ਅਨੁਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੂਯਂ ਕृਪਾਲਵਃ । ਤਦਾ ਤੈਰਨੁਗृਹੀਤੋ ਯਦਾ ਰਾਮਹਯਂ ਭਵਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ!' ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬਣੇਂਗਾ—'
ਸ੍ਤਂਭਯਿष੍ਯਤਿ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਰਾਮਕਥਾਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
'—ਤੇ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦੇਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ੍ਤਂਭਯਾਮਾਸ ਰਾਮਾਸ਼੍ਵਂ ਮੋਚਯਾਨਘਕੀਰ੍ਤਨੈਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਰਾਖਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਿ-ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਹृਦਿ ਸ਼ੌਨਕਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੌਨਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਹਨਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਯਯਾ ਸਾਤ੍ਵਕਨਾਮਧृਤ੍ । ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਪਿ ਮਹਤਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਕृਤਃ
ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਡੇ ਅਜੀਬ ਹਨ। ਸਾਤਵਕ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਵੀ ਪਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਖਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਦ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ੍ਵਗਤਿਰ੍ਯਥਾ । ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਨਰਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ। ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਾਘਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਤ੍ਤੇ ਮਤਿਰਿਯਂ ਸ਼ੁਭਾ । ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਭੋਃ
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਘਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਕਥਯਾਮਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਵਿਧਾ ਗਤੀਃ । ਤਾਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰਵਿਤ੍ਤਂ ਪਰਾਪਤ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਪਾਰਕਂ ਚ ਯਃ । ਬਲਾਤ੍ਕਾਰੇਣ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੋਗਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜਾਇਦਾਦ, ਵਹੁਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਸਂਬਦ੍ਧੋ ਯਮਦੂਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ । ਤਾਮਿਸ੍ਰੇ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਡਨਮੁਦ੍ਧੂਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਪਾਪਭੋਗੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਯੋਨਿਂ ਤੁ ਸ਼ੌਕਰੀਮ੍
ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਸੂਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਰੋਗਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਪਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਦ੍ਰੋਹਂ ਵਿਧਾਯੈਵ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵਕੁਟੁਂਬਕਮ੍ । ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਪਾਪਨਿਰਤਃ ਸੋਂऽਧਤਾਮਿਸ੍ਰਕੇ ਪਤੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਨਰਾ ਇਹ ਜਂਤੂਨਾਂ ਵਧਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੈ ਮृषਾ । ਤੇ ਰੌਰਵੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਂਤੇ ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਰੁਰੁਭੀ ਰੁषਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਥੇ ਝੂਠ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਰੂ ਨਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸ੍ਵੋਦਰਾਰ੍ਥੇ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਧਮਾਚਰਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਮਹਾਰੌਰਵਸਂਜ੍ਞੇ ਤੁ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਸ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਲਈ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਨਿਜਂ ਤੁ ਜਨਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਮਹਾਦੁष੍ਟੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੈ।
ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵੇषਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭੂਮੌ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਂਡਾਯੋਗ੍ਯਂ ਤੁ ਦਂਡਯੇਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਹਦਂਡਂ ਚ ਲੋਲੁਪਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹਲਕਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ—
ਸ ਸੂਕਰਮੁਖੈਰ੍ਦੁष੍ਟੈਃ ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੁष੍ਟਾਸੁ ਯੋਨੀषੁ ਜਾਯਤੇ ਪਾਪਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਸੂਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਮੰਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯੇ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਥਾਲ੍ਪਕਮ੍ । ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਤੇ ਮੋਹਾਲ੍ਲੁਂਪਂਤਿ ਸ੍ਵਬਲਾਨ੍ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਰੋਜ਼ੀ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਨ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਪਰਤ੍ਰਾਂਧਕੂਪੇ ਚ ਪਾਤ੍ਯਂਤੇ ਚ ਮਹਾਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਯੋऽਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਮੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮਧੁਰਂ ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਲੁਪਃ
ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਦੇਵਾਯ ਨ ਸੁਹृਦੇ ਦਦਾਤਿ ਰਸਨਾਪਰਃ । ਸ ਪਤਤ੍ਯੇਵ ਨਰਕੇ ਕृਮਿਭੋਜਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ
ਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਪਦਿ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਹਿਰਣ੍ਯਾਦੀਨ੍ਯਪਾਹਰੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਾ ਮਹਾਦੁष੍ਟੇ ਸਂਦਂਸ਼ੇ ਨਰਕੇ ਪਤੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਦੰਸ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਪ੍ਰਪੁष੍ਣਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਸ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਤੈਲਤਪ੍ਤੇ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਾਗਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮੋਹਾਦ੍ਯੋषਿਦ੍ਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕਾਮਯੇਤ੍ । ਤਂ ਤਯਾ ਕਿਂਕਰਾਃ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਪਰਿਰਂਭਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਜਾਂ ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਵਲ ਦਿਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਲ ਜਾਣਾ ਮਨ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਔਰਤ ਸਮੇਤ ਸੂਰਮੀ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜਫ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਬਲਾਦ੍ਵੇਦਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਲੁਂਪਂਤਿ ਸ੍ਵਬਲੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਤੇ ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਾ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਵੇਦ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृषਲਦ੍ਯਂ ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪੂਯੋਦੇ ਨਿਪਤਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਅ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਦਂਭਮਾਸ਼੍ਰਯਂਤੇ ਵੈ ਧੂਰ੍ਤਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਂਚਨੇ । ਵੈਸ਼ਸੇ ਨਰਕੇ ਮੂਢਾਃ ਪਤਂਤਿ ਯਮਤਾਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲੋਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਲਈ ਪਖੰਡ ਵਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਵਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮੂਢਾ ਰੇਤਃ ਸ੍ਵਂ ਪਾਯਯਂਤਿ ਚ । ਰੇਤਃਕੁਲ੍ਯਾਸੁ ਤੇ ਪਾਪਾ ਰੇਤਃਪਾਨੇषੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਰਗ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਬੀਜ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚੌਰਾ ਵਹ੍ਨਿਦਾ ਦੁष੍ਟਾ ਗਰਦਾ ਗ੍ਰਾਮਲੁਂਠਕਾਃ । ਸਾਰਮੇਯਾਦਨੇ ਤੇ ਵੈ ਪਾਤ੍ਯਂਤੇ ਪਾਤਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਚੋਰ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।