ਊਚੁਃ ਪਤਿਂ ਕਮਲਮਧ੍ਯਪਿਸ਼ਂਗਵਰ੍ਣਾ -। ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਧਰਪ੍ਰਤਿਭਯਾਹਤਵਿਦ੍ਰੁਮਾਭਾਃ । ਦਂਤਵ੍ਰਜਪ੍ਰਮਿਤਹਾਸ੍ਯਸੁਸ਼ੋਭਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਃ । ਕਾਮਸ੍ਯ ਬਾਣਨਯਨਾਦਿਵਿਮੋਹਨਾਭਾਃ
ਉਹ ਜਵਾਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੀਲੇ, ਹੋਠ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ। ਕਾਂਤਕੋਯਂ ਮਹਾਨਰ੍ਵਾਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੈਕਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਭਾਤਿ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੋ ਗृਹਾਣ ਸ੍ਵਬਲਾਦਿਮਮ੍
ਜਵਾਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਘੋੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਇਸਨੂੰ ਫੜ ਲੈ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਲੀਲਾਲਲਿਤਲੋਚਨਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਯਮੇਕੇਨ ਕਰਪਦ੍ਮੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੋੜੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਂ ਸ੍ਪष੍ਟਵਰ੍ਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜਹਾਸ ਮਹਿਲਾਮਧ੍ਯੇ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਲਿਖਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਜਵਾਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦ ਉਵਾਚ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਸ ਉਤ੍ਸੇਕਂ ਰਾਮਭੂਮਿਪਃ
ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਹ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾਹ ਹੀ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ । ਯਂ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਮਂਤਿ ਮਣਿਮੌਲਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਿਰਕੁਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੁਰੁਤਾਦ੍ਵਾਜਿਮੇਧਂ ਵੈ ਜਨਕੋ ਮੇ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਾ ਤ੍ਵੇष ਵਾਜਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਮਮ ਵੈ ਭਟਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਪਿਤਾ ਜਨਕ ਜੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਜੋ ਘੋੜਾ ਅਜੇ ਤਬੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਿਲਾਸ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਵਦਨਾ ਜਾਤਾਃ ਕਾਂਤਂ ਤੁ ਪਰਿਰੇਭਿਰੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਹਯਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੀਰਮਣੇਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਪੁਰਂ ਪਤ੍ਨੀਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਮਵੀਵਿਸ਼ਤ੍
ਘੋੜਾ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਮृਦਂਗਧ੍ਵਨਿषੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਰਾਹਤੇषੁ ਸਮਂਤਤਃ । ਬਂਦਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਮਂਦਿਰਂ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੋਲਕਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਕਥਯਾਮਾਸ ਹਯਂ ਨੀਤਂ ਰਘੋਃ ਪਤੇਃ । ਵਾਜਿਮੇਧਾਯ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਗਤਿਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਘੁਪਤੀ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦੇਨ ਮਹਾਬਲਸਮੇਤਿਨਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨृਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ—
ਨਾਤਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸੁਮਹਾਮਤਿਃ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਚੌਰਸ੍ਯੇਵ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
—ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਰਗਾ ਮੰਨ ਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਾਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਾਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣੇ । ਅਰ੍ਧਾਂਗਨਾਧਰਾਯਾਂਗਭੂषਾਯ ਚਂਦ੍ਰਧਾਰਿਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ, ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਰਧਨਾਰੀ, ਚੰਦ੍ਰਧਾਰੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨ ਸਂਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਨृਪੋ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸृष੍ਟਂ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯਂ ਮਹਤਾਂ ਮਤਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਵਤਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਯੋ ਜਹਾਰ ਮਹਾਵਾਹਂਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਧੀਰਜੀ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਦ੍ਭਾਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਿਮੋਹਨਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਵੀਰਕੋਟ੍ਯੇਕਰਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਕਰੋੜਾਂ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ।
ਮਯਾ ਯੋ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਹਿ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਯਜ੍ਞਾਂਗਂ ਜਹਾਰ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਹੈ—ਉਸ ਰਾਮ ਦਾ ਯੱਗ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਰਮਤ੍ਰ ਮਹਾਁਲ੍ਲਾਭੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿਤਰਾਂ ਰਣੇ । ਯਦ੍ਰਾਮਚਰਣਾਂਭੋਜਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵੀਯਸੇਵਿਤਮ੍
ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਪੈਰ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਗਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਯਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਨਯਿष੍ਯਂਤਿ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮਪ੍ਯਮੁਮ੍
ਇਥੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ, ਉਹ ਫੌਜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਸਹ ਸਨ੍ਨਤਃ । ਵਾਜਿਨਂ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਘੋੜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕਰ ਦੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਦਿਵਂਦ੍ਯਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਰਮਣਿਰੁਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਦਸੌ ਕ੍ਰਾਂਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਹਯਸਂਜ੍ਞਿਨਾ
ਵੀਰਮਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਫਰਜ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਫੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਾਪੋ ਯੇਨਕੇਨਾਪਿ ਮਾਨਿਨਾ । ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਵ੍ਯਯਕਾਰਿਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਹੋ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਸੁਤੇਨੇਦਂ ਗृਹੀਤੋऽਸ਼੍ਵ ਪੁਨਰ੍ਯਤਃ । ਕੋਪਿਤਂ ਰਾਮਭੂਪਾਲਂ ਸਮਯਾਰ੍ਹਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਘੋੜਾ ਮੁੜ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਲਕ, ਹੁਣ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਰ੍ਹਂ ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ । ਯਦਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਿਪੋਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ।
ਰਿਪਵੋ ਵਿਹਸਂਤ੍ਯੇਨਂ ਕਾਤਰੋऽਯਂ ਨृਪਾਧਮਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਨ੍ਨੀਚੋ ਨਤਵਾਨ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਵੈਰੀ ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਡਰਪੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਚੂਡੋਵਦਦ੍ਵਚਃ । ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੇਘਗਂਭੀਰਵਾਣ੍ਯਾ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਮਨਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੱਜਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਯਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕੇਨਾਸ਼੍ਵੋ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਮਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੇ ਤਿੰਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?