ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਭੂਰਿ ਦੇਵੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਬਲੀ । ਅਸੁਤਾਪੇਨ ਚੋਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਯੁਯੁਧੇ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਗਰਾਸ਼ਵ, ਜੋ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸੁਤਾਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਰਤ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਸੁਤੈਸ੍ਤਦਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਕਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲੋ-ਗਾਰਤ ਹੋਈ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਯੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਣਮਧ੍ਯਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।"
ਇਦਾਨੀਂ ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਯਾਸਿ ਕਥਂ ਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਏਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦ
ਹੁਣ ਰੁਕ ਜਾ, ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ? ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਤੂੰ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਜਗਾਦ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵੀਰੋ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਗਰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਿਰੋ।
ਚਂਪਕ ਉਵਾਚ। ਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨ ਕੁਲੇਨੇਦਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਸ੍ਵਨਾਮਬਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਨਾਂ ਜਾਂ ਕੁਲ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਮ ਮਾਤਾ ਰਾਘਵੇਸ਼ੋ ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਰਾਘਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਮ ਬਂਧੂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਃਜਨੋ ਮਮ ਰਾਘਵਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਨਾਮ ਰਾਮਦਾਸਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਃ । ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਮੋ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਕਰਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਰਾਮਦਾਸ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇਗਾ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਧੁਨਾ । ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰਵਤੀਮਮ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਾਇ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਸੁਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਯੋ ਮਧੌ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੋਭਨਾਨ੍ਵਿਦਧਾਤਿ ਵੈ । ਮਧੁਪਾਯਂਰਸਾਵਾ ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਧੁਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਦਾਖ੍ਯਯਾਭਿਧਾਂ ਵੀਰ ਜਾਨੀਹਿ ਮਮ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਰੋ, ਮੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਧਨੇਨ ਕੋ ਜੇਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਲੜ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹृਦਿ ਤੋषਿਤਃ । ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਰਣੇऽਭਵਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਸਂਘਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਂ ਕੋਟਿਧਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਯਯੌ । ਚਂਪਕਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣਾਨ੍ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਭਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਂਚਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਵੀਰੇਣ ਚਂਪਕਃ । ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਰੇ ਪੁਨਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਹृਦਯੇ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ," ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਹੋ ਹृਦਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਿਨਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਪੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਡਿੱਗੇ। ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪਂਚ ਸਮਾਦਦੇ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਕੋਪਾਦ੍ਵਾਰਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਿਵ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥੋਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਤੀਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਸੁਰਥਾਂਗੋਦ੍ਭਵੋ ਬਲੀ । ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਪੁष੍ਕਲਂ ਤਾਡਿਤੁਂ ਹृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲਈ ਸੌ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤਧਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਤਨ੍ਸਮਰੋਪਾਂਤੇ ਸ਼ਰਵੇਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਾਡਯਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਵੱਜੇ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤਾਯੁਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਾਯਾਂਤੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚਂਪਕ ਵੀਰਹਾ । ਸਾਧੁਸਾਧੁਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸ੍ਵੇ ਚਾਪੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਖਂ ਰੋਦਸੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।