ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੀਰੋ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਹਨੂਮਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਕਰਤਾਡਨੈਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਹੋਰ, ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰਂ ਵਾਨਰੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਕੀਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ । ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਃ ਸਮਰੇ ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਹਿ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍ । ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਨਧੁਨਾ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਹੇ ਵੀਰੋ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕਪਿਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਲੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਕਾਲਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਆਹਤੋऽਮਰਵਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਬਲੀ । ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ੍ਤਾਞ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚਟਕ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯ੍ਯ ਆਹੁਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੀਪਕਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਕਈ ਜਣੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਵਿਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੁਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਓਹਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਸੌ ਯੋ ਵਾਨਰੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇਤੁਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਨਿਹਤਾ ਵੀਰਾ ਅਮਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਮਾਂਗਿਰਸੋ ਮਹਾਨ੍ । ਜਗਾਦ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰਾਸਾਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋ ਰਾਵਣਮਹਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਮਦੀਦਹਤ੍ । ਯੇਨ ਤੇ ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸੇਵਕਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਯੇਨ ਲਂਕਾ ਸਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਪੁਚ੍ਛਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਹਨੂਮਂਤਮਵੇਹਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਹਤਾ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਥਮਯਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਯਮੇਧਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਰੋਤਿ ਬਲਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ خاطر ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਰ ਸਮਭੂਦ੍ਰਣਂ ਸੁਰਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਤਾਨ੍ਵੈ ਜੀਵਯਿਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਜੇਯੋ ਭਵਤਾ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਯ ਕਪਿਂ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਮੌषਧਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਦੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਆਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਕਲਾਦ੍ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੁਦਾ । ਵਵਂਦੇ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਨਿਜਗਾਦ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਵੈਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ । ਯਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਮਮੋਚਯਃ
ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾ ਵੈ ਯਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਭਵਤ੍ਪਦੇ । ਜੇष੍ਯਾਮੋऽਰੀਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗੇ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ੍ਥਾਣੁਸ੍ਤਦਾਗਤਂ ਰਾਮਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਧ੍ਯਾਨਗੋਚਰਮ੍ । ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਜਗਾਦ ਪ੍ਰਣਤਾਭਯਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਥਾਣੁ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਈਰ੍ਯਸੇ । ਯਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਕਲਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਸ੍ਯਵਸਿ ਹਂਸਿ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਤ੍ਰਿਧਾਰੂਪਂ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਕੁਹਕਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਰੂਹੀ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟੌ ਵਿਧਾਤृਰੂਪੇਣ ਪਾਲਨੇ ਸ੍ਵਯਮਾਸ ਚ । ਪ੍ਰਲਯੇ ਜਗਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਹਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਖ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਰਵ ਨਾਮ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਯਤ੍ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਯਮੇਧਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਯ ਤਦ੍ਵਿਡਂਬਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਸ਼ਵ-ਯਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਯਤ੍ਪਾਦਸ਼ੌਚਮਮਲਂ ਗਂਗਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੋਂऽਤਰਾ । ਵਹਾਮਿ ਪਾਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਯਾ ਬਹ੍ਵਪਕਾਰਾਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਕृਪਾਲੋ ਹਿ ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਵਧਾਯਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਲੰਘਣੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਦਇਆਲੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।