ਨਭਃਸ੍ਥਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਪ੍ਲਵਗਾਧੀਸ਼ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਿਵਂ ਵਿਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਂਦੀ ਤਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਂ ਮਤ੍ਪृष੍ਠਂ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਦੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਵृषਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਿਲਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹਨਦ੍ਧृਦਯੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਛ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਹਤੋ ਭੂਤਪਤਿਃ ਸ਼ੂਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਮਾਦਦੇ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਟ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਯਾਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭਮ੍ । ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਬਭਂਜ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇ ਤਰਸਾ ਕਪੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛਿਵਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਰੇ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਸਰ੍ਵਲੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕਪੀਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਲਗ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਕ੍ਲਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਬਰਛੀ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਪੀਰਾਜ ਉਥੇ ਹੀ ਹਕਬਕਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚ ਤਦ੍ਵ੍ਯਥਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਮਹਾਵ੍ਯਾਲਵਿਭੂषਿਤੇ
ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਦਰਦ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਪਾਤਾਲਮੁਜ੍ਜਵਾਃ
ਉਸ ਵੀਰ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇ ਮੁਕ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਵੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ । ਕੁਪਿਤੋ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਘੋਰਂ ਮੁਸਲਂ ਕਰਯੁਗ੍ਮਕੇ
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਚੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਬਣਾਈ।
ਹਤੋਸਿ ਗਚ੍ਛ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ਪਲਾਯ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਾਧਮ । ਏष ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਹਂਤਾਹਂ ਮੁਸਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਹ
ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ — ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾ, ਥੱਲੇ ਕਪੀ! ਮੈਂ ਇਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਮੁਸਲਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਕੁਪਿਤੇਨ ਵੈ । ਕੀਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਂਚਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵੇਗਾਦ੍ਧਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
ਮੁਸਲਂ ਤਤ੍ਪਪਾਤਾਧਃ ਸ਼ਿਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਯਸਮ੍ । ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਜਗਾਮ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋऽਤ੍ਯਤਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ਰਾਮਸੇਵਕਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਯਾਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤੀਪਤਿਃ । ਤਾਵਦ੍ਧਤਃ ਕਪੀਂਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਲੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤਦੋਂ ਕਪੀਰਾਜ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਪਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਚ੍ਛਿਲਾਹਤਃ । ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਾ ਭੇਦਿਤੁਂ ਸ੍ਵਾਂਤਂ ਚਕਾਰ ਮृਡ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਦੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚੱਟਾਨ ਵੱਜੀ; ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵਦ੍ਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਯਂ ਸ਼ਿਲਾਭਿਰ੍ਨਗਪਰ੍ਵਤੈਃ । ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਚ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਤਾਡਯਤ੍ਯੇष ਭੂਤਪਮ੍
ਤਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਿਲਾਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁਚ੍ਛਾਸ੍ਫੋਟੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਨਂਦੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਰਾਸਂ ਚਂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਃ
ਚੱਟਾਨਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਜਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਪ੍ਰਕੋਪਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹਕਬਕਾ ਗਏ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਹਰ ਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗਾਦ ਪ੍ਲਵਗਾਧੀਸ਼ਂ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਰਘੁਪਾਨੁਗ । ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਯਤ੍ਤੇਹਂ ਸੁਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਪੀਰਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਸੇਵਕ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸੁਲਭੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਵੇਗ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਮੇ ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਦਾਨ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਰ੍ਭਿਯਾ ਵਾਣ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸੁਤੋषਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।'
ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ। ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਹਿ ਵਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮਰਤੋषਿਤਾਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਪੁष੍ਕਲਸਂਜ੍ਞੋ ਨਃ ਸਮਰੇ ਪਤਿਤੋ ਹਤਃ । ਤਥੈਵ ਰਾਮਾਵਰਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਣੇ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਮ ਦਾ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵੀਰਾ ਬਹਵਃ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਹੋਰ ਵੀਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।
ਯਥਾ ਚੈਤਾਨ੍ਮਹਾਭੂਤਾ ਵੇਤਾਲਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ । ਨ ਹਰਂਤਿ ਨ ਖਾਦਂਤਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ृਗਾਲਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਖਾ ਜਾਣ।
ਏਤੇषਾਂ ਵਪੁषੋ ਭੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚਰ । ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਗਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨ ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੋਣਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਔषਧੀਰ੍ਵਾਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨ੍ਭਟਾਨ੍ । ਜੀਵਯਾਮਿ ਬਲਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਗਾ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਦ ਤਕ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤ੍ਯੋषਧਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਜੀਵਨਂਕਰਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਂ ਤਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਭਟਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'