ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਮਤਿਂ ਨृਪਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਹਾਰਕਾਰੀਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਨਿਵਸਤਿ ਕਥਂ ਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਗਮਃ । ਕਿਯਦ੍ਬਲਂ ਭੂਮਿਪਤੇਰ੍ਯੇਨ ਮੇऽਦ੍ਯ ਹृਤੋ ਹਯਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਘੋੜਾ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਪੁਰਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦੇਵੇਨੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਂ ਵੈਰਿਸਂਘੈਃ ਸੁਸਂਹਤੈਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦੇਵਪੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਮਣੀ ਰਾਜਾ ਮਹਾਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਲਯਕਾਰੀ ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਚਂਦ੍ਰਚੂਡਃ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਂ ਸृਜਨ੍ਸਦਾ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਵੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗृਹੀਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਤਾਃ ਸਂਤਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਟਕਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਪਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਸੈਨ੍ਯਵ੍ਯੂਹਂ ਰਚਿਤ੍ਵਾਸੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਥਿਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਸੁਖਮਾਸੀਨਂ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਾ । ਆਜਗਾਮ ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਮਾਗਤਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਮਥਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਚ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਵਾਚਾ ਵਾਕ੍ਯਵਾਦਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੁਆਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਮਦੀਯੋऽਸ਼੍ਵ ਕੁਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਕੈਰ੍ਮਮ ਕੋਵਿਦੈਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਂਸ ਤਂ ਯੇਨ ਵਾ ਨੀਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਚ ਮਾਨਿਨਾ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਹਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਪੋਧਨ
ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸੀ ਜਾਂ ਹੋਰ? ਹੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇਗਾ?
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਸ ਨਾਰਦਃ । ਉਵਾਚ ਵੀਣਾਂ ਰਣਯਨ੍ਗਾਯਨ੍ਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀਂਨਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਦੇਵਪੁਰਂ ਰਾਜਨ੍ਭੂਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਨਸ੍ਥੇਨ ਗृਹੀਤਸ੍ਤਵ ਵਾਜਿਰਾਟ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦੇਵਪੁਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਖ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਵੀਰਾਃ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲ । ਰਚਯ ਵ੍ਯੂਹਰਚਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਂ ਪਰਸੈਨਿਕੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਲੜਾਈ ਦੀ ਐਸਾ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਜਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਰਾਮਂ ਕੋ ਨੁ ਪਰਾਜੀਯਾਦ੍ਭੁਵਨੇ ਸਕਲੇ ਹ੍ਯਪਿ
ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਇਸ ਉੱਤਮ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਭਸਿ ਸ੍ਥਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗੂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਪਟਹਂ ਘੋषਿਤੁਂ ਸ੍ਵੀਯੇ ਪੁਰਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਵਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦੂਰ ਤਕ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਰਿਪੁਵੀਰਂ ਮਹੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਗੱਜਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵੀਰਮਣਿਰੁਵਾਚ। ਸੇਨਾਨੀਃ ਪਟਹਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੋਭਨੇ ਪੁਰੇ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਾਂਤੁ ਤੇ
ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫੌਜਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਮਣੇਸ੍ਤਦਾ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਟਹਂ ਮਹਾਰਵਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਚ ਰਥ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਪਟਹਧ੍ਵਨਿਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਯਾਂਤੁ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾ ਰਾਜਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਰਾਜਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਣ।
ਯੇ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਵੀਰਮਾਨਿਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਵਾਪਿ ਤੇ ਵਧ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਜੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਟਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ-ਏ-ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਵੀਰਾਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਤੇ ਪਟਹੇ ਰਵਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧੀਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍
ਸ਼ੂਰਵੀਰੋ, ਫਿਰ ਡੰਗਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣੋ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਲਵੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਪਟਹਰਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਣਗੋਚਰਂ । ਨਰਵਰਵੀਰਵਰਾ ਯਯੁਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਨਕਕਵਚਭੂषਿਤਸ੍ਵਦੇਹਾਃ । ਸਮਰਮਹੋਤ੍ਸਵ ਹृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਕੋਸ਼ਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਡੰਗਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਕਵਚੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ ਸਿਰੋਪਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ।
ਰਥੇਨ ਹਯਯੁਗ੍ਮੇਨ ਮਣਿਕਾਂਚਨਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਰਾਜਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨृਵਰਾਲਯਮੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਜੋੜੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਕੇਚਿਨ੍ਮਤਂਗਜੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਹੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਯਯੁਰ੍ਨਪਗृਹਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਸਂਦੇਸ਼ਕਾਰਕਾਃ
ਕੁਝ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਚਲੇ।
ਵਿਵਿਕ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਣਕਵਚਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦੋऽਪਿ ਚ ਨਿਜੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਨੋਜਵੇ
ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰੋਪਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।