ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਜਗृਹੇ ਰੋषਾਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਚਾਪਂ ਬਭਂਜ ਤਤ੍ । ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਾਪਂ ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਤਦ੍ਬਭਂਜ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਪੇ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇऽਪਿ ਸੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਦਤ੍ । ਸੋਪਿ ਚਾਪਂ ਬਭਂਜਾਸ਼ੁ ਮਹਾਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਚਾਪਾਨਾਮਸ਼ੀਤਿਰ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਰੋषਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਦਾਨਨੇਕਧਾ
ਇੰਝ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਸੀ ਧਨੁਸ਼ ਪਲ ਪਲ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਗ੍ਰਾਮਥਾਦਦੇ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਤਾਡਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕੀ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੰਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਡ੍ਡੀਨਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿਵੇਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮੁਡ੍ਡੀਨਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਰਿਘੈਰ੍ਹृਦਿ ਮਾਰੁਤਿਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੂਰਥ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰੁਤੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਰਥੋ ਦੂਰਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸੋऽਨ੍ਯਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਵੇਗਾਤ੍ਸਮੀਰਜਮ੍
ਉਸ ਵੱਜੇ ਨਾਲ ਰਥ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੂਜਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪੁਚ੍ਛੇ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਹਯਸਾਰਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬਭਂਜ ਸਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੂਛ ਨਾਲ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ। ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭਂਜ ਤਂ ਰਥਂ ਵੇਗਾਨ੍ਮਾਰੁਤਿਃ ਕੁਪਿਤਾਂਗਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਂ ਤਂ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥੋऽਨ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਭਗ੍ਨਃ ਸ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਹਯਸਾਰਥਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸੂਰਥ ਨੇ ਹੋਰ ਰਥ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਰਥਾ ਭਗ੍ਨਾ ਹਨੂਮਤਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਪਿ ਵਿਸਿਸ੍ਮਾਯ ਸਸੈਨਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨੰਜਾ ਰਥ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕੀਸ਼ੇਂਦ੍ਰਂ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜ । ਪਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ਨਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਐਸਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ।'
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਵਤ੍ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤ ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜषਟ੍ਪਦ
'ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਹਵਾ ਦੇ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਭੌਰਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਪਮਾਤ੍ਤਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਾਮ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਰ ਉਲ੍ਬਣੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਵੇਤਾਲਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਯੋਗਿਨੀਮੁਖਾਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਸਾ ਭੀषਯਂਤਃ ਸਮੀਰਜਮ੍
ਫਿਰ, ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕਪਿਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਲੋਕੈਰਭੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਹਾਹੇਤਿ ਚ ਵਦਂਤ੍ਯੇਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਮੀਰਜਃ
ਕਪੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਮਨਸਾ ਤ੍ਰੋਟਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਃ ਸਹਸਾ ਯੁਯੁਧੇ ਸੁਰਥਂ ਨृਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਰਾਜਾ ਸੂਰਥ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਮਹਾਬਲਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਥ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਜਗਾਲ ਹਸਨ੍ਬਲੀ । ਤਨ੍ਨਿਗੀਰ੍ਣਂ ਨृਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭੂਮਿਪਃ
ਪਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰਾਸਨੇ । ਸਂਧਾਯ ਤਂ ਜਗਾਦੇਦਂ ਬਦ੍ਧੋਸਿ ਕਪਿਪੁਂਗਵ
ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸੇਵਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੂਪਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮਿ ਮਹੀਭੁਜ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਬਦ੍ਧੋ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਨ ਵੈ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।'
ਤਨ੍ਮਾਨਯਾਮਿਭੂਪਾਲਨਯਸ੍ਵਸ੍ਵਪੁਰਂਪ੍ਰਤਿ । ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਆਗਤ੍ਯ ਸ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬਦ੍ਧੇ ਸਮੀਰਜੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭੂਮਿਪਂ ਯਯੌ । ਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਸੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਮੀਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਭਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਅਨੇਕਬਾਣਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘਾਨ ਨृਪਂ ਬਲੀ । ਰਾਜ੍ਞਾਨੇਕੇ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਧਨਮਂਡਲੇ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਈ ਤੀਰ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਮਰਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸੁਰਥੇ ਪੁष੍ਕਲੇ ਤਥਾ । ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਭੂਯਸ਼੍ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸੁਰਥ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ—ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਰਣੋਦ੍ਯਮਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸੁਰਸੈਨਿਕਾਃ । ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਸਮੀਯੁषਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਤਲਬ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵ-ਸੈਨੀਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਡਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਵਿਗਮੈਰ੍ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਤੁਤੈਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਲਟ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਦਲ-ਬਦਲ, ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਚਂ ਤੁ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ ਤੁ ਕ੍ਰੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਂਤੈਃ ਸਭਾਰਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਾਰਾਚਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਵਤਸਦੰਤ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੇ ਰਾਜਾ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਰਂ ਤਾਵਲ੍ਲਗ੍ਨੋ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਤੀਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।