ਸਸਾਗਰਾਂ ਚ ਸਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਮ੍ । ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਵਪੁषੋ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਂਤ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਨੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਰੂਪਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਹ ਤਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੀ, ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਨ ਦृष੍ਟਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ—even ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਵੀ।
ਤਤ੍ਪਦਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਿਰਿਜੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਸਮਭਵਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਗਿਰਿਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਰ ਵੀ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ੍ਞੇ ਸਨਾਤਨਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲਿ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਸਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ।"
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਂਤਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਅਟੱਲ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਪਦੇਨ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋऽਭੂਦਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਉਹ ਪੈਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਕ੍ਰਪਦ੍ਮਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਪਾਦਂ ਤਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਹਰ੍षਸਂਕੁਲਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮੀਤਿ ਵਦਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਮਂਡਲੁਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤ ਵਾਰਿਣਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ," ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਪੈਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਭਵਤ੍ਤੋਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਪਪਾਤ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਡਿੱਗਿਆ।
ਜਗਤਃ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤਮ੍ । ਸਿਤਾ ਚਾਲਕਨਨ੍ਦਾ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਦ੍ਰਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਗਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ, ਫਿਰ ਆਲਕਾਨੰਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਚਕਸ਼ੁਭਦਰਾ ਵਜੋਂ, ਇਕ ਪਿੱਛੋਂ ਇਕ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਲਕਨਨ੍ਦਾ ਚ ਮੇਰੋਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤ੍ਰਿਧਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ
ਫਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਨਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ, ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਂਦਾਕਿਨੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਧੋ ਭੋਗਵਤੀ ਤਥਾ । ਮਧ੍ਯੇ ਵੇਗਵਤੀ ਗਂਗਾ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਣਾਂ ਸ਼ਿਵਾ
ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਭੋਗਵਤੀ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਰੁਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਂਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਰਸਾਹਮਧਾਰਯਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ਼ਿਵਤ੍ਵਮਗਮਂ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਮੰਗਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯੋ ਵਹੇਚ੍ਛਿਰਸਾ ਗਂਗਾਤੋਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਚੁੱਕਦਾ ਜਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ! ਗੰਗਾ!' ਦੂਰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸੌ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਾ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਪਸਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਂਗਾਰ੍ਥਂ ਸਮਯਾਚਤ
ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਗੌਤਮ ਨੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਲਈ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਾਂ ਗਂਗਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤਯੋਰਹਂ ਤਾਮਦਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੰਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਗੌਤਮੇਨ ਸਮਾਨੀਤਾ ਗੌਤਮੀ ਤੇਨ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ । ਭਾਗੀਰਥੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵृਤਾ ਯਤਃ
ਗੌਤਮ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ; ਤੇ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗਂਗਾਜਨ੍ਮਾਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਲਿਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੱਲ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੂੰ—
ਰਸਾਤਲਂ ਸ਼ੁਭਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਗਾਨਾਂ ਯਾਦਸਾਮਪਿ
—ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਰਸਾਤਲ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਰਾਜਾਨਂ ਤੁ ਬਲਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਬਲੇਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਬਟੁਵੇषੇਣ ਦੈਤ੍ਯਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬਟੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਲੀ ਤੋਂ ਲੋਕ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਪੁੱਤਰ ਮਹੇਂਦਰ ਨੂੰ ਲੋਕ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਰੂਪਂ ਤੇषਾਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਵੈ
—ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਯਯੌ ਹਰਿਃ । ਇਤ੍ਥਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬਚਾਇਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਵਾਪ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਾਮਨਂ ਵੈਭਵਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ਼ੇषਂ ਯਦ੍ਵੈਭਵਂ ਦੇਵਿ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਮਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਵੱਡਿਆਈ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।