ਹਤੋਸਿ ਗਚ੍ਛ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ਪਲਾਯ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਾਧਮ । ਏष ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਹਂਤਾਹਂ ਮੁਸਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਹ
ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ — ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾ, ਥੱਲੇ ਕਪੀ! ਮੈਂ ਇਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮੁਸਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਕੁਪਿਤੇਨ ਵੈ । ਕੀਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਂਚਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵੇਗਾਦ੍ਧਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਮੁਸਲਂ ਤਤ੍ਪਪਾਤਾਧਃ ਸ਼ਿਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਯਸਮ੍ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਜਗਾਮ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸੇਵਕਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤੀਪਤਿਃ । ਤਾਵਦ੍ਧਤਃ ਕਪੀਂਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਲੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤਦੋਂ ਕਪੀਰਾਜ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਪਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਚ੍ਛਿਲਾਹਤਃ । ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਾ ਭੇਦਿਤੁਂ ਸ੍ਵਾਂਤਂ ਚਕਾਰ ਮृਡ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚੱਟਾਨ ਵੱਜੀ; ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵਦ੍ਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਯਂ ਸ਼ਿਲਾਭਿਰ੍ਨਗਪਰ੍ਵਤੈਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਚ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਾਡਯਤ੍ਯੇष ਭੂਤਪਮ੍
ਤਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁਚ੍ਛਾਸ੍ਫੋਟੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਨਂਦੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਰਾਸਂ ਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਃ
ਚੱਟਾਨਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਜਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਪ੍ਰਕੋਪਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹਕਬਕਾ ਗਏ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਹਰ ਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗਾਧੀਸ਼ਂ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਘੁਪਾਨੁਗ । ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਯਤ੍ਤੇਹਂ ਸੁਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਪੀਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਸੇਵਕ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਲਭੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਵੇਗ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਮੇ ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਦਾਨ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸੁਤੋषਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।'
ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ। ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਹਿ ਵਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮਰਤੋषਿਤਾਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞੋ ਨਃ ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੋ ਹਤਃ । ਤਥੈਵ ਰਾਮਾਵਰਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਣੇ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਮ ਦਾ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰਾ ਬਹਵਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਹੋਰ ਵੀਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।
ਯਥਾ ਚੈਤਾਨ੍ਮਹਾਭੂਤਾ ਵੇਤਾਲਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ । ਨ ਹਰਂਤਿ ਨ ਖਾਦਂਤਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ृਗਾਲਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਖਾ ਜਾਣ।
ਏਤੇषਾਂ ਵਪੁषੋ ਭੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚਰ । ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਗਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨ ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਔषਧੀਰ੍ਵਾਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਜੀਵਯਾਮਿ ਬਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਗਾ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤ੍ਯੋषਧਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਜੀਵਨਂਕਰਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਂ ਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭਟਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਗਾਮ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਤੁ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚਾਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਤਦ੍ਗਣੈਃ ਸ੍ਵੀਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਲਾਂਗੂਲੇ ਤਂ ਨਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਰਣਮਂਡਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਡ੍ਰੋਣ—ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ—ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਨੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਚਕਂਪੇ ਸ ਚ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਕਂਪਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਾਲਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ,
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਕਿਮਿਦਂ ਭਵਿਤਾ ਗਿਰੌ । ਕੋ ਹ੍ਯੇਨਂ ਨਯਤੇ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਾ ਹਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਪਿਮ੍ । ਮੁਂਚੈਨਮਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਪਿ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ; 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਦਾਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਤ੍ਕਰਵਿਮਰ੍ਦਿਤਾਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਚ੍ਛृਂਗੇਣ ਚਾਹਤਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕੀਸ਼ੇਨ ਤਾਡਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਪਿ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਏ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕੀਸ਼ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤੇਨ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾ ਰੁਧਿਰਕ੍ਸ਼ਤਦੇਹਿਨਃ
ਕੁਝ, ਕਪਿ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਜਖਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।