ਗਜੈਰਥੈਰ੍ਹਯੈਃ ਪਤ੍ਤਿਵ੍ਰਜੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਇਵ ਤਾਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭਟੈਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂਖਨਾਦੇਨ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਜਯਨਾਦੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਏष ਰਾਜਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ । ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰੈ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ । ਪੁष੍ਕਲਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਸਮੀਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਸ਼ੌਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤੁ ਸੁਬਲਃ ਪਰਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੀਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਤੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਰਣਾਂਗਣੇ ਧਨੂਂष੍ਯਦ੍ਧਾ ਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਣ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਧਾਃ ਸੁਬਲਾਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦ੍ਯਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਾ ਮਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੈਵ ਯੁਯੁਧੇ ਮਹਾਵੀਰੇਣ ਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਚੰਪਕਾ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਗਿਆ।
ਮੋਹਕਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕਿਃ ਸ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਃ । ਰਿਪੁਂਜਯੇਨ ਵਿਮਲੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰੇਣ ਸੁਬਾਹੁਕਃ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਜੋ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੋਹਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਵਿਮਲਾ ਰਿਪੁੰਜਯਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਕਾ ਦੁਰਵਾਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਬਲਮੋਦੇਨ ਚਾਂਗਦਃ । ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨੀਲਰਤ੍ਨਃ ਸਹਦੇਵੇਨ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਪ੍ਰਤਾਪੀਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਬਲਮੋਦ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅੰਗਦਾ ਹਰੀਅਕਸ਼ ਨਾਲ, ਨੀਲਰਤਨ ਸਤਯਵਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਭੂਰਿ ਦੇਵੇਨ ਯੁਯੁਧੇ ਬਲੀ । ਅਸੁਤਾਪੇਨ ਚੋਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਯੁਯੁਧੇ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਵ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਗਰਾਸ਼ਵ, ਜੋ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸੁਤਾਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਰਤ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਸੁਤੈਸ੍ਤਦਾ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਕਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲੋ-ਗਾਰਤ ਹੋਈ।
ਪੁष੍ਕਲਸ਼੍ਚਂਪਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਨਾਮਾਸਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਯੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਣਮਧ੍ਯਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।"
ਇਦਾਨੀਂ ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਯਾਸਿ ਕਥਂ ਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਏਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦ
ਹੁਣ ਰੁਕ ਜਾ, ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ? ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਤੂੰ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਜਗਾਦ ਪੁष੍ਕਲਂ ਵੀਰੋ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਗਰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਿਰੋ।
ਚਂਪਕ ਉਵਾਚ। ਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨ ਕੁਲੇਨੇਦਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਸ੍ਵਨਾਮਬਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਨਾਂ ਜਾਂ ਕੁਲ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਮਮ ਮਾਤਾ ਰਾਘਵੇਸ਼ੋ ਮਤ੍ਪਿਤਾ ਰਾਘਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਮ ਬਂਧੂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਃਜਨੋ ਮਮ ਰਾਘਵਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਨਾਮ ਰਾਮਦਾਸਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਃ । ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਮੋ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਕਰਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਰਾਮਦਾਸ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇਗਾ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਧੁਨਾ । ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰਵਤੀਮਮ
ਜਗਤ ਦੀ ਰਾਇ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਸੁਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀਰਵਤੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਯੋ ਮਧੌ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੋਭਨਾਨ੍ਵਿਦਧਾਤਿ ਵੈ । ਮਧੁਪਾਯਂਰਸਾਵਾ ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਧੁਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੋ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਦਾਖ੍ਯਯਾਭਿਧਾਂ ਵੀਰ ਜਾਨੀਹਿ ਮਮ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਰੋ, ਮੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਧਨੇਨ ਕੋ ਜੇਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਲੜ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁष੍ਕਲੋ ਹृਦਿ ਤੋषਿਤਃ । ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਰਣੇऽਭਵਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਸਂਘਂ ਪ੍ਰਮੁਂਚਂਤਂ ਕੋਟਿਧਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਯਯੌ । ਚਂਪਕਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁਃ ਸਜ੍ਯਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਵਿਦਾਰਣਾਨ੍ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੁਂਖਭਾਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਂਚਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਵੀਰੇਣ ਚਂਪਕਃ । ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਂ ਪੁष੍ਕਲਂ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਰੇ ਪੁਨਃ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਹृਦਯੇ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ," ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਹੋ ਹृਦਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵੇਗਿਨਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਲਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪਪੁਰੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਡਿੱਗੇ। ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ।