ਚਂਪਕਸ੍ਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਯੁਯੁਧੇ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਡਿਤਃ ਕਪਿਪੁਂਗਵਃ
ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਹੱਥ-ਹੱਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ.
ਚੁਕੋਪ ਮਾਨਸੇ ਵੀਰੋ ਗਰ੍ਵਪਰ੍ਵਤਦਾਰੁਣਃ । ਪਦਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕਂ ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਮਾਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੜਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ; ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਜਿਆ.
ਤਾਡਿਤੋऽਸੌ ਕਪੀਂਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਤੁ ਲਾਂਗੂਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਲਾਂਗੂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਇਆ.
ਕਪੀਂਦ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਸਨ੍ਪਾਦੇऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ਪੁਨਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਗਜੋਪਸ੍ਥੇ ਹ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਹ ਜੋਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਫਿਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ.
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਸੁਬਲੋ ਰਾਜਸੂਨੁਃ ਸ ਚਂਪਕਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਵੀਰਭੂषਾਢ੍ਯਮਲਂਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਣਾਂਗਣਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਪਕਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ.
ਤਦਾ ਹਾਹੇਤਿ ਵੈ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਂਪਕਾਨੁਗਾਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਬਦ੍ਧਂ ਚਂਪਕਪਾਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਸਾਥੀ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਚੀਖ ਪਏ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ.
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਚਂਪਕਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲੀ । ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਪਰੀਤਾਂਗੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੁਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕਪੀਂਦ੍ਰਮਾਜੁਹਾਵਾਥ ਸੁਰਥਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵੇਗਂ ਸਂਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਰਥਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਨਂ ਨृਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਵੀਰਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਗਾਮ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰੋ ਮਹਾਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮਾਗਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਂ ਤਮੁਦ੍ਭਟਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਸੁਰਥੋ ਰਾਜਾ ਮੇਘਗਂਭੀਰਸੁਸ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਰਥ ਉਵਾਚ। ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਕਪਿਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਯੇਨ ਰਾਮਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕੇ ਪੁਰੇ
ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਚਰਣਸ੍ਯਾਸਿ ਸੇਵਕੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰੇਣ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਤਿਤਸ਼੍ਚਂਪਕੋ ਬਲੀ
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੇਵਕ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਚੰਪਕਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸਂਬਧ੍ਯ ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਨਗਰੇਮਮ । ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਪੀਸ਼ੇਸ਼ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤਿ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਧੀਰਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਰਣੇ ਵੀਰੈਕਭੂषਿਤੇ
ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ।
ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ। ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਚਰਣਸ੍ਮਾਰੀ ਵਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਾਃ । ਬਧ੍ਨਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਬੰਨ੍ਹੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਛੁਡਾਏਗਾ।
ਕੁਰੁ ਵੀਰ ਭਵਤ੍ਸ੍ਵਾਂਤਸ੍ਥਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਰਾਮਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਵੈ ਦੁਃਖਾਂਤਂ ਯਾਤਿ ਵੇਦਾ ਵਦਂਤ੍ਯਦਃ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੱਚ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਦ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਸੁਰਥਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਾਣੇਨ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯਾਥ ਬਾਣਾਞ੍ਛੋਣਿਤਪਾਤਿਨਃ । ਕਰੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੋਦਂਡਂ ਸਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਖੂਨ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰਯੋਸ਼੍ਚਾਪਂ ਬਭਂਜ ਕੁਪਿਤਃ ਕਪਿਃ । ਚੀਤ੍ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਨਖੈਰ੍ਦੀਰ੍ਣਾਨ੍ਸृਜਨ੍ਭਟਾਨ੍
ਕੋਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੀ ਨੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ, ਭਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਭਗ੍ਨਂ ਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਅਪਰਂ ਧਨੁਰਾਦਤ੍ਤ ਮਹਦ੍ਗੁਣਵਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਣੀ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਜਗृਹੇ ਰੋषਾਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਚਾਪਂ ਬਭਂਜ ਤਤ੍ । ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਾਪਂ ਸਮਾਦਤ੍ਤ ਤਦ੍ਬਭਂਜ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਪੇ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇऽਪਿ ਸੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰੁਪਾਦਦਤ੍ । ਸੋਪਿ ਚਾਪਂ ਬਭਂਜਾਸ਼ੁ ਮਹਾਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਚਾਪਾਨਾਮਸ਼ੀਤਿਰ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਹਾਰੋषਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਦਾਨਨੇਕਧਾ
ਇੰਝ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਸੀ ਧਨੁਸ਼ ਪਲ ਪਲ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਦਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਗ੍ਰਾਮਥਾਦਦੇ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਤਾਡਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕੀ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੰਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਉਡ੍ਡੀਨਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿਵੇਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮੁਡ੍ਡੀਨਂ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਰਿਘੈਰ੍ਹृਦਿ ਮਾਰੁਤਿਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੂਰਥ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰੁਤੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਰਥੋ ਦੂਰਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸੋऽਨ੍ਯਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਵੇਗਾਤ੍ਸਮੀਰਜਮ੍
ਉਸ ਵੱਜੇ ਨਾਲ ਰਥ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੂਜਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਦ੍ਰਥਂ ਪੁਚ੍ਛੇ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਹਯਸਾਰਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬਭਂਜ ਸਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੂਛ ਨਾਲ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ। ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭਂਜ ਤਂ ਰਥਂ ਵੇਗਾਨ੍ਮਾਰੁਤਿਃ ਕੁਪਿਤਾਂਗਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨਂ ਤਂ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਥੋऽਨ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਭਗ੍ਨਃ ਸ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਹਯਸਾਰਥਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸੂਰਥ ਨੇ ਹੋਰ ਰਥ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ।