ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਹ ਸਨ੍ਨਤਃ । ਵਾਜਿਨਂ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਘੋੜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕਰ ਦੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਦਿਵਂਦ੍ਯਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਮਣਿਰੁਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਦਸੌ ਕ੍ਰਾਂਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਹਯਸਂਜ੍ਞਿਨਾ
ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਫਰਜ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਫੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਾਪੋ ਯੇਨਕੇਨਾਪਿ ਮਾਨਿਨਾ । ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਵ੍ਯਯਕਾਰਿਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਸੁਤੇਨੇਦਂ ਗृਹੀਤੋऽਸ਼੍ਵ ਪੁਨਰ੍ਯਤਃ । ਕੋਪਿਤਂ ਰਾਮਭੂਪਾਲਂ ਸਮਯਾਰ੍ਹਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਘੋੜਾ ਮੁੜ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਲਕ, ਹੁਣ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਰ੍ਹਂ ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ । ਯਦਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਿਪੋਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ।
ਰਿਪਵੋ ਵਿਹਸਂਤ੍ਯੇਨਂ ਕਾਤਰੋऽਯਂ ਨृਪਾਧਮਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਨ੍ਨੀਚੋ ਨਤਵਾਨ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਵੈਰੀ ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਡਰਪੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਚੂਡੋਵਦਦ੍ਵਚਃ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੇਘਗਂਭੀਰਵਾਣ੍ਯਾ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਮਨਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੱਜਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਯਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕੇਨਾਸ਼੍ਵੋ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਮਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੇ ਤਿੰਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਰਾਮਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ । ਤਦਾਹਂ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਸੁਕੋਮਲੌ
ਜੇ ਰਾਮ ਆਪ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਨ ਹਿ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਮਹਾਨ ਨਯ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯੇ ਵੀਰਾਸ੍ਤृਣਪ੍ਰਾਯਾਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੀਤੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਸੂਰਮੇ ਤਾਂ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਕੇ ਮਯਿ ਸੁਸ੍ਥਿਤੇ । ਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਯਦਿ ਸਂਗਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਘੋੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਚੂਡਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ । ਜਹਰ੍ष ਮਾਨਸੇऽਤ੍ਯਂਤਂ ਯੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਕੌਤੁਕੀ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸੇਨਾਚਰਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਹਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਵਾ ਸਾਵਸ਼੍ਵਃ ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕਥਂ ਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਸਃ । ਕੋ ਗਂਤਾ ਯਮਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਾਹਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਂਦਧੀਃ
ਓਹ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ? ਜੋ ਘੋੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਵਿਲੋਕਯਂਤਸ੍ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਯਾਵਤ੍ਸੇਨਾਚਰਾ ਰਘੋਃ । ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵृਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਘੁ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਉਹ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਓਦੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੇਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਥਂ ਵਾਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ?'
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਹਯਾਨੁਗਾਃ । ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਨਾਥ ਮਨੋਵੇਗੋ ਵਾਹਃ ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਨਨੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਆਖਣ ਲਗੇ, 'ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਹृਤੋ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਾਰ੍ਗਕੋਵਿਦੈਃ । ਤਦਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
'ਉਹ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਮਤਿਂ ਨृਪਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਹਾਰਕਾਰੀਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਨਿਵਸਤਿ ਕਥਂ ਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਗਮਃ । ਕਿਯਦ੍ਬਲਂ ਭੂਮਿਪਤੇਰ੍ਯੇਨ ਮੇऽਦ੍ਯ ਹृਤੋ ਹਯਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਘੋੜਾ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਪੁਰਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦੇਵੇਨੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਂ ਵੈਰਿਸਂਘੈਃ ਸੁਸਂਹਤੈਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਦੇਵਪੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਮਣੀ ਰਾਜਾ ਮਹਾਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਲਯਕਾਰੀ ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਚਂਦ੍ਰਚੂਡਃ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਂ ਸृਜਨ੍ਸਦਾ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਵੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗृਹੀਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਤਾਃ ਸਂਤਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਟਕਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਪਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਸੈਨ੍ਯਵ੍ਯੂਹਂ ਰਚਿਤ੍ਵਾਸੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਥਿਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਂ ਸੁਖਮਾਸੀਨਂ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਾ । ਆਜਗਾਮ ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਮਾਗਤਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਧੁਪਰ੍ਕਮਥਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਚ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਵਾਚਾ ਵਾਕ੍ਯਵਾਦਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੁਆਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।