ਤਦਾਹਂ ਚਰਣੌ ਨਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਤਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਟੁਂਬਂ ਚ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਬਲਂ ਬਹੁ
ਤਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾਪਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਇਹੀ ਫਰਜ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦੀਨ੍ਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਨਧੁਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਨੋਚੇਦ੍ਰਾਮਃ ਸਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਰਾਮ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਗਦੋ ਧੀਮਾਞ੍ਜਹਾਸ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਂਗਦ ਉਵਾਚ। ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨਃ ਪ੍ਰਵਦਸਿ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਾਤ੍ਸਾਗਤਾ ਤਵ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਨृਪਤਿਂ ਧਿਕ੍ਕਰੋषਿ ਧਿਯਾ ਬਲੀ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਹੀ ਇਹ ਲਿਆਈ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੋ ਮਾਂਧਾਤृਰਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਲਵਣਂ ਲੀਲਯਾਵਧੀਤ੍ । ਯੇਨਾਨੇਕੇ ਜਿਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੈਰਿਣਃ ਪ੍ਰਬਲੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦੈਤ ਲਵਣ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਹਤੋ ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਗੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਬਧ੍ਨਾਸਿ ਵੀਰੇਂਦ੍ਰਂ ਮਤਿਹੀਨਃ ਪ੍ਰਭਾਸਿ ਮੇ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਭ੍ਰਾਤृਜੋ ਯਸ੍ਯ ਸੁਬਲੀ ਪੁष੍ਕਲਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਗਣਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸੁਤੋषਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਕਿਮੇਤਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਬਲੋਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਯੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲ ਦੱਸਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਲ, ਯਸ਼ ਜਾਂ ਧਨ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਬ੍ਜਧੀਃ । ਯਸ੍ਯਾਨੇਕਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਤੇ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਸੁਣੇਗਾ।
ਸਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੂਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬਲਾਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨ ਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਬੁਧੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣੋਨਾਮ ਗਿਰਿਰ੍ਯੇਨ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇਣ ਸਦੈਵਤਃ । ਆਨੀਤੋ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸਨੇ ਡ੍ਰੋਣ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਿਆਇਆ।
ਜਾਨਾਤਿ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਯਂ ਕਪੀਂਦ੍ਰਂ ਮਨਾਕ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਵਿਸ੍ਮਰਤਿ ਸੇਵਕਮ੍
ਰਾਮ ਹੀ ਉਸਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਕਪੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਉਂਦਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਦ੍ਯਾਃ ਕਪੀਂਦ੍ਰਾ ਯੇ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਗ੍ਰਸਂਤਿ ਯੇ । ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨृਪਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਵਂਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਪਤੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੋ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋ ਰਿਪੁਤਾਪੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਃ ਸੁਮਦਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਨੀਲਰਤਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੁਬਾਹੁ, ਵਿਮਲ ਤੇ ਸੁਮਦ ਵੀ—
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਃ ਸਤ੍ਯਯੁਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਃ । ਏਤੇऽਨ੍ਯੇਪਿ ਨृਪਾ ਭੂਮੇਃ ਪਤਯਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਜਲਧੌ ਮਸ਼ਕਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਪੁਤ੍ਰਕੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਜਾ।
ਵਾਹਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਗਂਤਾਸਿ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੀ ਕੁਰੁषੇ ਸ੍ਵਾਂਗਾਨਿ ਜਨੁषਾ ਸਹ
ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਂਤਮਨੇਕਧਾ । ਏਤਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਮਮਗੋਚਰਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਿਖਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਮਦ੍ਬਲਂ ਦੂਤ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨ ਹਨੂਮਤਃ । ਯੋ ਰਾਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯਾਗਸ੍ਯ ਪਾਲਨੇ
'ਹੇ ਦੂਤ, ਮੇਰਾ ਬਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਯਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਗੇ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੁਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਭਜਾਮਿ ਰਾਮਂ ਤਰ੍ਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜਲਦੀ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਨੁਮਨ੍ਮੁਖ੍ਯਾ ਵੀਰਾ ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਵਾਹਂ ਤਰਸਾ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਆਦਿ ਮੁਖੀ ਕਪੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨਣ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਣ।'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨृਪ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮੋਦਿਤਮ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭਵਂਤੁ ਸੁਭਟਾ ਏष ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਬਲੀ
'ਤੂੰ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ। ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ; ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਮੋਚਯਂਤੁ ਮਹਾਵਾਹਂ ਨ ਵਾਮਾ ਮਾ ਦਦਂਤੁ ਤੇ
'ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇਗਾ। ਵੱਡਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸ੍ਮਿ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵੀਰੋ ਯਤੋ ਨृਪਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸੁਰਥੇਨ ਵੈ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਖੀ ਸੀ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਥਸ੍ਯਾਂਗਦਾਨਨਾਤ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਥਾ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅੰਗਦਾ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪਟਹਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਭੇਰੀਨਾਦਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਨਾਨਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਜੰਗੀ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ; ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਰਥਚੀਤ੍ਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗਜਾਨਾਂ ਬृਂਹਿਤੇਨ ਚ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਦਿਵਂ ਯਾਤੋ ਮਹਾਰਵਃ
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂਂਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਕਾਤਰਸ੍ਯ ਭਯਂਕਰਾਨ੍
ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰਾਂ ਨੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ੍ਵਸੁਤੈਃ ਸੈਨਿਕੈਸ਼੍ਚਾਥ ਵृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਣਾਂਗਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਸੁਰਥਾ ਨਾਂ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।