ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਜਘਾਨ ਬਹੁਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਰੋषਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ ਲਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵੇਧਭਿਨ੍ਨਾਂਗੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਹਰਚ੍ਛਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਵਚਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਵਪੁਰ੍ਬਭੂਵ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਰਪਂਜਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ ਫਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਚ ਸਂਧਾਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ ਚ ਭਾਰਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਤੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਜੋੜਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਸਜ੍ਜਂ ਮਹਦ੍ਦृਢਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਤਦ੍ਵਿਧੂਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਸ਼ਂਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਯ ਸਮਰੇ ਜਗਾਦ ਗਤਭੀਰ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪਂਜਰੇ । ਗੋਚਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਵੀਰਤਾਪਨਮੁਦ੍ਭਟਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।'
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ਮਮ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਮਣੇ ਮਹਤ੍
'ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵੇਖ।'
ਬਾਣਤ੍ਰਯੇਣ ਭੋ ਵੀਰ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਕਰਵੈ ਨਹਿ । ਤਰ੍ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਵੈ ਸਰ੍ਵਵੀਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਹੇ ਵਿਰ, ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।'
ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਵੈ ਤਾਂ ਨਿਂਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਮਹਾਮੂਢਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਚੇਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਾਤਯੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ ਵੀਰ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਭਵ ਭੂਪਤੇ
'ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਂਦਧੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਜੋੜੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇਰ੍ਮਹਤ੍ । ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਧੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰਣ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਾਟਤਟਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਬਾਣੋ ਭੂਮਿਪਤਿਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰੇਣ ਹਿ । ਪਪਾਤ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਸ ਰਵਿਮਂਡਲਵਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਰਂ ਬਾਣਮਾਧਤ੍ਤ ਮਾਤृਭਕ੍ਤਿਭਵਂ ਤਤਃ । ਨਿਧਾਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੋऽਪ੍ਯੇष ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਮੁੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਃ ਸ ਹृਦਯੇ ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਰਾਮਂ ਹृਦਿ ਨਿਜਾਰ੍ਤਿਘ੍ਨਂ ਮੁਮੋਚ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਿਮਰਿਆ।
ਸ ਬਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਲਗ੍ਨ ਆਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਪ੍ਰਾਪਯਤ੍ਤਂ ਵੈ ਜ੍ਵਲਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬਾਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋਏ, ਤੀਬਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਿ ਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ ਜਾਤੇ ਪੁष੍ਕਲੋ ਜਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਲੋਕ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਆਗਤ੍ਯ ਸਵਿਧੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਰਾਂਗਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਜਗਾਦ ਹਨੁਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਂਜਿਹੀਰ੍षੁਃ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨੁਵਾਚ। ਤ੍ਵਂ ਯਦਾਚਰਸੇ ਰੁਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਾਮਭਕ੍ਤਵਧੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਮਯਾ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦੇਵ ऋषਿਭਿਰ੍ਬਹੁਧੋਦਿਤਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਸ੍ਮਾਰੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਿਨਾਕਭृਤ੍
ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਮृषਾ ਜਾਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਧ੍ਯਤਃ । ਪੁष੍ਕਲੋ ਮੇ ਹਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਪਿ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਸ਼ੂਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਲਯੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਭੋਃ ਸ਼ਰ੍ਵ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਖੜਾ ਰਹਿ, ਸ਼ਰਵ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਪ੍ਲਵਗਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਵੀਰਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ਵਦਤਿ ਨੋ ਮृषਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਯਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਤਦਸ਼੍ਵਮਾਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਇਹ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਯਥਾਕਥਂਚਿਦ੍ਭਕ੍ਤੋऽਸੌ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ।
ਰਘੁਨਾਥਃ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯ ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਮ੍ । ਮਾਂ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਂ ਦਧਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਚਂਡੀਸ਼ੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ਕੁਪਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਿਲਾਮਾਦਾਯ ਮਹਤੀਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਰਥਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਚੰਡੀਸ਼ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲਯਾ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਥਃ ਸ਼ਕਲਤਾਂ ਗਤਃ । ਸਸੂਤਃ ਸਹਯਃ ਕੇਤੁਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।