ਮਨ੍ਨਾਮਯੋ ਮਧੌ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੋਭਨਾਨ੍ਵਿਦਧਾਤਿ ਵੈ । ਮਧੁਪਾਯਂਰਸਾਵਾ ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਧੁਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਦਾਖ੍ਯਯਾਭਿਧਾਂ ਵੀਰ ਜਾਨੀਹਿ ਮਮ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਰੋ, ਮੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਧਨੇਨ ਕੋ ਜੇਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਲੜ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹृਦਿ ਤੋषਿਤਃ । ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਰਣੇऽਭਵਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਸਂਘਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਂ ਕੋਟਿਧਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਯਯੌ । ਚਂਪਕਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣਾਨ੍ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਭਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਂਚਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਵੀਰੇਣ ਚਂਪਕਃ । ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਰੇ ਪੁਨਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਹृਦਯੇ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ," ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਹੋ ਹृਦਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਿਨਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਪੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਡਿੱਗੇ। ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ਵਾਰਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਤੀਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਸੁਰਥਾਂਗੋਦ੍ਭਵੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਪੁष੍ਕਲਂ ਤਾਡਿਤੁਂ ਹृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲਈ ਸੌ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਤਨ੍ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਸ਼ਰਵੇਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਵੱਜੇ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤਾਯੁਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਯਾਂਤੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕ ਵੀਰਹਾ । ਸਾਧੁਸਾਧੁਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਂਪਕੋ ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਤਤ੍ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਤਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਚੰਪਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਦ੍ਵਯੋਰੇਕਤਮਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕੀਭੂਤਂ ਪਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਚ । ਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਰਾਨਮੋਘਾਂਸ੍ਤੁ ਚਂਪਕਂ ਸ ਕ੍ਰੁਧਾਹਨਤ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਚਂਪਕਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਗਣਯ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਮ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਵਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ਼ਰੇਣ ਸਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਂਪਕਵੀਰੇਣ ਰਥੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਤਾਵਨ੍ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਚੰਪਕ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬਦ੍ਧੇ ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞਿਕੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯੋਧਾਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ; ਯੋਧੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਬਚਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ।
ਭਗ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਨੂਮਂਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਕੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੇ ਭਗ੍ਨਂ ਬਲਂ ਵੀਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ?'
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹੀਨਾਥ ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਵੀਰੋऽਸੌ ਚਂਪਕਃ ਸ੍ਵਪਦੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸ਼ੂਰ ਚੰਪਕਾ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.'
ਤਸ੍ਯੇਦृਗ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਵਨੋਦ੍ਭੂਤਂ ਮੋਚਯਾਸ਼ੁ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ.'