ਹਸਂਤਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਸਨੇ ਕਾਰਣਂ ਕਿਮੁ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸਃ ਸੁਖਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਤਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਧਿਯਾਯੁਤਃ । ਯਦਹਂ ਤੇऽਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਮਿਤੇ ਕਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਾਸੇ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਹਰੇਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਕੋ ਹਰਿਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾ ਨਰਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਓ। ਕੌਣ ਹੈ ਹਰਿ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ? ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ।'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਬਹੁ
'ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਆਦਿ ਵੀ।'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਖ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਯੱਗ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਅਜੀਬ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।'
ਅਨੇਕੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਰੁਦਾਦਯ ਈਸ਼ਿਨਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭੋਗਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਾਃ
'ਕਈ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਧ ਹੋ ਗਏ—ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ—ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਜ੍ਞਾਦੀਨ੍ਯਜਸ੍ਵ ਕਿਲ ਦੇਵਤਾਃ । ਯਥਾ ਤੇ ਵਿਮਲਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
'ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਯੱਗ ਆਦਿ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਮਾਨਸਃ । ਉਵਾਚ ਰਾਮੈਕਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਜੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰ੍ਮਣੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਣੁਫਲਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਮਨ੍ਨਗਰੋਪਾਂਤਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
'ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿਹਨੂੰ ਲੋਕ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਇਂਦ੍ਰਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਤਿष੍ਯਤ੍ਯਪਿ ਪਦ੍ਮਜਃ । ਨ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਜਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
'ਇੰਦਰ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਭਜਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।'
ਪਸ਼੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਬਿਭੀषਣਮਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਮਭਕ੍ਤਾ ਵੈ ਕਦਾਪਿ ਨ ਪਤਂਤਿ ਤੇ
'ਤੂੰ ਧ੍ਰੁਵ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਅਜੀਬ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।'
ਯੇ ਰਾਮਨਿਂਦਕਾ ਦੁष੍ਟਾਸ੍ਤਾਨਿ ਮੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਾਡਯਿष੍ਯਂਤਿ ਲੋਹਸ੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧਨੈਃ
'ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣਗੇ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਹਦਂਡਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮ । ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਦਾਲੋਕਾਤ੍ਤਾਡਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੇਰੀ ਅੱਖੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਭੂਪੇ ਸੁਰਥਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਸੇਵਕਾ ਬਾਹੁਨਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਾਸਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤਦਾ ਯਮੋ ਨਿਜਂ ਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯਾਚਸ੍ਵ ਹਰਿਸੇਵਕ
ਫਿਰ ਯਮराज ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਮਯਾ ਪ੍ਰਲੋਭਿਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਚਲਿਤੋਸਿ ਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯਾਃ ਸਾਧੁਸੇਵਿਤਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਇਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।'
ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਮੀਸ਼ੋ ਯਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਤੋषਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਯਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦੇ।'
ਤਾਵਨ੍ਮਮ ਨ ਵੈ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਸਮਾਗਮਃ । ਨ ਭਯਂ ਮੇ ਭਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਕਦਾਚਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ।'
ਤਦੋਵਾਚ ਯਮੋ ਭੂਪਮਿਦਂ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦੀਪ੍ਸਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਘੋਃਪਤਿਃ
ਯਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਰਘੁਪਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰਾਮਸੇਵਕਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੇਵਕਾਨ੍ਹਰਿਸੇਵਕਾਨ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਸੇਵਕ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਯਾ ਗृਹੀਤੋ ਵਾਹੋऽਸੌ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਸਜ੍ਜੀ ਭਵਂਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
'ਮੈਂ ਰਘੁਪਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।'
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਟਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਭਾਯਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਾ ਦਸ਼ਸੁਤਾਸ਼੍ਚਂਪਕੋ ਮੋਹਕਸ੍ਤਥਾ । ਰਿਪੁਂਜਯੋऽਤਿਦੁਰ੍ਵਾਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪੀਬਲਮੋਦਕਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਦਸੇ ਦੇ ਦਸ—ਚੰਪਕ, ਮੋਹਕ, ਰਿਪੁੰਜਯ, ਅਤਿਦੁਰਵਾਰ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਬਲਮੋਦਕ,
ਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦੇਵਃ ਸੁਤਾਪਨਃ । ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ ਸੁਤਾਃ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਹਰਯਕਸ਼, ਸਹਦੇਵ, ਭੂਰੀਦੇਵ ਤੇ ਸੁਤਾਪਨ—ਇਹ ਦਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਰਾਜਾਪਿ ਸ੍ਵਰਥਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਹੇਮਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਮੰਗਵਾਇਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੁਜਵੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋਤਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਰਾਮਾਨੁਜੋ ਵੇਗਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸੇਵਕਾਨ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਹੋऽਸੌ ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਲੱਖਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਤਦਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਭਟਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'