ਸਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੂਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨ ਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਬੁਧੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣੋਨਾਮ ਗਿਰਿਰ੍ਯੇਨ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇਣ ਸਦੈਵਤਃ । ਆਨੀਤੋ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਿਆਇਆ।
ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਯਂ ਕਪੀਂਦ੍ਰਂ ਮਨਾਕ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਸੇਵਕਮ੍
ਰਾਮ ਹੀ ਉਸਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਕਪੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਉਂਦਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਦ੍ਯਾਃ ਕਪੀਂਦ੍ਰਾ ਯੇ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਗ੍ਰਸਂਤਿ ਯੇ । ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨृਪਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਵਂਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਪਤੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋ ਰਿਪੁਤਾਪੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਃ ਸੁਮਦਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਨੀਲਰਤਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵਿਮਲ ਤੇ ਸੁਮਦ ਵੀ—
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਃ ਸਤ੍ਯਯੁਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਃ । ਏਤੇऽਨ੍ਯੇਪਿ ਨृਪਾ ਭੂਮੇਃ ਪਤਯਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਜਲਧੌ ਮਸ਼ਕਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਪੁਤ੍ਰਕੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਜਾ।
ਵਾਹਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਗਂਤਾਸਿ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੀ ਕੁਰੁषੇ ਸ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਜਨੁषਾ ਸਹ
ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਂਤਮਨੇਕਧਾ । ਏਤਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਮਮਗੋਚਰਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਿਖਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਮਦ੍ਬਲਂ ਦੂਤ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨ ਹਨੂਮਤਃ । ਯੋ ਰਾਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯਾਗਸ੍ਯ ਪਾਲਨੇ
'ਹੇ ਦੂਤ, ਮੇਰਾ ਬਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਯਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਗੇ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੁਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਭਜਾਮਿ ਰਾਮਂ ਤਰ੍ਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜਲਦੀ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਨੁਮਨ੍ਮੁਖ੍ਯਾ ਵੀਰਾ ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਵਾਹਂ ਤਰਸਾ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਆਦਿ ਮੁਖੀ ਕਪੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨਣ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਣ।'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨृਪ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮੋਦਿਤਮ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭਵਂਤੁ ਸੁਭਟਾ ਏष ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਬਲੀ
'ਤੂੰ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ। ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ; ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਮੋਚਯਂਤੁ ਮਹਾਵਾਹਂ ਨ ਵਾਮਾ ਮਾ ਦਦਂਤੁ ਤੇ
'ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ। ਵੱਡਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ੍ਮਿ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵੀਰੋ ਯਤੋ ਨृਪਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸੁਰਥੇਨ ਵੈ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਖੀ ਸੀ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਥਸ੍ਯਾਂਗਦਾਨਨਾਤ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਥਾ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅੰਗਦਾ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਟਹਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਭੇਰੀਨਾਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਨਾਨਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਜੰਗੀ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ; ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਰਥਚੀਤ੍ਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਬृਂਹਿਤੇਨ ਚ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦਿਵਂ ਯਾਤੋ ਮਹਾਰਵਃ
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਂਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਕਾਤਰਸ੍ਯ ਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰਾਂ ਨੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ੍ਵਸੁਤੈਃ ਸੈਨਿਕੈਸ਼੍ਚਾਥ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਣਾਂਗਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਸੁਰਥਾ ਨਾਂ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਗਜੈਰਥੈਰ੍ਹਯੈਃ ਪਤ੍ਤਿਵ੍ਰਜੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਇਵ ਤਾਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭਟੈਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂਖਨਾਦੇਨ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਜਯਨਾਦੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਏष ਰਾਜਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ । ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤ੍ਰ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵੀਰੈ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ । ਪੁष੍ਕਲਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਸਮੀਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਸ਼ੌਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤੁ ਸੁਬਲਃ ਪਰਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੀਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੂਤੇ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਰਣਾਂਗਣੇ ਧਨੂਂष੍ਯਦ੍ਧਾ ਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਧਤਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਣ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਧਾਃ ਸੁਬਲਾਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦ੍ਯਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਯਂਦਨੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਰਾ ਮਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਦਿ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਚਂਪਕੇਨ ਮਹਾਵੀਰਃ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਦ੍ਵੈਰਥੇਨੈਵ ਯੁਯੁਧੇ ਮਹਾਵੀਰੇਣ ਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਚੰਪਕਾ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਗਿਆ।
ਮੋਹਕਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕਿਃ ਸ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਃ । ਰਿਪੁਂਜਯੇਨ ਵਿਮਲੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰੇਣ ਸੁਬਾਹੁਕਃ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਜੋ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੋਹਕਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਵਿਮਲਾ ਰਿਪੁੰਜਯਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਬਾਹੁਕਾ ਦੁਰਵਾਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਬਲਮੋਦੇਨ ਚਾਂਗਦਃ । ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨੀਲਰਤ੍ਨਃ ਸਹਦੇਵੇਨ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਪ੍ਰਤਾਪੀਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਬਲਮੋਦ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅੰਗਦਾ ਹਰੀਅਕਸ਼ ਨਾਲ, ਨੀਲਰਤਨ ਸਤਯਵਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।