ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਵਿਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੁਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਓਹਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਸੌ ਯੋ ਵਾਨਰੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇਤੁਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਨਿਹਤਾ ਵੀਰਾ ਅਮਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਮਾਂਗਿਰਸੋ ਮਹਾਨ੍ । ਜਗਾਦ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰਾਸਾਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋ ਰਾਵਣਮਹਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਮਦੀਦਹਤ੍ । ਯੇਨ ਤੇ ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸੇਵਕਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਯੇਨ ਲਂਕਾ ਸਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਪੁਚ੍ਛਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਹਨੂਮਂਤਮਵੇਹਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਹਤਾ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਥਮਯਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਯਮੇਧਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਰੋਤਿ ਬਲਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ خاطر ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਰ ਸਮਭੂਦ੍ਰਣਂ ਸੁਰਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਤਾਨ੍ਵੈ ਜੀਵਯਿਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਜੇਯੋ ਭਵਤਾ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਯ ਕਪਿਂ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਮੌषਧਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਦੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਆਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਕਲਾਦ੍ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੁਦਾ । ਵਵਂਦੇ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਨਿਜਗਾਦ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ । ਯਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਮਮੋਚਯਃ
ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾ ਵੈ ਯਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਭਵਤ੍ਪਦੇ । ਜੇष੍ਯਾਮੋऽਰੀਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ੍ਥਾਣੁਸ੍ਤਦਾਗਤਂ ਰਾਮਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਧ੍ਯਾਨਗੋਚਰਮ੍ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਦ ਪ੍ਰਣਤਾਭਯਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਥਾਣੁ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਈਰ੍ਯਸੇ । ਯਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਸ੍ਯਵਸਿ ਹਂਸਿ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਤ੍ਰਿਧਾਰੂਪਂ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਕੁਹਕਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਰੂਹੀ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟੌ ਵਿਧਾਤृਰੂਪੇਣ ਪਾਲਨੇ ਸ੍ਵਯਮਾਸ ਚ । ਪ੍ਰਲਯੇ ਜਗਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਹਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਖ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਰਵ ਨਾਮ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਯਤ੍ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਯ ਤਦ੍ਵਿਡਂਬਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਸ਼ਵ-ਯਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਯਤ੍ਪਾਦਸ਼ੌਚਮਮਲਂ ਗਂਗਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੋਂऽਤਰਾ । ਵਹਾਮਿ ਪਾਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਯਾ ਬਹ੍ਵਪਕਾਰਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਕृਪਾਲੋ ਹਿ ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਵਧਾਯਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਲੰਘਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਦਇਆਲੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਪਾਲਨਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍ । ਜਾਨਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਭਵਤੋ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੈਂ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸੌ ਪੁਰਾ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਕਾਲਨਿਕੇਤਨੇ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਖ੍ਯ ਸਰਿਤਿ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਜੈਨੀ ਵਿਚ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਾਤੋऽਹਂ ਜਗਾਦ ਭੂਮਿਪਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਾਚਸ੍ਵੇਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੰਗੋ, ਮਹਾਰਾਜਾ।' ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵਪੁਰੇ ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਹਯਃ ਪੁਰ੍ਯਾਮਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕਃ
ਮੈਂ ਦੇਵਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਜਦ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮਹਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਏਤਦ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਰਾਮ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਸਤ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਘृਣਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਧੁਨਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਂਧਵਃ । ਹਯਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਤੇ ਪਾਦਸੇਵਾਂ ਰਾਜਾ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਘੋੜਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਧੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਕृਪਯਾ ਪੂਰ੍ਣਲੋਚਨਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਦੇਵਾਨਾਮਯਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਧੁਨਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੁਣ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਮਮਾਸਿ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਰ੍ਵ ਭਵਤੋ ਹृਦਯੇ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਆਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੂਢਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੁਰ੍ਧਿਯਃ
ਸ਼ਰਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਕਮਜੋਰ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਭੇਦਂ ਵਿਦਧਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਆਵਯੋਰੇਕਰੂਪਯੋਃ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇषੁ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਃ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਸਾਡੇ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।