ਚਂਪਕੋ ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਤਤ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕੀਭੂਤਂ ਪਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਰਾਨਮੋਘਾਂਸ੍ਤੁ ਚਂਪਕਂ ਸ ਕ੍ਰੁਧਾਹਨਤ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਮ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਂਪਕਵੀਰੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਤਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਚੰਪਕ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੋਧਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ; ਯੋਧੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਬਚਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੇ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ?'
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹੀਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵੀਰੋऽਸੌ ਚਂਪਕਃ ਸ੍ਵਪਦੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸ਼ੂਰ ਚੰਪਕਾ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.'
ਤਸ੍ਯੇਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ.'
ਮਹਾਬਲਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭਟਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਚਯ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚਾਹਵੇ
'ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੁਡਾ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ! ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨੋਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਜਗਾਮ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਚਂਪਕਾਦ੍ਭਟਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਯੋਧੇ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ.
ਹਨੂਮਂਤਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਮਾਗਤਮ੍ । ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਪਰਕੋਪਨਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ.
ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ ਬਭਂਜਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਵੈਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ.
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵੈਰਿਮੋਚਿਤਾਨ੍ । ਸ਼ਾਲਂ ਕਰੇ ਸਮਾਧृਤ੍ਯ ਜਘਾਨ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਸਾਰੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ.
ਸ਼ਾਲਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਗਜੋ ਹਨੂਮਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਨਂਦਨ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ.
ਸੋऽਪ੍ਯਾਹਤਸ਼੍ਚਂਪਕੇਨ ਮृਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਸਃ । ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਂਮੋਚਯਾਮਾਸ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਚੰਪਕਾ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੱਥਰ ਛੱਡੇ.
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਬਾਣਯਂਤ੍ਰਿਕਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭੂਦਿਦਮ੍
ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜਬ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ.
ਸ੍ਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ । ਚੁਕੋਪ ਹृਦਯੇऽਤ੍ਯਤਂ ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ.
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਭਸ੍ਯੁਤ੍ਪਤਿਤਃ ਕਪਿਃ । ਤਾਵਦ੍ਯਯੌ ਨੇਤ੍ਰਪਥਾਦੁਪਰਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਪੀ ਨੇ ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਪਰ ਚਲਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ.
ਚਂਪਕਸ੍ਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਯੁਯੁਧੇ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਡਿਤਃ ਕਪਿਪੁਂਗਵਃ
ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਹੱਥ-ਹੱਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ.
ਚੁਕੋਪ ਮਾਨਸੇ ਵੀਰੋ ਗਰ੍ਵਪਰ੍ਵਤਦਾਰੁਣਃ । ਪਦਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕਂ ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਮਾਣ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੜਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ; ਪੈਰ ਨਾਲ ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਜਿਆ.
ਤਾਡਿਤੋऽਸੌ ਕਪੀਂਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਹਨੂਮਂਤਂ ਤੁ ਲਾਂਗੂਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਲਾਂਗੂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਇਆ.
ਕਪੀਂਦ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਸਨ੍ਪਾਦੇऽਗ੍ਰਹੀਤ੍ਪੁਨਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਗਜੋਪਸ੍ਥੇ ਹ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਹ ਜੋਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਫਿਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ.
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਸੁਬਲੋ ਰਾਜਸੂਨੁਃ ਸ ਚਂਪਕਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਵੀਰਭੂषਾਢ੍ਯਮਲਂਕੁਰ੍ਵਨ੍ਰਣਾਂਗਣਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਪਕਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ.
ਤਦਾ ਹਾਹੇਤਿ ਵੈ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਂਪਕਾਨੁਗਾਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਬਦ੍ਧਂ ਚਂਪਕਪਾਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਸਾਥੀ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਕੇ ਚੀਖ ਪਏ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ.
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਚਂਪਕਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲੀ । ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਪਰੀਤਾਂਗੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਪਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੁਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕਪੀਂਦ੍ਰਮਾਜੁਹਾਵਾਥ ਸੁਰਥਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵੇਗਂ ਸਂਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਰਥਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਨਂ ਨृਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਵੀਰਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਗਾਮ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰੋ ਮਹਾਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮਾਗਤਂ ਹਨੂਮਂਤਂ ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਂ ਤਮੁਦ੍ਭਟਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਸੁਰਥੋ ਰਾਜਾ ਮੇਘਗਂਭੀਰਸੁਸ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।