ਪਸ਼੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਬਿਭੀषਣਮਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਮਭਕ੍ਤਾ ਵੈ ਕਦਾਪਿ ਨ ਪਤਂਤਿ ਤੇ
'ਤੂੰ ਧ੍ਰੁਵ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਅਜੀਬ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।'
ਯੇ ਰਾਮਨਿਂਦਕਾ ਦੁष੍ਟਾਸ੍ਤਾਨਿ ਮੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਤਿ ਲੋਹਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧਨੈਃ
'ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣਗੇ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਹਦਂਡਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮ । ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਦਾਲੋਕਾਤ੍ਤਾਡਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੇਰੀ ਅੱਖੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਭੂਪੇ ਸੁਰਥਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਸੇਵਕਾ ਬਾਹੁਨਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਾਸਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤਦਾ ਯਮੋ ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯਾਚਸ੍ਵ ਹਰਿਸੇਵਕ
ਫਿਰ ਯਮराज ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਮਯਾ ਪ੍ਰਲੋਭਿਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਚਲਿਤੋਸਿ ਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯਾਃ ਸਾਧੁਸੇਵਿਤਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਇਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।'
ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮੀਸ਼ੋ ਯਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਤੋषਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਯਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੇ।'
ਤਾਵਨ੍ਮਮ ਨ ਵੈ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਸਮਾਗਮਃ । ਨ ਭਯਂ ਮੇ ਭਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਕਦਾਚਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ।'
ਤਦੋਵਾਚ ਯਮੋ ਭੂਪਮਿਦਂ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਘੋਃਪਤਿਃ
ਯਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਰਘੁਪਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰਾਮਸੇਵਕਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੇਵਕਾਨ੍ਹਰਿਸੇਵਕਾਨ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਸੇਵਕ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਵਾਹੋऽਸੌ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਸਜ੍ਜੀ ਭਵਂਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
'ਮੈਂ ਰਘੁਪਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਟਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਭਾਯਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਾ ਦਸ਼ਸੁਤਾਸ਼੍ਚਂਪਕੋ ਮੋਹਕਸ੍ਤਥਾ । ਰਿਪੁਂਜਯੋऽਤਿਦੁਰ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪੀਬਲਮੋਦਕਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦਸੇ ਦੇ ਦਸ—ਚੰਪਕ, ਮੋਹਕ, ਰਿਪੁੰਜਯ, ਅਤਿਦੁਰਵਾਰ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਬਲਮੋਦਕ,
ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦੇਵਃ ਸੁਤਾਪਨਃ । ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ ਸੁਤਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਹਰਯਕਸ਼, ਸਹਦੇਵ, ਭੂਰੀਦੇਵ ਤੇ ਸੁਤਾਪਨ—ਇਹ ਦਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਰਾਜਾਪਿ ਸ੍ਵਰਥਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਹੇਮਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਮੰਗਵਾਇਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੁਜਵੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋਤਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਰਾਮਾਨੁਜੋ ਵੇਗਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸੇਵਕਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਹੋऽਸੌ ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਲੱਖਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਤਦਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਭਟਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭੀ ਰਾਜਸੇਵਕੈਃ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਇੱਜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਫੈਸਲਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦਸ਼ਨ੍ਰੋषਾਤ੍ਸ੍ਵਦਸ਼ਨਾਞ੍ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਲੇਲਿਹਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰੋ ਮਦ੍ਵਾਹਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਇਦਾਨੀਂ ਪਾਤਯੇ ਬਾਣੈਃ ਪੁਰਂਜਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਕੋ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਵਾਹਮਜੀਹਰਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਲਿਆ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ਕੋਪਸਂਯੁਤਮ੍ । ਜਗਾਦ ਮਂਤ੍ਰੀ ਸੁਗਿਰਾ ਸ੍ਫੁਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਲੀ
ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੁਰਥ ਨਾਂ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਮਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸੇਵਕਃ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਹਨੂਮਾਨਿਵ ਸੇਵਕਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਂਗੂ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਚਰਿਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ । ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰਃ ਸੁਰਥਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਃ
ਉਸਦੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਹृਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਾਹਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਨੇਕੇ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਵੀਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਈ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀਰ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਚਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਵਾਚ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਭੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।