ਪਰਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸੈਵਕੀ ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣੀ । ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਾਹਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗੀ।
ਮਹਾਨ ਵਿਨਯੋ ਜਾਤੋ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੁਵਾਜਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛਰਣ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਮੈਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ, ਵੱਡਾ ਨਿਮਰਤਾ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਣ।
ਯੂਯਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਹਯਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ । ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਇਹ ਘੋੜਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾ ਮੇਮੀਵਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਂ ਯੂਯਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵੋ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਵਰਮੇਕਮੁਤ੍ਤਮਂ । ਵਿਧੇਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਮਨਸਃ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਭਵੇ ਭਵੇ ਨੋ ਰਘੁਨਾਯਕਃ ਪਤਿ -। ਰ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਾਸ਼੍ਚ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਕਿ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਏਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯ ਤਦਾਂਗਨਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੁਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਦ੍ਰਘੋਃ ਪਤੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੋ।
ਅਥਾਪਿ ਵਰਮੇਕਂ ਵੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਹੇਲਨਾ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦृਤਂ ਮੇ ਭਵੇਦ੍ਵਚਃ
ਹੁਣ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਰੇ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਭੂਪੋ ਮਹਾਵੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਭਵਦ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਵੇਗਾ।
ਤਜ੍ਜਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਸ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਲੈਣ। ਤੂੰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰੀਂ।
ਇਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਪਯਿष੍ਯਸਿ ਸਂਗਰੇ । ਅਨੇਨ ਪੂਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਪਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਜਿਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਮ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਯੋਗਿਨ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਜੋਗਣ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਚੰਭੀ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵ ਰਿਪੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍ष੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋ ਵੈਰਿਵਾਰਣਸਤ੍ਸृਣਿਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਯਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਗਾਜ੍ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਖੋਚਿਤੇ
ਉਸ ਜੋਗਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਗਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਹਯਨਿਰ੍ਗਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਹੋ ਗਏ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਹਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਮਹਤ੍ । ਵਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚ ਤਾਭ੍ਯੋ ਵੈ ਤੇऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਂ ਗਤਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਨਿਨਦਤ੍ਸੁਮृਦਂਗੇषੁ ਵੀਣਾਨਾਦੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾਹਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ ਪੁਰਂ ਦੇਵਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੋਲਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਾਟਿਕ ਕੁਡ੍ਯਾਨਾਂ ਰਚਨਾਭਿਰ੍ਗृਹਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਹਸਂਤਿ ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਵਿਮਲਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਨਾਗਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਥੇ ਨਾਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਤਾਨਿ ਗृਹਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਪਿ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਨਾਨਾਮਾਣਿਕ੍ਯਗੋਪੁਰਾਃ
ਉਥੇ ਘਰ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਦੇ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਾਨਾਂ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਹਰਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨृਣਾਂ ਮੁਖਪਦ੍ਮਕਲੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਸੁਭੂਮਿषੁ । ਬਦ੍ਧਃ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦੋष੍ਠਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਪਦਮਰਾਗ ਮਣੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?
ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ੈਲਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਰਂ ਨੀਲਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ਼ਂਕਾਂ ਮੇਘਸ੍ਯ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਕਲਾਪਿਨਾਮ੍
ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੱਦਲ ਹਨ ਜਾਂ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ।
ਹਂਸਾ ਯਤ੍ਰ ਨृਣਾਂ ਗੇਹੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕੇषੁ ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮੇਘਾਨ੍ਨੋ ਭੀਤਿਂ ਮਾਨਸਂ ਨ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਕੱਚ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਤੇ ਉਹ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਿਰਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਚਂਦ੍ਰਿਕਯਾ ਤਮਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਵਿਭੇਦੋ ਨ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਨृਣਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਖ ਵਧਣ ਜਾਂ ਘਟਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਮਣੀ ਰਾਜਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇष੍ਵਗ੍ਰਣੀਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੀਰਮਣੀ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਸ਼ੂਰੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦੋ ਬਲੀ । ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਗਤੋ ਰਮ੍ਯਦੇਹਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਵਨਮ੍
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਾਸਾਂ ਮਂਜੀਰਸਂਰਾਵਃ ਕਂਕਣਾਨਾਂ ਰਵਸ੍ਤਥਾ । ਮਨੋ ਹਰਤਿ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਿਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਾਤ੍ਰ ਭੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਦੀਆਂ ਝਨਕਾਰਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਮੋਹ ਲਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਭਾਈ।
ਵਨਂ ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਤ੍ਸੁਪੁष੍ਪਨਗਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਦਾਸ਼ਿਵਕृਤਸ੍ਥਾਨਮृਤੁषਟ੍ਕੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।