ਸਰ੍ਪਾ ਆਸ਼ੀਵਿषਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਦ੍ਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪਰਮਂ ਕੋਪਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭੂਮਿਪਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਲ ਗਹਿਰੀ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕੇਨਾਸ਼ੁ ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍ । ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਵਚਂ ਭਿਨ੍ਨਂ ਕਿਰੀਟਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੂੜ ਤੇ ਕਿਰਟ ਵੀ ਚਿਰ ਗਿਆ।
ਰਥੋ ਧਨੁਰ੍ਮਹਤ੍ਸਜ੍ਯਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਕੋਪਪਰਿਪ੍ਲਵਾਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁष੍ਟੋ ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਕਲੇਵਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਵੀਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣਾਬ੍ਜਮਧੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'
ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇऽਦ੍ਯ ਯਦਹਂ ਵਿਰਥੀਕृਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭੋ ਵੀਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਯਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
'ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਵਿਰੋਧੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਸੁਲਭਾ ਨ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕਾਲਰੂਪੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਹਨਦ੍ਬਾਣੈਰਸਂਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
'ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮੌ ਦਿਸ਼ਿ ਚ ਤਦ੍ਬਾਣਾ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਰ ਹ । ਅਨੇਕੇ ਗਜਸਾਹਸ੍ਰਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਵਾਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹ ਤੀਰ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਅਣਗਿਣਤ ਹਾਥੀ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥਾਰਥਿਯੁਤਾਸ੍ਤੇਨ ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਃ । ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਾ ਸਰਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਰਥ ਤੇ ਰਥੀ ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰੋਨ੍ਮਦਾ ਹਿ ਮਾਤਂਗਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਂਗਵਤ੍ । ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼ੈਵਾਲਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਉੱਤਲੇ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਕੜੀਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨੇਕੇ ਪਾਣਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵੀਰਾਣਾਂ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਅਹਿਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਂਦਨਾਦਿਕਰੂषਿਤਾਃ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੱਥ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਲਾਈਆਂ, ਉਥੇ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਲੇਪ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ ਭਟਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਚ੍ਛਪਾਭਾਂ ਵਹਂਤਿ ਵੈ । ਮਾਂਸਾਨਿ ਪਂਕਾ ਯਤ੍ਰਾਸਨ੍ਵੀਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾਂ ਤਤਃ
ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਛੂਆਂ ਦੀਆਂ ਛਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ । ਪਪੁਃ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਰਣਪਾਤਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਾਂਸਾਨਿ ਬੁਭੁਜੁਸ੍ਤਾ ਵੈ ਹਰ੍षਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਾਃ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂਸਮੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਨृਤੁਰ੍ਜਹਸੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਰੁਜ੍ਜਗੁਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਸ੍ਤਕਾਨਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੱਚੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਥੇ, ਪਿਸਾਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਤਾਂਗਾਸ੍ਤਾਲਵਦ੍ਵਾਦਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਂਸਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਉਚਕਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆਂ ਦਾ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਾਃ । ਕਾਤਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਃ ਕੁਂਜਰਕੋਟਰੇ
ਖਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਹੋਈਆਂ ਨੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਡਰਪੋਕ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੋਗਿਨੀਭਿਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਏਤਤ੍ਕਦਨਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਇਹ ਕਤਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦਾ ਰਥ-ਸਰਦਾਰ—
ਪੁष੍ਕਲੋऽਪਿ ਚਕਾਰਾਤ੍ਰ ਕਦਨਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਗਜਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪਤਂਤਿ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨਿ ਤੁ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਮਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਾਮ੍ਰਪਰ੍ਣੀਵ ਤਨ੍ਨਦੀ । ਪੁष੍ਕਲਪ੍ਰਹਿਤਾ ਬਾਣਾ ਨृਣਾਮਂਗੇषੁ ਸਂਗਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਵੀਰਾਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਨਦੀ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੋਮਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਿੰਦ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਧਿਰਸਿਕ੍ਤਾਂਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਨਿਜਾਂਗਕਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸੁਭਟਾਃ ਪ੍ਰਧਨਾਂਗਣੇ
ਸਭ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਰਾਂ ਸੁਭਟਾਂ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਜਘਾਨ ਬਹੁਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਰੋषਪੂਰਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ ਲਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵੇਧਭਿਨ੍ਨਾਂਗੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਮਹਾਬਲਂ ਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਹਰਚ੍ਛਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਵਚਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਬਹੁਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ । ਵਪੁਰ੍ਬਭੂਵ ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਰਪਂਜਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕਵਚ ਫਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ਰਪਂਜਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਚ ਸਂਧਾਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ ਚ ਭਾਰਤਿਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਤੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ ਜੋੜਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਸਜ੍ਜਂ ਮਹਦ੍ਦृਢਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਤਦ੍ਵਿਧੂਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ । ਸ਼ਂਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਯ ਸਮਰੇ ਜਗਾਦ ਗਤਭੀਰ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਮਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪਂਜਰੇ । ਗੋਚਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਵੀਰਤਾਪਨਮੁਦ੍ਭਟਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਜਰੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।'
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਾਨ੍ਮਮ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਮੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਮਣੇ ਮਹਤ੍
'ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵੇਖ।'
ਬਾਣਤ੍ਰਯੇਣ ਭੋ ਵੀਰ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਕਰਵੈ ਨਹਿ । ਤਰ੍ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਵੈ ਸਰ੍ਵਵੀਰਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਹੇ ਵਿਰ, ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ।'
ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਵੈ ਤਾਂ ਨਿਂਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਮਹਾਮੂਢਵਿਚੇष੍ਟਿਤਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।'