ਏਵਮੇਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਹਨੂਮਤਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਪਿ ਵਿਸਿਸ੍ਮਾਯ ਸਸੈਨਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨੰਜਾ ਰਥ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕੀਸ਼ੇਂਦ੍ਰਂ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜ । ਪਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ਨਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਐਸਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਵਤ੍ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜषਟ੍ਪਦ
'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਹਵਾ ਦੇ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਭੌਰਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਪਮਾਤ੍ਤਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਾਮ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਰ ਉਲ੍ਬਣੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਵੇਤਾਲਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਯੋਗਿਨੀਮੁਖਾਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਸਾ ਭੀषਯਂਤਃ ਸਮੀਰਜਮ੍
ਫਿਰ, ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕਪਿਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਲੋਕੈਰਭੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਚ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਮੀਰਜਃ
ਕਪੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਮਨਸਾ ਤ੍ਰੋਟਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਃ ਸਹਸਾ ਯੁਯੁਧੇ ਸੁਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਰਾਜਾ ਸੂਰਥ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਮਹਾਬਲਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਥ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਜਗਾਲ ਹਸਨ੍ਬਲੀ । ਤਨ੍ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਨृਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭੂਮਿਪਃ
ਪਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਸਨੇ । ਸਂਧਾਯ ਤਂ ਜਗਾਦੇਦਂ ਬਦ੍ਧੋਸਿ ਕਪਿਪੁਂਗਵ
ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸੇਵਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੂਪਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮਿ ਮਹੀਭੁਜ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਬਦ੍ਧੋ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਨ ਵੈ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।'
ਤਨ੍ਮਾਨਯਾਮਿਭੂਪਾਲਨਯਸ੍ਵਸ੍ਵਪੁਰਂਪ੍ਰਤਿ । ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਗਤ੍ਯ ਸ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਦ੍ਧੇ ਸਮੀਰਜੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭੂਮਿਪਂ ਯਯੌ । ਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਸੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਮੀਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਭਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਅਨੇਕਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘਾਨ ਨृਪਂ ਬਲੀ । ਰਾਜ੍ਞਾਨੇਕੇ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਧਨਮਂਡਲੇ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਮਰਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸੁਰਥੇ ਪੁष੍ਕਲੇ ਤਥਾ । ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਭੂਯਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸੁਰਥ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ—ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਰਣੋਦ੍ਯਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸੁਰਸੈਨਿਕਾਃ । ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਸਮੀਯੁषਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਤਲਬ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵ-ਸੈਨੀਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਡਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਗਮੈਰ੍ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਤੁਤੈਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਦਲ-ਬਦਲ, ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਚਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਂਤੈਃ ਸਭਾਰਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਾਰਾਚਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਵਤਸਦੰਤ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਰਾਜਾ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਰਂ ਤਾਵਲ੍ਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਤੀਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੀ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਕਲੇ ਪਤਿਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਸੁਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜੇ ਸੁਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸੁਰਥਂ ਭੂਪਂ ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਪੁष੍ਕਲੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਧਨੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਨ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤਿष੍ਠ ਮਦ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਕੁਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਭੂਮੀਸ਼ ਸਹਸ੍ਵ ਮਮ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ।
ਇਤ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਸੁਰਥੋ ਬਲੀ । ਜਗਾਦ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਦਧਚ੍ਚੇਤਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੀਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਰਥ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਲ-ਪੈਰ ਧਰ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਤੇ ਪਾਤਿਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਮਾਰੁਤਜੋਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਪਿ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੋਹਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਰਾਮਂ ਯੋ ਵੀਰਃ ਸ੍ਵਮਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਪਂਜਰੇ ਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਂ ਮੁਂਚਂਤਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।