ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਵਰੈਃ ਪਰੀਤ੍ਯ ਵਰਭਾਰਤਮ੍ । ਪਰੀਵृਤੋ ਵੀਰਵਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿਭਿਰੁਦ੍ਭਟੈਃ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਦਿਕ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਹਿਮਾਲਯਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਕੋਪਿ ਤਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਯਂ ਰਾਮਬਲਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਗਵਂਗਕਲਿਂਗਾਨਾਂ ਰਾਜਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਹਯਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਗਰੇ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰੇ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਮਦਿਤੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਂਡਲਮ੍ । ਕਰ੍ਣਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਹਰ੍षਭਯਸੁਕਂਪਯੋਃ
ਉਥੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦਾ ਕੁੰਡਲ ਖੁਸ਼ੀ, ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾਪਿਨਾ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕਰੋਤਿ ਜਨਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਚਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਭਿਃ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸੇਵਕੈਃ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੇਵਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸ਼ਵਥ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰਾਘਵਪ੍ਰਤਿਮਾਯੁਤਾਃ । ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੈਃ ਕਪਟਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ ਦਿਲਾਂ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਚਿ ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਵੈ ਕਲਹਸਂਕਥਾ । ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਚ ਕਾਮਫਲਸ੍ਮृਤਿਃ
ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਚੀ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝਗੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਭਿਃ ਪੂਤਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਨ ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨृਣਾਮਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਸਨਮਾਨਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਸ੍ਮਾਰਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਪਰੋਨ੍ਮਦਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਂ ਸੁਰਥਂ ਵਰਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਸ਼ੇषਗੁਣਾ ਭੂਮੌ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ ਪਾਵਯਂਤ੍ਯਘਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੇਵਕ ਸੁਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਟਂਤਃ ਕਦਾਚਨ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਹਯਂ ਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਯਪਤ੍ਰਮਲੋਕਯਨ੍ । ਸ੍ਪष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਮੁਕ੍ਤਂ ਹਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨੋਹਰਮ੍ । ਹृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਭਾਸ੍ਥਾਯ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਯੋਧ੍ਯਾਨਗਰੀਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਃ । ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਤੋਰ੍ਯੋਗ੍ਯੋ ਹਯੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਲਕ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ । ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹਯਂ ਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਹੁਣ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਨਗਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਜਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਵੀਰਾਨ੍ਬਲਿਨੋ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੱਜਦੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਥ ਉਵਾਚ। ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਰਾਮਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਹ ਸੇਵਕਾਃ । ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਹਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਟਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਮ੍
ਸੁਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸੇਵਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਹਂ ਤਂ ਯਦਾ ਰਾਮਃ ਸਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਨਰਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਆਪ ਆਉਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮੋਚ੍ਯੋ ਨਾਸ਼੍ਵੋऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਘੋੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਵੋ, ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਾ ਹੋਣ ਪਾਵੇ।'
ਅਨੇਨ ਸੁਮਹਾਁਲ੍ਲਾਭੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤੁ ਮੇ ਮਤਮ੍ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੌ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਸਕਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਧਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਜਨਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਬਾਂਧਵੋऽਥਵਾ । ਪਸ਼ੁਰ੍ਵਾ ਵਾਹਨਂ ਵਾਪਿ ਰਾਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯੇਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਉਹੀ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਵਾਜਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਕਾਮਵੇਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਫੜੋ ਅਤੇ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵਾਜੀਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਹਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਦੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਂਗਿਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਏ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਨੁਜਾਰ੍ਦਨਃ । ਸੇਵਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਬਲਿਨੋ ਧਰ੍ਮਕृਤ੍ਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਦਾਰਰਤੋ ਨਰਃ
ਵਾਤਸਿਆਨ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ।
ਨ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਨਿਰਤੋ ਨ ਚ ਕਾਮੇषੁ ਲਂਪਟਃ । ਨ ਜਿਹ੍ਵਾਭਿਰਤੋਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦ੍ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸੇਵਕਾਨ੍ਨृਪੋ ਵਕ੍ਤਿ ਯੂਯਂ ਸੇਵਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ । ਕਥਯਂਤੁ ਭਵਚ੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦੱਸਣ।'
ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਧਰਾ ਨ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਲੁਪਾਃ । ਪਰਾਪਵਾਦਾਨਿਰਤਾ ਨ ਚ ਵੇਦੋਤ੍ਪਥਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਵਲ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰਾਏ ਬਾਰੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਾਦੀਨਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਭਟਾਃ । ਤਾਨਹਂ ਰਾਮਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਂਤਕ ਕੋਪਵਾਨ੍
ਭਟ ਰੋਜ਼ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਣ।