ਪਿਤृष੍ਵਸ੍ਰਭਿਗਮਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗੇ ਵ੍ਰਣੀ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਮਨੇ ਵਾਮਾਂਗੇ ਵ੍ਰਣਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਖ਼ਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਪਤ੍ਨੀਗਮਨੇ ਕਟੌ ਕੁष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਮਿਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਭਿਗਮਨੇ ਮृਤਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਪਿਓ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਚ ਭਗਂਦਰਃ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪ੍ਰਮੇਹੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰੇ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਗੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਨਾਸਿਕਾਵ੍ਰਣੀ । ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਦੁष੍ਟਰਕ੍ਤਸृਕ੍
ਪੰਡਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦীক্ষਿਤ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਜਾਤਿਜਾਯਾਗਮਨੇ ਜਾਯਤੇ ਹृਦਯਵ੍ਰਣੀ । ਜਾਤ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਜਾਯਤੇ ਮਸ੍ਤਕਵ੍ਰਣੀ
ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨੌ ਚ ਗਮਨਾਨ੍ਮੂਤ੍ਰਘਾਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਏਤੇ ਦੋषਾ ਨਰਾਣਾਂ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕਾਂਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਬ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸਂਗਮਾਤ੍ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਹਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਸੁਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਇਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਤੀਰ੍ਥਾਦਿਕ੍ਰਿਯਯਾ ਤਥਾ । ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ, ਤੀਰਥ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਤਪ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਿਧੁਨੀ ਨृਣਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਂਕਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਹਰਿਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਗਾਵਿਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪਾਵਿਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਿ ਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਯਗ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਹਸਤੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਯਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੱਬ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਯਾ ਹਿ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਯਸ੍ਯਾਨੁਚਰੈਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰਾਵਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਚਰਿਤਂ ਯਤੋ ਵਾਹਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰੱਬ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਘੋੜਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭੂਚ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਯੌ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਹਨੁਮਾਨ੍ਹਯਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਚਰਿਤਂ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਉਹ ਚਰਿਤਰ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਹਿ ਦੇਵ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਵਂ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਰ ਸ੍ਵਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਕੁਯੋਨਿਤਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ! ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੋਚਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਯਾਵਦਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲਂ ਦੇਵਂ ਵੈਮਾਨਿਕਂ ਵਰਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਉਵਾਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਸਂਸ਼੍ਰੁਤੇਃ । ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਂ ਭਵਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਕਮ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵੋ ਵਿਮਾਨੇ ਸ੍ਵੇ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਾਹੋ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤਂਭਾਚ੍ਚ ਭੂਤਲਾਤ੍ । ਯਯੌ ਤਦ੍ਵਿਪਿਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਮਾਸਾਃ ਸਪ੍ਤਾਭਵਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹੇਲਯਾ । ਚਰਤੋ ਭਾਰਤਂ ਵਰ੍षਮਨੇਕਨृਪਪੂਰਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਭੂਪਵਰੈਃ ਪਰੀਤ੍ਯ ਵਰਭਾਰਤਮ੍ । ਪਰੀਵृਤੋ ਵੀਰਵਰੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿਭਿਰੁਦ੍ਭਟੈਃ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਦਿਕ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਹਿਮਾਲਯਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਕੋਪਿ ਤਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਯਂ ਰਾਮਬਲਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਕਈ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਗਵਂਗਕਲਿਂਗਾਨਾਂ ਰਾਜਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਹਯਃ । ਜਗਾਮ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਗਰੇ ਸੁਰਥਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰੇ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਡਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਮਦਿਤੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਂਡਲਮ੍ । ਕਰ੍ਣਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਹਰ੍षਭਯਸੁਕਂਪਯੋਃ
ਉਥੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦਾ ਕੁੰਡਲ ਖੁਸ਼ੀ, ਡਰ ਤੇ ਕੰਬਣ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾਪਿਨਾ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕਰੋਤਿ ਜਨਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਚਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਭਿਃ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸੇਵਕੈਃ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੇਵਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸ਼ਵਥ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਲਯਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰਾਘਵਪ੍ਰਤਿਮਾਯੁਤਾਃ । ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੈਃ ਕਪਟਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ ਦਿਲਾਂ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਚਿ ਨਾਮ ਹਰੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਵੈ ਕਲਹਸਂਕਥਾ । ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਚ ਕਾਮਫਲਸ੍ਮृਤਿਃ
ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਚੀ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝਗੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਭਿਃ ਪੂਤਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਨ ਜਾਤੁਚਿਨ੍ਨृਣਾਮਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਸਨਮਾਨਿਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਰਾਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਥਃ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਸ੍ਮਾਰਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਪਰੋਨ੍ਮਦਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।