ਹਸਤੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਯਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੱਬ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਯਾ ਹਿ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਯਸ੍ਯਾਨੁਚਰੈਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰਾਵਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਚਰਿਤਂ ਯਤੋ ਵਾਹਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰੱਬ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਘੋੜਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭੂਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਯੌ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਹਯਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਚਰਿਤਂ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਉਹ ਚਰਿਤਰ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਹਿ ਦੇਵ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਵਂ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਰ ਸ੍ਵਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਕੁਯੋਨਿਤਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ! ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੋਚਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਯਾਵਦਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲਂ ਦੇਵਂ ਵੈਮਾਨਿਕਂ ਵਰਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਉਵਾਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਸਂਸ਼੍ਰੁਤੇਃ । ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਂ ਭਵਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਕਮ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੋ ਵਿਮਾਨੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਾਹੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤਂਭਾਚ੍ਚ ਭੂਤਲਾਤ੍ । ਯਯੌ ਤਦ੍ਵਿਪਿਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮਾਸਾਃ ਸਪ੍ਤਾਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹੇਲਯਾ । ਚਰਤੋ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮਨੇਕਨृਪਪੂਰਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਵਰੈਃ ਪਰੀਤ੍ਯ ਵਰਭਾਰਤਮ੍ । ਪਰੀਵृਤੋ ਵੀਰਵਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿਭਿਰੁਦ੍ਭਟੈਃ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਦਿਕ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਹਿਮਾਲਯਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਕੋਪਿ ਤਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਯਂ ਰਾਮਬਲਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਗਵਂਗਕਲਿਂਗਾਨਾਂ ਰਾਜਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਹਯਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਗਰੇ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰੇ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਮਦਿਤੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਂਡਲਮ੍ । ਕਰ੍ਣਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਹਰ੍षਭਯਸੁਕਂਪਯੋਃ
ਉਥੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦਾ ਕੁੰਡਲ ਖੁਸ਼ੀ, ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾਪਿਨਾ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕਰੋਤਿ ਜਨਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਚਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਭਿਃ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸੇਵਕੈਃ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੇਵਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸ਼ਵਥ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰਾਘਵਪ੍ਰਤਿਮਾਯੁਤਾਃ । ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੈਃ ਕਪਟਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ ਦਿਲਾਂ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਚਿ ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਵੈ ਕਲਹਸਂਕਥਾ । ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਚ ਕਾਮਫਲਸ੍ਮृਤਿਃ
ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਚੀ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝਗੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਭਿਃ ਪੂਤਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਨ ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨृਣਾਮਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਸਨਮਾਨਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਸ੍ਮਾਰਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਪਰੋਨ੍ਮਦਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੇਵਕਂ ਸੁਰਥਂ ਵਰਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਸ਼ੇषਗੁਣਾ ਭੂਮੌ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ ਪਾਵਯਂਤ੍ਯਘਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੇਵਕ ਸੁਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਟਂਤਃ ਕਦਾਚਨ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਹਯਂ ਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਯਪਤ੍ਰਮਲੋਕਯਨ੍ । ਸ੍ਪष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਸਂਮੁਕ੍ਤਂ ਹਯਂ ਨੇਤ੍ਰਮਨੋਹਰਮ੍ । ਹृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਭਾਸ੍ਥਾਯ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਯੋਧ੍ਯਾਨਗਰੀਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਘਵਃ । ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਤੋਰ੍ਯੋਗ੍ਯੋ ਹਯੋ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਲਕ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਯ ਨਿਕਟੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ । ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹਯਂ ਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਹੁਣ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਨਗਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਜਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰ੍षਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਵੀਰਾਨ੍ਬਲਿਨੋ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੱਜਦੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰਥ ਉਵਾਚ। ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਰਾਮਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਹ ਸੇਵਕਾਃ । ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਹਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭਟਕੋਟਿਪਰੀਵृਤਮ੍
ਸੁਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸੇਵਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਹਂ ਤਂ ਯਦਾ ਰਾਮਃ ਸਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਨਰਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਆਪ ਆਉਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ । ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮੋਚ੍ਯੋ ਨਾਸ਼੍ਵੋऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਘੋੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਵੋ, ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਨਾ ਹੋਣ ਪਾਵੇ।'