ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍ । ਸੁਰਾਞ੍ਜਗਾਦ ਵਿਮਨਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਯੂਯਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਕੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਧਮੇਨ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੈਤ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਮ੍ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦ੍ਘਾਤਕਮੁਨ੍ਮਦਮ੍
ਸੱਚ ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਘਾਤਕ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜਗਦੁਰ੍ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਨਰਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਾਂਗੂਲੇ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ; ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਂਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹਤਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਪੇਤੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜੀਵਿਤਾ ਇਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸੁਸਿਕ੍ਤਾਂਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ, ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਚ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਤ ਮਹਾਦ੍ਰੋਣਗਿਰਿਂ ਕਪਿਂ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਣਪਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੀਰੋ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਹਨੂਮਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਕਰਤਾਡਨੈਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਹੋਰ, ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰਂ ਵਾਨਰੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਕੀਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ । ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਃ ਸਮਰੇ ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਹਿ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍ । ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਨਧੁਨਾ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਹੇ ਵੀਰੋ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕਪਿਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਲੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਕਾਲਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਆਹਤੋऽਮਰਵਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਬਲੀ । ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ੍ਤਾਞ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚਟਕ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯ੍ਯ ਆਹੁਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੀਪਕਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਕਈ ਜਣੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਵਿਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੁਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਓਹਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਸੌ ਯੋ ਵਾਨਰੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇਤੁਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਨਿਹਤਾ ਵੀਰਾ ਅਮਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਮਾਂਗਿਰਸੋ ਮਹਾਨ੍ । ਜਗਾਦ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰਾਸਾਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ। ਯੋ ਰਾਵਣਮਹਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਮਦੀਦਹਤ੍ । ਯੇਨ ਤੇ ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸੇਵਕਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੈ।
ਯੇਨ ਲਂਕਾ ਸਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਪੁਚ੍ਛਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਹਨੂਮਂਤਮਵੇਹਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਹਤਾ ਦ੍ਰੋਣਾਰ੍ਥਮਯਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਯਮੇਧਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਰੋਤਿ ਬਲਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ خاطر ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨृਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਰ ਸਮਭੂਦ੍ਰਣਂ ਸੁਰਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵੀਰਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਤਾਨ੍ਵੈ ਜੀਵਯਿਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰ੍ਜੇਯੋ ਭਵਤਾ ਬਲਸਂਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਯ ਕਪਿਂ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਮੌषਧਮ੍
ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਦੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਆਗਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਕਲਾਦ੍ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਇਆ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।