ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਕਲੇ ਪਤਿਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਸੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਸੁਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸੁਰਥਂ ਭੂਪਂ ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਕਲੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਿष੍ਠ ਮਦ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਭੂਮੀਸ਼ ਸਹਸ੍ਵ ਮਮ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ।
ਇਤ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸੁਰਥੋ ਬਲੀ । ਜਗਾਦ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਦਧਚ੍ਚੇਤਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੀਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਰਥ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਲ-ਪੈਰ ਧਰ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਤੇ ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਮਾਰੁਤਜੋਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੋਹਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਰਾਮਂ ਯੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵਮਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਪਂਜਰੇ ਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਂ ਮੁਂਚਂਤਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵੈ ਸੁਰਥੋ ਮਹਾਨ੍ । ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਮਯਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਤਦ੍ਯੋਗਿਨੀਦਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ । ਮੋਹਨਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਪ੍ਰਾਪਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਜਬ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮੋਹਨਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਹਰਿਂਸ੍ਮਰਨ੍ । ਜਗਾਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹਣੀ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੋਹਿਤਸ੍ਯ ਮਮ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣੇਨ ਹ । ਨਾਨ੍ਯਨ੍ਮੋਹਨਮਾਭਾਤਿ ਮਮਾਪਿ ਭਯਤਾਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੋਹਣੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵੀਰੇ ਤੁ ਮੁਮੋਚ ਸ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਛਿਨ੍ਨਂ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੋਹਨਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਪੇ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਾਣਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਾਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਨਿਹਤੋ ਮਹਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਤਂ ਬਾਣਂ ਚਾਪ ਆਧਤ੍ਤ ਘੋਰਂ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬਾਣੋऽਯਮਸਤਾਂ ਹृਦਿ । ਲਗਤੇ ਰਾਮਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖੇऽਪਿ ਨ ਭਾਤ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੀਰ ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਬਾਣੇਨਾਨੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਮਹਾਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਪਰਤਾਪਨਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਰਿਪੁਮਗ੍ਰਤਃ । ਸਹਸ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਮੇ ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਪਲ ਦੀ ਪੀੜਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਹਿ ਲੈ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਣਮਾਧਤ੍ਤ ਸਾਯਕੇ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪਰੀਤਾਂਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਏ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਬਾਣੋ ਧਨੁषੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ । ਛਿਨ੍ਨੋऽਪ੍ਯਗ੍ਰਫਲੇਨਾਸ਼ੁ ਹृਦਯੇ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਤੀਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ, ਨੋਕ ਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਮੂਰ੍ਛ੍ਯ ਪਪਾਤ ਸ੍ਯਂਦਨੋਪਰਿ । ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸੈਨਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਸੁਰਥੋ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਾਮਸੇਵਕਃ । ਦਸ਼ਵੀਰਾ ਦਸ਼ਸੁਤੈਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੁਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਦਸ ਵੀਰ ਤੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਇੱਥੇ, ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਕਟਕਂ ਭਗ੍ਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਵਾਪਿ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛ ਭੂਪ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਗਚ੍ਛਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਂ ਦੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਆਓ ਰਾਜਾ! ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ? ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਗਂ ਕਂਚਿਦ੍ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਸ਼ਾਖਯਾ ਯੁਤਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਜਿਸ ਤੇ ਡਾਲੀ ਸੀ, ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮਹਾਬਲੋ ਨृਪਃ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੁ ਗ੍ਰੀਵਮਥੋ ਸ੍ਵਚਾਪੇ । ਬਾਣਾਨ੍ਸਮਾਧਾਯ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਰੋषਾ । ਜ੍ਜਘਾਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਿਪੌਰੁषੋ ਬਲੀ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਥ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਸਾ ਹਸਨ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਸੁਰਥਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਓਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਥ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।