ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਤਦ੍ਗਣੈਃ ਸ੍ਵੀਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਲਾਂਗੂਲੇ ਤਂ ਨਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਡ੍ਰੋਣ—ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ—ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਨੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਚਕਂਪੇ ਸ ਚ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਕਂਪਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਾਲਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ,
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਕਿਮਿਦਂ ਭਵਿਤਾ ਗਿਰੌ । ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਨਯਤੇ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਾ ਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਿਮ੍ । ਮੁਂਚੈਨਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਪਿ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ; 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਦਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਤ੍ਕਰਵਿਮਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਛृਂਗੇਣ ਚਾਹਤਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕੀਸ਼ੇਨ ਤਾਡਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਪਿ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕੀਸ਼ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਦੇਹਿਨਃ
ਕੁਝ, ਕਪਿ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਜਖਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍ । ਸੁਰਾਞ੍ਜਗਾਦ ਵਿਮਨਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਯੂਯਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਕੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਧਮੇਨ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੈਤ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਮ੍ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦ੍ਘਾਤਕਮੁਨ੍ਮਦਮ੍
ਸੱਚ ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਘਾਤਕ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜਗਦੁਰ੍ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਨਰਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਾਂਗੂਲੇ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ; ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਂਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹਤਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਪੇਤੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜੀਵਿਤਾ ਇਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸੁਸਿਕ੍ਤਾਂਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ, ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਚ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਤ ਮਹਾਦ੍ਰੋਣਗਿਰਿਂ ਕਪਿਂ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਣਪਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੀਰੋ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਂਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਹਨੂਮਤਾ ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਕਰਤਾਡਨੈਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਹੋਰ, ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰਂ ਵਾਨਰੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਕੀਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲੀ । ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਃ ਸਮਰੇ ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਹਿ ਮਾਂ ਬਲਾਤ੍ । ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਨਧੁਨਾ ਸਂਯਮਿਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋਂऽਤਿਕੇ
ਹੇ ਵੀਰੋ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕਪਿਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛੂਲੈਃ ਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਕਾਲਾ ਕਰਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਆਹਤੋऽਮਰਵਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਬਲੀ । ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ੍ਤਾਞ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਨਮਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚਟਕ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਲਾਯ੍ਯ ਆਹੁਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮੀਪਕਮ੍ । ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਕਈ ਜਣੇ ਭੱਜ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।