ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਧਨ੍ਵੀ ਧਨੁਰ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਗੁਰੁਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਂਤਿ ਮਣਿਮੌਲਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਧਨੁ ਧਾਰੀ, ਧਨੁ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਮਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰ ਬਲਦਰ੍ਪਹਾਰੀ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ, ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ—
ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਕੋਸ਼ਲਨृਪਪੁਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਭਵਂ ਰਤ੍ਨਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ
ਉਸਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ; ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਰਤਨ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਕਰੋਤਿ ਹਯਮੇਧਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਰਾਵਣਾਭਿਧਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਵਧਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ, ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ ਹਯਮੈਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਮੋਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਹਾਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯੋऽਸੌ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਹਯਃ । ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰੋ ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—
ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਕੋऽਸ੍ਤਿ ਮਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਵਣਾਂਤਕਃ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਸਂਘਸੇਨਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਨੋ ਜਾਯੇਤ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਮਦਾਤ੍ । ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਧਨੁਰ੍ਧਾਰਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਯਮਿਹੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਂ—
ਤੇ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਨੋਵੇਗਂ ਕਾਮਜਵਂ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਯਾਧਿਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਬਰਦस्ती ਫੜ ਲੈਣ—
ਤਤੋ ਮੋਚਯਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲੀਲਯਾ ਹਠਾਤ੍ । ਸ਼ਰਾਸਨਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਵਤ੍ਸਦਂਤਕृਤਵ੍ਯਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਹਠ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ—
ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕਨ੍ਯਕਾਯਾਂ । ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਸਤ੍ਸੁ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਤੇ ਤਦ੍ਵਿਪਰੀਤਦੇਹਾ । ਨਮਂਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਘਵੇ ਨਿਵੇਦ੍ਯ
ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ; ਜਿਹੜੇ ਉਲਟ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਰਘੁ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣ—
ਇਤਿ ਸਂਵਾਚ੍ਯ ਕੁਪਿਤੋ ਲਵਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਰੋषਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਲਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਮুনি ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ—
ਪਸ਼੍ਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਤਸ੍ਯ ਧृष੍ਟਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵੈ । ਲਿਲੇਖ ਯੋ ਭਾਲਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਾਪਬਲਂ ਨृਪਃ
'ਤੁਰੰਤ ਵੇਖੋ, ਇਸ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ!'
ਕੋऽਸੌ ਰਾਮਃ ਕਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੀਟਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬਲਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਏਤੇ ਨ ਵਯਮੁਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਰਾਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਕੀੜੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸੂਰ੍ਮਾਤਾ ਜਾਨਕੀ ਨ ਕੁਸ਼ਪ੍ਰਸੂਃ । ਯਾ ਰਤ੍ਨਂ ਕੁਸ਼ਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਦਧਾਰਾਗ੍ਨਿਮਿਵਾਰਣਿਃ
ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਨਕੀ ਹੈ, ਘਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਂਕ ਰਤਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਦਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਭੂਰੇष ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗृਹੀष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧਂ ਵਾਹਂ ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯੋਚਿਤਮ੍ । ਨੋਚੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤ੍ਵਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯ ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਚਰਣਾਰ੍ਚਕਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜੇਗਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਆਪਣਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ।
ਅਧੁਨਾ ਮਦ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਨ੍ਯੇ ਯੇ ਚ ਮਹਾਵੀਰਾ ਰਣਮਂਡਲਭੂषਣਾਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਲਵੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਹਯਮ੍ । ਤृਣੀਕृਤ੍ਯ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਬਾਣਧਰੋ ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੋਧਾ ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੁਨਿਸੁਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਲਵਂ ਹਯਜਿਹੀਰ੍षਕਮ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਨृਪਤੀ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਹਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਬਲੋਦ੍ਧਤਃ । ਮਾ ਗृਹਾਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ । ਯੂਯਂ ਬਲਂ ਨ ਜਾਨੀਥ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਵ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੌਂਡੀਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾ ਭੋਜਨਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਗृਹੇ ਗਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜਂਤੁ ਜਨਨੀ ਹृਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਜਾਓ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਭਵਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਲਵਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਂਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਬਹਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲਵ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਆਯਾਤਾਸ੍ਤਂ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਲਵਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਏ, ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਬਬਂਧ ਕੋ ਹਯਮਹੋ ਰੁष੍ਟਃ ਕਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਕੋ ਬਾਣਵ੍ਰਜਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਕੌਣ ਨੇ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ? ਹਾਏ! ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਦੁਖ ਸਹੇਗਾ?
ਤਦਾ ਲਵੋ ਜਗਾਦਾਸ਼ੁ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਸ਼੍ਵ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਯੋ ਮੋਚਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰੁष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕੁਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਲਵ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯਮਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕਿਮੁ ਹ੍ਯਾਗਤੋऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਸੁਤੋषਿਤਃ
ਯਮraj ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ? ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਬਾਲੋਯਮਿਤਿ ਤੇਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸਮਾਗਤਾ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਹਯਂ ਬਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੇ ਹਰੇਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ।' ਜੋ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਆਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਵੈਮੋਚਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਸੇਵਕਾਨ੍ । ਕੋਦਂਡਂ ਕਰਯੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਨ੍ਸਮਮੂਮੁਚਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਆਏ ਸਨ, ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਬਾਹਵਃ ਸ਼ੋਕਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਗਤਾਃ । ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਜਗਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਵਾਤ੍ਸ੍ਵਭੁਜਕृਂਤਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹਨ।