ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਲਭੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਵੇਗ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਮੇ ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਦਾਨ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸੁਤੋषਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।'
ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ। ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਹਿ ਵਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮਰਤੋषਿਤਾਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞੋ ਨਃ ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੋ ਹਤਃ । ਤਥੈਵ ਰਾਮਾਵਰਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਣੇ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਮ ਦਾ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰਾ ਬਹਵਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਹੋਰ ਵੀਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।
ਯਥਾ ਚੈਤਾਨ੍ਮਹਾਭੂਤਾ ਵੇਤਾਲਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ । ਨ ਹਰਂਤਿ ਨ ਖਾਦਂਤਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ृਗਾਲਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਖਾ ਜਾਣ।
ਏਤੇषਾਂ ਵਪੁषੋ ਭੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚਰ । ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਗਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨ ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਔषਧੀਰ੍ਵਾਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਜੀਵਯਾਮਿ ਬਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਗਾ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤ੍ਯੋषਧਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਜੀਵਨਂਕਰਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਂ ਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭਟਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਤਦ੍ਗਣੈਃ ਸ੍ਵੀਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਲਾਂਗੂਲੇ ਤਂ ਨਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਡ੍ਰੋਣ—ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ—ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਨੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਚਕਂਪੇ ਸ ਚ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਕਂਪਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਾਲਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ,
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਕਿਮਿਦਂ ਭਵਿਤਾ ਗਿਰੌ । ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਨਯਤੇ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਾ ਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਿਮ੍ । ਮੁਂਚੈਨਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਪਿ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ; 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਦਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਤ੍ਕਰਵਿਮਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਛृਂਗੇਣ ਚਾਹਤਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕੀਸ਼ੇਨ ਤਾਡਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਪਿ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕੀਸ਼ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਦੇਹਿਨਃ
ਕੁਝ, ਕਪਿ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਜਖਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾਨ੍ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍ । ਸੁਰਾਞ੍ਜਗਾਦ ਵਿਮਨਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਥਂ ਯੂਯਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਕੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਨਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਧਮੇਨ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੈਤ ਜਾਂ ਘਟੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸਤ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਮ੍ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦ੍ਘਾਤਕਮੁਨ੍ਮਦਮ੍
ਸੱਚ ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਘਾਤਕ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜਗਦੁਰ੍ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾਨਰਰੂਪਧृਕ੍ । ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਾਂਗੂਲੇ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ; ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਂਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹਤਾਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਅਨੇਕੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਮੌ ਪੇਤੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਯਂ ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜੀਵਿਤਾ ਇਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸੁਸਿਕ੍ਤਾਂਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਪੀਡਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਪਰ ਅਸੀਂ, ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਚ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਤ ਮਹਾਦ੍ਰੋਣਗਿਰਿਂ ਕਪਿਂ ਬਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਯਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਣਪਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।