ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਮਦੀਯੋऽਸ਼੍ਵ ਕੁਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਕੈਰ੍ਮਮ ਕੋਵਿਦੈਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਂਸ ਤਂ ਯੇਨ ਵਾ ਨੀਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਚ ਮਾਨਿਨਾ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਹਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਪੋਧਨ
ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ? ਹੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇਗਾ?
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਸ ਨਾਰਦਃ । ਉਵਾਚ ਵੀਣਾਂ ਰਣਯਨ੍ਗਾਯਨ੍ਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀਂਨਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਦੇਵਪੁਰਂ ਰਾਜਨ੍ਭੂਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਨਸ੍ਥੇਨ ਗृਹੀਤਸ੍ਤਵ ਵਾਜਿਰਾਟ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦੇਵਪੁਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ । ਰਚਯ ਵ੍ਯੂਹਰਚਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਂ ਪਰਸੈਨਿਕੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਲੜਾਈ ਦੀ ਐਸਾ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਜਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਰਾਮਂ ਕੋ ਨੁ ਪਰਾਜੀਯਾਦ੍ਭੁਵਨੇ ਸਕਲੇ ਹ੍ਯਪਿ
ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗੂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਪਟਹਂ ਘੋषਿਤੁਂ ਸ੍ਵੀਯੇ ਪੁਰਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਵਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੂਰ ਤਕ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਰਿਪੁਵੀਰਂ ਮਹੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵੀਰਮਣਿਰੁਵਾਚ। ਸੇਨਾਨੀਃ ਪਟਹਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੋਭਨੇ ਪੁਰੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਂਤੁ ਤੇ
ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫੌਜਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਮਣੇਸ੍ਤਦਾ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਟਹਂ ਮਹਾਰਵਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਚ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਪਟਹਧ੍ਵਨਿਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਯਾਂਤੁ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾ ਰਾਜਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਰਾਜਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।
ਯੇ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਵੀਰਮਾਨਿਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਾਪਿ ਤੇ ਵਧ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਟਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ-ਏ-ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਵੀਰਾਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਤੇ ਪਟਹੇ ਰਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧੀਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍
ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ, ਫਿਰ ਡੰਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣੋ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਲਵੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪਟਹਰਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਣਗੋਚਰਂ । ਨਰਵਰਵੀਰਵਰਾ ਯਯੁਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਨਕਕਵਚਭੂषਿਤਸ੍ਵਦੇਹਾਃ । ਸਮਰਮਹੋਤ੍ਸਵ ਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਕੋਸ਼ਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਡੰਗਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਕਵਚੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਸਿਰੋਪਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ।
ਰਥੇਨ ਹਯਯੁਗ੍ਮੇਨ ਮਣਿਕਾਂਚਨਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨृਵਰਾਲਯਮੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਜੋੜੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਂਗਜੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਹੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਯਯੁਰ੍ਨਪਗृਹਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਸਂਦੇਸ਼ਕਾਰਕਾਃ
ਕੁਝ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਚਲੇ।
ਵਿਵਿਕ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਣਕਵਚਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦੋऽਪਿ ਚ ਨਿਜੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਨੋਜਵੇ
ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰੋਪਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਾਂਗਦੋऽਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਧਤ੍ । ਕਵਚਂ ਵਪੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਿਜਂ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਣੋਤ੍ਸਵੇ
ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ੁਭਾਂਗਦ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ੀਰਹ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਰਾਜਭ੍ਰਾਤਾ ਵੀਰਸਿਂਹਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ । ਯਯੌ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭੂਮਿਪਸ੍ਯ ਹਿ
ਰਾਜੇ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਜਾਮੇਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਪਿ ਬਲਮਿਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਜਗਾਮ ਨृਪਮਂਦਿਰਮ੍
ਰਾਜੇ ਦਾ ਭਾਣਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬਲਮਿਤ੍ਰ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੀਰਹ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੇਨਾਨੀ ਰਿਪੁਵਾਰੋऽਪਿ ਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਚਤੁਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਸਜ੍ਜਾਂ ਵਿਧਾਯ ਭੂਪਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਥੋ ਮਹਾਨ੍
ਫੌਜਪਤੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਕਾਲ ਸੀ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਮਣਿਸृष੍ਟੋਚ੍ਚਚਕ੍ਰੋਚ੍ਚਮਾਰੋਹਤ੍ਸ੍ਯਂਦਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੀਰਾਰ੍ਣਵੇ ਸ਼ਂਖਨਿਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਾਤਰਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਨਿਵ ਸਂਗਰੇ
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਚਹੁੰਫੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵੱਲ ਉਕਸਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਭੇਰ੍ਯਃ ਸਮਂਤਤੋ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੁਭਵਾਦਕਵਾਦਿਤਾਃ । ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁषਃ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਚੰਗੇ ਸ਼ਗੁਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ। ਉਥੇ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਯਯੁਃ ਸਮਰਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗਾ ਸੁਖ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਤੁਫ਼ੰਗ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭੇਰੀਸ਼ਂਖਨਿਨਾਦੇਨ ਪੂਰਿਤਾਸ਼੍ਚ ਨਗਾ ਗੁਹਾਃ । ਆਕਾਰਿਤੁਂ ਗਤਃ ਕਿਂ ਨੁ ਤਦ੍ਰਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਨਗਾੜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਕੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੋਲਾਹਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਯੌ ਪ੍ਰਧਨਮਂਡਲਮ੍
ਉਸ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।