ਤਤ੍ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਿਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਭੂਲੋਕੇ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਪ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸੋ; ਕਿਸ ਪਾਪ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਪਤਿਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਪਾਪਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਸੁਰਾਪਃ ਸ਼੍ਯਾਮਦਂਤਸ਼੍ਚ ਨਰਕਾਂਤੇ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਾਰੀ ਚ ਜਾਯਤੇ ਗੁਲ੍ਮਕੋਦਰਃ
ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਜਾਂ ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਖਾਣ ਜੋਗ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਠੜੀਆਂ ਜਾਂ ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਕ੍ਯਾਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਲੋਦਰਃ । ਸ਼੍ਵਮਾਰ੍ਜਾਰਾਦਿਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁੱਤੇ, ਬਿੱਲੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਦਬੂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸੁਰਾਦਿਭ੍ਯੋ ਭੁਂਜਾਨੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਉਦਰੇ ਰੋਗਵਾਨ੍ਦੁਃਖੀ ਮਹਾਰੋਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਾਰੀ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਨ੍ਨਵਿਘ੍ਨਕਰਣਾਦਜੀਰ੍ਣਮਭਿਜਾਯਤੇ । ਮਂਦੋਦਰਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਕਦਨ੍ਨਦਃ
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੀਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਦਸ਼੍ਛਰ੍ਦਿਰੋਗੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਹਾ ਪਾਦਰੋਗਵਾਨ੍ । ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਨਰਕਸ੍ਯਾਂਤੇ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸਵਾਨ੍
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਲਟੀ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਮਾ ਤੇ ਖੰਘ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧੂਰ੍ਤੋऽਪਸ੍ਮਾਰਰੋਗੀ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੂਲੀ ਚ ਪਰਤਾਪਨਃ । ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦਾਯਕਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਤਾਤੀਸਾਰਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨੁੱਖ ਮਿਰਗੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੇਟ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਦਸਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਲਯੇ ਜਲੇ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕृਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਗੁਦਰੋਗੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਰੂਪਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਖਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪੀ ਗੁਦਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਪਾਤਨਜਾ ਰੋਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਹਜਲੋਦਰਾਃ । ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭਂਗਕਾਰੀ ਚ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ: ਸ਼ਯ, ਮਧੁਮੇਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੇਟ। ਜੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਟਵਾਦੀ ਖਂਡਿਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਲ੍ਵਾਟਃ ਪਰਨਿਂਦਕਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੀ ਚ ਜਾਯਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਘਾਤਵਾਨ੍
ਜੋ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਗ ਭੰਗ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧ-ਸਰੀਰ ਮਾਰੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਕ੍ਤਹਾਸ੍ਯਕृਤ੍ਕਾਣਃ ਕੁਨਖੀ ਵਿਪ੍ਰਹੇਮਹृਤ੍ । ਤੁਂਦੀਵਰੀ ਤਾਮ੍ਰਚੌਰਃ ਕਾਂਸ੍ਯਹृਤ੍ਪੁਂਡਰੀਕਿਕਃ
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਖੋਂ ਅੰਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸੋਨਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅੰਗ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੱਦੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਭਰੇ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਾਮਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਾਂਸੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪੁਹਾਰੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਪਿਂਗਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਃ । ਸ਼ੀਸਹਾਰੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੀਰ੍षਰੋਗਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਂਗ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੀਸਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਚੌਰਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਨੇਤ੍ਰਰੋਗਵਾਨ੍ । ਲੋਹਹਾਰੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਬਰ੍ਬਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਹਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੜੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਰ੍ਮਹਾਰੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਮੇਦਸਾ ਵृਤਃ । ਮਧੁਚੌਰਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਬਸ੍ਤਿਗਂਧਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਮੜਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਦ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਤ ਵਾਲੀ ਥੈਲੀ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਚੌਰ੍ਯੇਣ ਭਵਤਿ ਨਰਃ ਕਣ੍ਡ੍ਵਾਤਿਪੀਡਿਤਃ । ਆਮਾਨ੍ਨਹਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਦਂਤਹੀਨਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਤੈਲ ਚੁਰਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਖੁਜਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਚਾ ਚੌਲ ਚੁਰਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਹਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਜਿਹ੍ਵਾਰੋਗਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਤृਗਾਮੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਯਤੇ ਲਿਂਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਚੁਰਾਉਣ ਨਾਲ ਜੀਭ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਜਾਯਾਭਿਗਮਨਾਨ੍ਮੂਤ੍ਰਕृਚ੍ਛ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਭਗਿਨੀਂ ਚੈਵ ਗਮਨੇ ਪੀਤਕੁष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੈਣ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਪੀਲੀ ਕੋੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸੁਤਾਗਮਨੇ ਚੈਵ ਰਕ੍ਤਕੁष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਭ੍ਰਾਤृਭਾਰ੍ਯਾਭਿਗਮਨੇ ਗੁਲ੍ਮਕੁष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਲਾਲ ਕੋੜ੍ਹ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਗਠੜੀ ਵਾਲੀ ਕੋੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਗਮ੍ਯਾਦਿਗਮਨੇ ਜਾਯਤੇ ਦਦ੍ਰੁਮਂਡਲਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਭਾਰ੍ਯਾਗਮਨੇ ਗਜਚਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਰਗਾ ਰੋਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृष੍ਵਸ੍ਰਭਿਗਮਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗੇ ਵ੍ਰਣੀ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਮਨੇ ਵਾਮਾਂਗੇ ਵ੍ਰਣਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਖ਼ਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਪਤ੍ਨੀਗਮਨੇ ਕਟੌ ਕੁष੍ਠਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਮਿਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਭਿਗਮਨੇ ਮृਤਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਪਿਓ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਚ ਭਗਂਦਰਃ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪ੍ਰਮੇਹੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰੇ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਗੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਨਾਸਿਕਾਵ੍ਰਣੀ । ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਦੁष੍ਟਰਕ੍ਤਸृਕ੍
ਪੰਡਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦীক্ষਿਤ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਜਾਤਿਜਾਯਾਗਮਨੇ ਜਾਯਤੇ ਹृਦਯਵ੍ਰਣੀ । ਜਾਤ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਜਾਯਤੇ ਮਸ੍ਤਕਵ੍ਰਣੀ
ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨੌ ਚ ਗਮਨਾਨ੍ਮੂਤ੍ਰਘਾਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਏਤੇ ਦੋषਾ ਨਰਾਣਾਂ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕਾਂਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਬ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਤਤ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸਂਗਮਾਤ੍ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਹਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਸੁਪਾਪਿਨਾਮ੍
ਇਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਤੀਰ੍ਥਾਦਿਕ੍ਰਿਯਯਾ ਤਥਾ । ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਪਸਾ ਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ, ਤੀਰਥ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਤਪ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤਿਧੁਨੀ ਨृਣਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਂਕਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹਰਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੋ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਹਰਿਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਗਾਵਿਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪਾਵਿਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਿ ਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਯਗ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।