ਸ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰਾਮਸੇਵਕਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੇਵਕਾਨ੍ਹਰਿਸੇਵਕਾਨ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਸੇਵਕ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਵਾਹੋऽਸੌ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਸਜ੍ਜੀ ਭਵਂਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
'ਮੈਂ ਰਘੁਪਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਟਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਭਾਯਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਾ ਦਸ਼ਸੁਤਾਸ਼੍ਚਂਪਕੋ ਮੋਹਕਸ੍ਤਥਾ । ਰਿਪੁਂਜਯੋऽਤਿਦੁਰ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪੀਬਲਮੋਦਕਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦਸੇ ਦੇ ਦਸ—ਚੰਪਕ, ਮੋਹਕ, ਰਿਪੁੰਜਯ, ਅਤਿਦੁਰਵਾਰ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਬਲਮੋਦਕ,
ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦੇਵਃ ਸੁਤਾਪਨਃ । ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ ਸੁਤਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਹਰਯਕਸ਼, ਸਹਦੇਵ, ਭੂਰੀਦੇਵ ਤੇ ਸੁਤਾਪਨ—ਇਹ ਦਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਰਾਜਾਪਿ ਸ੍ਵਰਥਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਹੇਮਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਮੰਗਵਾਇਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੁਜਵੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋਤਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਰਾਮਾਨੁਜੋ ਵੇਗਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸੇਵਕਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਹੋऽਸੌ ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਲੱਖਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਤਦਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਭਟਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭੀ ਰਾਜਸੇਵਕੈਃ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਇੱਜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਫੈਸਲਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਸ਼ਨ੍ਰੋषਾਤ੍ਸ੍ਵਦਸ਼ਨਾਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਲੇਲਿਹਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰੋ ਮਦ੍ਵਾਹਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯੇ ਬਾਣੈਃ ਪੁਰਂਜਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਕੋ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਵਾਹਮਜੀਹਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਮ੍ । ਜਗਾਦ ਮਂਤ੍ਰੀ ਸੁਗਿਰਾ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲੀ
ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੁਰਥ ਨਾਂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਮਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸੇਵਕਃ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਹਨੂਮਾਨਿਵ ਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਂਗੂ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਚਰਿਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ । ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰਃ ਸੁਰਥਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਸਦੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਹृਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਾਹਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਨੇਕੇ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਵਾਚ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਭੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕਥਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵੋऽਨੇਨ ਚੇਦ੍ਧृਤਃ । ਨਾਯਾਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਬਲਂ ਕਟਕਂ ਵੀਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਬਲਵਾਨ ਫੌਜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਦੂਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਗ੍ਮਿਕਃ । ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵੇਗਾ।'
ਨੋਚੇਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਹੋ ਧृਤਃ ਕੇਨਾਪਿ ਮਾਨਿਨਾ । ਅਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਾਧੁਮਸ਼੍ਵਂ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯੱਗ ਲਈ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਬਲੀ । ਅਂਗਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨਿਕਟਸ੍ਥੇ ਵੈ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੇ । ਦੂਤਤ੍ਵੇਨ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੁਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ। ਉਥੇ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਧृਤੋ ਰਾਮਵਾਹੋ ਜ੍ਞਾਨਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤੋਪਿ ਵਾ । ਅਰ੍ਪਯਤੁ ਨ ਵਾ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰਧਨਂ ਵੀਰਸਂਯੁਤਮ੍
'ਚਾਹੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਲਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੌਤ੍ਯਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਥੈਵ ਕੁਰੁ ਭੂਯਿष੍ਠ ਬਲਸਂਯੁਤਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਗਦੋ ਵੀਰ ਓਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਭੂਮਿਪਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਂਸਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਵੀਰਸ਼੍ਰੇਣਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਥਂ ਭੂਪਂ ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਧਰਮ੍ । ਰਾਮਭਦ੍ਰਂ ਰਸਨਯਾ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਨਿਜਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸੁਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਂ ਮਨੋਹਰਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਦੂਤਂ ਮਤ੍ਵਾਪਿ ਵਾਲਿਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਮੋਹਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।