ਵਯਂ ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭੀ ਰਾਜਸੇਵਕੈਃ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਇੱਜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਫੈਸਲਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਸ਼ਨ੍ਰੋषਾਤ੍ਸ੍ਵਦਸ਼ਨਾਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਲੇਲਿਹਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰੋ ਮਦ੍ਵਾਹਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯੇ ਬਾਣੈਃ ਪੁਰਂਜਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਕੋ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਵਾਹਮਜੀਹਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਮ੍ । ਜਗਾਦ ਮਂਤ੍ਰੀ ਸੁਗਿਰਾ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲੀ
ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੁਰਥ ਨਾਂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਮਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸੇਵਕਃ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਹਨੂਮਾਨਿਵ ਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਂਗੂ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਚਰਿਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ । ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰਃ ਸੁਰਥਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਸਦੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਹृਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਾਹਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਨੇਕੇ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਵਾਚ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਭੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕਥਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵੋऽਨੇਨ ਚੇਦ੍ਧृਤਃ । ਨਾਯਾਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਬਲਂ ਕਟਕਂ ਵੀਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਬਲਵਾਨ ਫੌਜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਦੂਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਗ੍ਮਿਕਃ । ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵੇਗਾ।'
ਨੋਚੇਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਹੋ ਧृਤਃ ਕੇਨਾਪਿ ਮਾਨਿਨਾ । ਅਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਾਧੁਮਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯੱਗ ਲਈ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਬਲੀ । ਅਂਗਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟਸ੍ਥੇ ਵੈ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੇ । ਦੂਤਤ੍ਵੇਨ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੁਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ। ਉਥੇ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਧृਤੋ ਰਾਮਵਾਹੋ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋਪਿ ਵਾ । ਅਰ੍ਪਯਤੁ ਨ ਵਾ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰਧਨਂ ਵੀਰਸਂਯੁਤਮ੍
'ਚਾਹੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਲਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੌਤ੍ਯਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਥੈਵ ਕੁਰੁ ਭੂਯਿष੍ਠ ਬਲਸਂਯੁਤਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਗਦੋ ਵੀਰ ਓਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਂਸਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਵੀਰਸ਼੍ਰੇਣਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਥਂ ਭੂਪਂ ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਧਰਮ੍ । ਰਾਮਭਦ੍ਰਂ ਰਸਨਯਾ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਨਿਜਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੁਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਂ ਮਨੋਹਰਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਦੂਤਂ ਮਤ੍ਵਾਪਿ ਵਾਲਿਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਥ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋऽਤ੍ਰ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਸੁਰਥ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਿਸ੍ਮਯਂਸ਼੍ਚੇਤਸਿ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮਸੇਵਾਕਰਂ ਨृਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਸੀ।
ਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਚ ਦੂਤਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਭਵਤੋਂऽਤਿਕਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਸੇਵਕੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤ੍ਯ ਧृਤੋऽਸ਼੍ਵੋ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਤੋ ਮਹਾਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹਸਾ ਨृਪ
ਤੁਹਾਡੇ ਕੁਝ ਸੇਵਕ ਹੁਣ ਹੀ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਤਮਸ਼੍ਵਂ ਸਹ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਹਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਯਾਹਿ ਚਰਣੇ ਪਤਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਚ
ਉਹ ਘੋੜਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਕਰ।
ਨੋਚੇਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਨਾਰਾਚੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਪृਥ੍ਵੀਤਲਮਲਂ ਕੁਰ੍ਵਞ੍ਛਯਿष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਕਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਲਂਕਾਪਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਯਾਗਯੋਗ੍ਯਂ ਤੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਦਿਭਾषਮਾਣਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤ੍ਵਂ ਨਾਨृਤਂ ਤਵ ਭਾषਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਪਰਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪਦਸੇਵਕ । ਮਯਾ ਧृਤੋ ਮਹਾਨਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ: ਮੈਂ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿਭਯਾਦਹਮ੍ । ਚੇਦ੍ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮਮ
ਮੈਂ ਘੋੜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਜੇ ਰਾਮ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ।