ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸੇਵਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੂਪਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮਿ ਮਹੀਭੁਜ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਬਦ੍ਧੋ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਨ ਵੈ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।'
ਤਨ੍ਮਾਨਯਾਮਿਭੂਪਾਲਨਯਸ੍ਵਸ੍ਵਪੁਰਂਪ੍ਰਤਿ । ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਗਤ੍ਯ ਸ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਦ੍ਧੇ ਸਮੀਰਜੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭੂਮਿਪਂ ਯਯੌ । ਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਸੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਮੀਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਭਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਅਨੇਕਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘਾਨ ਨृਪਂ ਬਲੀ । ਰਾਜ੍ਞਾਨੇਕੇ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਧਨਮਂਡਲੇ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਮਰਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸੁਰਥੇ ਪੁष੍ਕਲੇ ਤਥਾ । ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਭੂਯਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸੁਰਥ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ—ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਰਣੋਦ੍ਯਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸੁਰਸੈਨਿਕਾਃ । ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਸਮੀਯੁषਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਤਲਬ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵ-ਸੈਨੀਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਡਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਗਮੈਰ੍ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਤੁਤੈਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਦਲ-ਬਦਲ, ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਚਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਂਤੈਃ ਸਭਾਰਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਾਰਾਚਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਵਤਸਦੰਤ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਰਾਜਾ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਰਂ ਤਾਵਲ੍ਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਤੀਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਕਲੇ ਪਤਿਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਸੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਸੁਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸੁਰਥਂ ਭੂਪਂ ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਕਲੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਿष੍ਠ ਮਦ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਭੂਮੀਸ਼ ਸਹਸ੍ਵ ਮਮ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ।
ਇਤ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸੁਰਥੋ ਬਲੀ । ਜਗਾਦ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਦਧਚ੍ਚੇਤਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੀਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਰਥ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਲ-ਪੈਰ ਧਰ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਤੇ ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਮਾਰੁਤਜੋਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੋਹਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਰਾਮਂ ਯੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵਮਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਪਂਜਰੇ ਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਂ ਮੁਂਚਂਤਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵੈ ਸੁਰਥੋ ਮਹਾਨ੍ । ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਮਯਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਤਦ੍ਯੋਗਿਨੀਦਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ । ਮੋਹਨਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਪ੍ਰਾਪਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਜਬ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮੋਹਨਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਹਰਿਂਸ੍ਮਰਨ੍ । ਜਗਾਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹਣੀ ਹਥਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੋਹਿਤਸ੍ਯ ਮਮ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣੇਨ ਹ । ਨਾਨ੍ਯਨ੍ਮੋਹਨਮਾਭਾਤਿ ਮਮਾਪਿ ਭਯਤਾਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੋਹਣੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵੀਰੇ ਤੁ ਮੁਮੋਚ ਸ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਸਂਛਿਨ੍ਨਂ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੋਹਨਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਪੇ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਾਣਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੋਹਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕਾਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਨਿਹਤੋ ਮਹਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਤਂ ਬਾਣਂ ਚਾਪ ਆਧਤ੍ਤ ਘੋਰਂ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਲਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬਾਣੋऽਯਮਸਤਾਂ ਹृਦਿ । ਲਗਤੇ ਰਾਮਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖੇऽਪਿ ਨ ਭਾਤ੍ਯਸੌ
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਤੀਰ ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਬਾਣੇਨਾਨੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਮਹਾਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਪਰਤਾਪਨਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ।