ਹਨੂਮਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੁਦਾ । ਵਵਂਦੇ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਨਿਜਗਾਦ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ । ਯਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਮਮੋਚਯਃ
ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾ ਵੈ ਯਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਭਵਤ੍ਪਦੇ । ਜੇष੍ਯਾਮੋऽਰੀਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ੍ਥਾਣੁਸ੍ਤਦਾਗਤਂ ਰਾਮਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਧ੍ਯਾਨਗੋਚਰਮ੍ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਦ ਪ੍ਰਣਤਾਭਯਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਥਾਣੁ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਈਰ੍ਯਸੇ । ਯਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਸ੍ਯਵਸਿ ਹਂਸਿ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਤ੍ਰਿਧਾਰੂਪਂ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਕੁਹਕਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਰੂਹੀ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟੌ ਵਿਧਾਤृਰੂਪੇਣ ਪਾਲਨੇ ਸ੍ਵਯਮਾਸ ਚ । ਪ੍ਰਲਯੇ ਜਗਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਹਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਖ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਰਵ ਨਾਮ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਯਤ੍ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਯ ਤਦ੍ਵਿਡਂਬਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਸ਼ਵ-ਯਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਯਤ੍ਪਾਦਸ਼ੌਚਮਮਲਂ ਗਂਗਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੋਂऽਤਰਾ । ਵਹਾਮਿ ਪਾਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਯਾ ਬਹ੍ਵਪਕਾਰਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਕृਪਾਲੋ ਹਿ ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਵਧਾਯਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਲੰਘਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਦਇਆਲੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਪਾਲਨਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍ । ਜਾਨਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਭਵਤੋ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੈਂ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸੌ ਪੁਰਾ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਕਾਲਨਿਕੇਤਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਖ੍ਯ ਸਰਿਤਿ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਜੈਨੀ ਵਿਚ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਾਤੋऽਹਂ ਜਗਾਦ ਭੂਮਿਪਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਾਚਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੰਗੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ।' ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵਪੁਰੇ ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਹਯਃ ਪੁਰ੍ਯਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਜਦ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮਹਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਏਤਦ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਸਤ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਘृਣਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਧੁਨਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਂਧਵਃ । ਹਯਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਤੇ ਪਾਦਸੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਘੋੜਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਧੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਕृਪਯਾ ਪੂਰ੍ਣਲੋਚਨਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਦੇਵਾਨਾਮਯਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਧੁਨਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਮਮਾਸਿ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਰ੍ਵ ਭਵਤੋ ਹृਦਯੇ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਆਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੂਢਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੁਰ੍ਧਿਯਃ
ਸ਼ਰਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਕਮਜੋਰ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭੇਦਂ ਵਿਦਧਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਆਵਯੋਰੇਕਰੂਪਯੋਃ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇषੁ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਃ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਸਾਡੇ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ ਏਵਾਸਨ੍ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਾਃ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਭੂਯਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵ ਨਤਿਂਕਰਾਃ
ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਂ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵੀਰਮਣਿਂ ਨृਪਮ੍ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਿਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਮੂਢ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਸੁਤਾਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਞ੍ਛਰਪੀਡਿਤਾਨ੍ । ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਸ ਮृਡਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮੂਢ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਜ੍ਜਂ ਵਿਧਾਯ ਤਂ ਭੂਪਂ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਪਦਯੋਰ੍ਨਤਿਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੂਤੇਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪਰੀਵृਤਮ੍
ਭੂਤੇਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਮਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਯੋਗਨਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਯੁਤਾਯੁਤੈਃ
ਵਿਰਮਣੀ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤੇ ਨਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਂ ਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੀ ਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾ ਅਭੂਵਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਵੈਦਵਰ!
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਹਨੁਮਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਦਿਭਿਰੁਦ੍ਭਟੈਃ । ਪਰਿष੍ਟੁਤਾਯ ਰਾਮਾਯ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਂਧਵਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭੂਪੋ ਵੀਰਮਣਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਰਮਣੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਨੁਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵੈਰਿਭਿਰ੍ਨਿਜਸੇਵਕੈਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯਂਤਮੁਤ੍ਸੁਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਨੇ ਕੀਤੀ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ—
ਰਥੇ ਮਣਿਮਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਬਭੂਵ ਸ ਤਿਰੋਹਿਤਃ । ਅਂਤਰ੍ਹਿਤੇ ਰਾਮਭਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਮਣੀ-ਮਾਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚੋੜ ਗਿਆ, ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।