ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਆਗਤੋऽਸਿ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੇਵਾਂਗਾ— ਦੱਸ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸੁਣੋ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਹਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਮ । ਮਮ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਪਦਾਂ ਨਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਂ ਭੂਮਿਦਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹੀਂ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਕਿਂਚਨਾਯ ਵੈ
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਨ ਭੂਮਿਦਾਨਸਦृਸ਼ਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣੌ ਨਿਧਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਰਿਪਦੀਂ ਮਮ । ਏਤਦਲ੍ਪਾਂ ਮਹੀਂ ਦਾਤੁਂ ਮਾ ਵਿਸ਼ਂਕ ਮਹੀਪਤੇ । ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤਨ੍ਨਾਮ ਭੂਪ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਇਹ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਮਹੀਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇਨੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ। ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਉਸ਼ਨਾ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਦੇ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏष ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰੇਸ਼ੋऽਥ ਦੇਵੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਨृਪ । ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜੇ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਨ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧੈਰ੍ਯ੍ਯਤਃ । ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਗਤੋ ਯਦਿ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਯਮੇਵਾਦ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਪਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭੂਮਿਂ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਸੁ
ਉਸਨੇ ਚਾਹੀਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਦਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਬਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਯਥੇष੍ਟਾ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਵਿष੍ਣੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਸਮੀਪਤਃ
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਾਪਯਾਮਿ ਪਦੇਨਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਰ੍ਵਰੂਪਂ ਤਦ੍ਵਿਹਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
"ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੌਨਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਸਸਮੁਦ੍ਰ ਮਹੀਧਰਾਮ੍
ਤਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਈ।
ਸਸਾਗਰਾਂ ਚ ਸਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਮ੍ । ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਵਪੁषੋ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਂਤ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਨੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਰੂਪਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਹ ਤਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੀ, ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਨ ਦृष੍ਟਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ—even ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਵੀ।
ਤਤ੍ਪਦਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਿਰਿਜੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਸਮਭਵਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਗਿਰਿਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੋਰ ਵੀ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ੍ਞੇ ਸਨਾਤਨਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਬਲਿ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਸਾਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ।"
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਂਤਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਅਟੱਲ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਪਦੇਨ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋऽਭੂਦਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜ ਗਏ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਉਹ ਪੈਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।