ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ ਭਟਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਚ੍ਛਪਾਭਾਂ ਵਹਂਤਿ ਵੈ । ਮਾਂਸਾਨਿ ਪਂਕਾ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਵੀਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾਂ ਤਤਃ
ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਛੂਆਂ ਦੀਆਂ ਛਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ । ਪਪੁਃ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਰਣਪਾਤਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਂਸਾਨਿ ਬੁਭੁਜੁਸ੍ਤਾ ਵੈ ਹਰ੍षਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਾਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂਸਮੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਨृਤੁਰ੍ਜਹਸੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਰੁਜ੍ਜਗੁਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਸ੍ਤਕਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੱਚੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ, ਪਿਸਾਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਤਾਂਗਾਸ੍ਤਾਲਵਦ੍ਵਾਦਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਂਸਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਉਚਕਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਦਾ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਾਃ । ਕਾਤਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਃ ਕੁਂਜਰਕੋਟਰੇ
ਖਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਨੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਡਰਪੋਕ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੋਗਿਨੀਭਿਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਏਤਤ੍ਕਦਨਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਕਤਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦਾ ਰਥ-ਸਰਦਾਰ—
ਪੁष੍ਕਲੋऽਪਿ ਚਕਾਰਾਤ੍ਰ ਕਦਨਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਗਜਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪਤਂਤਿ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਤੁ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਮਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀਵ ਤਨ੍ਨਦੀ । ਪੁष੍ਕਲਪ੍ਰਹਿਤਾ ਬਾਣਾ ਨृਣਾਮਂਗੇषੁ ਸਂਗਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਵੀਰਾਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਨਦੀ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੋਮਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਿੰਦ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਂਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਨਿਜਾਂਗਕਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸੁਭਟਾਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ
ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰਾਂ ਸੁਭਟਾਂ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਜਘਾਨ ਬਹੁਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਰੋषਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ ਲਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵੇਧਭਿਨ੍ਨਾਂਗੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਹਰਚ੍ਛਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਵਚਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਵਪੁਰ੍ਬਭੂਵ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਰਪਂਜਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ ਫਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਚ ਸਂਧਾਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ ਚ ਭਾਰਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਤੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਜੋੜਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਸਜ੍ਜਂ ਮਹਦ੍ਦृਢਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਤਦ੍ਵਿਧੂਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਸ਼ਂਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਯ ਸਮਰੇ ਜਗਾਦ ਗਤਭੀਰ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪਂਜਰੇ । ਗੋਚਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਵੀਰਤਾਪਨਮੁਦ੍ਭਟਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।'
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ਮਮ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਮਣੇ ਮਹਤ੍
'ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵੇਖ।'
ਬਾਣਤ੍ਰਯੇਣ ਭੋ ਵੀਰ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਕਰਵੈ ਨਹਿ । ਤਰ੍ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਵੈ ਸਰ੍ਵਵੀਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਹੇ ਵਿਰ, ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।'
ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਵੈ ਤਾਂ ਨਿਂਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਮਹਾਮੂਢਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤੁ ਚੇਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਾਤਯੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾ ਵੀਰ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਭਵ ਭੂਪਤੇ
'ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਂਦਧੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਜੋੜੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇਰ੍ਮਹਤ੍ । ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਧੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰਣ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸਪ੍ਰਭਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਾਟਤਟਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਬਾਣੋ ਭੂਮਿਪਤਿਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰੇਣ ਹਿ । ਪਪਾਤ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਸ ਰਵਿਮਂਡਲਵਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਰਂ ਬਾਣਮਾਧਤ੍ਤ ਮਾਤृਭਕ੍ਤਿਭਵਂ ਤਤਃ । ਨਿਧਾਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੋऽਪ੍ਯੇष ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਮੁੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਃ ਸ ਹृਦਯੇ ਕਿਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਰਾਮਂ ਹृਦਿ ਨਿਜਾਰ੍ਤਿਘ੍ਨਂ ਮੁਮੋਚ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਿਮਰਿਆ।
ਸ ਬਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਲਗ੍ਨ ਆਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਪ੍ਰਾਪਯਤ੍ਤਂ ਵੈ ਜ੍ਵਲਨ੍ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬਾਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋਏ, ਤੀਬਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞਿ ਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ ਜਾਤੇ ਪੁष੍ਕਲੋ ਜਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਲੋਕ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਆਗਤ੍ਯ ਸਵਿਧੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਰਾਂਗਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਜਗਾਦ ਹਨੁਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਂਜਿਹੀਰ੍षੁਃ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਿਆ।