ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ਵਾਰਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਤੀਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਸੁਰਥਾਂਗੋਦ੍ਭਵੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਪੁष੍ਕਲਂ ਤਾਡਿਤੁਂ ਹृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲਈ ਸੌ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਤਨ੍ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਸ਼ਰਵੇਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਵੱਜੇ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤਾਯੁਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਯਾਂਤੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕ ਵੀਰਹਾ । ਸਾਧੁਸਾਧੁਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਂਪਕੋ ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਤਤ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕੀਭੂਤਂ ਪਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਰਾਨਮੋਘਾਂਸ੍ਤੁ ਚਂਪਕਂ ਸ ਕ੍ਰੁਧਾਹਨਤ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਮ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਂਪਕਵੀਰੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਤਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਚੰਪਕ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੋਧਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ; ਯੋਧੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਬਚਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੇ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ?'
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹੀਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵੀਰੋऽਸੌ ਚਂਪਕਃ ਸ੍ਵਪਦੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸ਼ੂਰ ਚੰਪਕਾ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.'
ਤਸ੍ਯੇਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ.'
ਮਹਾਬਲਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਃ ਪੁष੍ਕਲਂ ਭਟਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਚਯ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚਾਹਵੇ
'ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੁਡਾ, ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ! ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨੋਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਜਗਾਮ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਚਂਪਕਾਦ੍ਭਟਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਯੋਧੇ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ.
ਹਨੂਮਂਤਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤੁਮਾਗਤਮ੍ । ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਪਰਕੋਪਨਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ.
ਬਾਣਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ ਬਭਂਜਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਵੈਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ.
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਵੈਰਿਮੋਚਿਤਾਨ੍ । ਸ਼ਾਲਂ ਕਰੇ ਸਮਾਧृਤ੍ਯ ਜਘਾਨ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਸਾਰੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ.
ਸ਼ਾਲਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਗਜੋ ਹਨੂਮਤਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਨਂਦਨ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ.
ਸੋऽਪ੍ਯਾਹਤਸ਼੍ਚਂਪਕੇਨ ਮृਤੋ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਸਃ । ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਂਮੋਚਯਾਮਾਸ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਚੰਪਕਾ ਵਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਪੱਥਰ ਛੱਡੇ.
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਬਾਣਯਂਤ੍ਰਿਕਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭੂਦਿਦਮ੍
ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜਬ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ.
ਸ੍ਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ । ਚੁਕੋਪ ਹृਦਯੇऽਤ੍ਯਤਂ ਬਹੁਵੀਰ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ.
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਭਸ੍ਯੁਤ੍ਪਤਿਤਃ ਕਪਿਃ । ਤਾਵਦ੍ਯਯੌ ਨੇਤ੍ਰਪਥਾਦੁਪਰਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਵੇਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਪੀ ਨੇ ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਪਰ ਚਲਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ.