ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਕਿਰੀਟਮਣਿਵਿਦ੍ਯੋਤਦ੍ਯੋਤਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਾਸ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਭਾਮਿਨੀ । ਕੇ ਯੂਯਮਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਚਾਪਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੌੰਦਰਯ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਗਮ੍ਯਂ ਮੋਹਨਂ ਮਹਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਕਥਂ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਝਲਿਆ ਗਿਆ? ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਨਾਚਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਭੀਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮੋਹਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾਮਣੇਃ । ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਯਂ ਪ੍ਰਣਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।
ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਹਯਮੇਧਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੁਃ । ਪ੍ਰਮੁਂਚ ਵਾਹਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਬਦ੍ਧੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਰਾਮਭਦਰ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਨਯਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਕਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਜੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਵਿਵਰਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਂਤੀ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਮਯਾਨੀਤਮਿਮਂ ਵਾਹਂ ਨ ਕੋਮੋਚਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਵਰ੍षਾਯੁਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਰੁਚ੍ਛਿਖੈਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੈਂ ਲਿਆ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਰਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸੈਵਕੀ ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣੀ । ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਾਹਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗੀ।
ਮਹਾਨ ਵਿਨਯੋ ਜਾਤੋ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੁਵਾਜਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛਰਣ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਮੈਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ, ਵੱਡਾ ਨਿਮਰਤਾ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਣ।
ਯੂਯਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਹਯਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ । ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਇਹ ਘੋੜਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾ ਮੇਮੀਵਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਂ ਯੂਯਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵੋ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਵਰਮੇਕਮੁਤ੍ਤਮਂ । ਵਿਧੇਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਮਨਸਃ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਭਵੇ ਭਵੇ ਨੋ ਰਘੁਨਾਯਕਃ ਪਤਿ -। ਰ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਾਸ਼੍ਚ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਕਿ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਏਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯ ਤਦਾਂਗਨਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੁਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਦ੍ਰਘੋਃ ਪਤੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੋ।
ਅਥਾਪਿ ਵਰਮੇਕਂ ਵੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਹੇਲਨਾ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦृਤਂ ਮੇ ਭਵੇਦ੍ਵਚਃ
ਹੁਣ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਰੇ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਭੂਪੋ ਮਹਾਵੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਭਵਦ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਵੇਗਾ।
ਤਜ੍ਜਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ । ਦ੍ਵੈਰਥੇ ਸ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਲੈਣ। ਤੂੰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗ ਕਰੀਂ।
ਇਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਪਯਿष੍ਯਸਿ ਸਂਗਰੇ । ਅਨੇਨ ਪੂਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਅਸਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਪਵੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਜਿਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਮ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਘੋੜਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਯੋਗਿਨ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਜੋਗਣ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਚੰਭੀ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵ ਰਿਪੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍ष੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋ ਵੈਰਿਵਾਰਣਸਤ੍ਸृਣਿਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਯਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾਗਾਜ੍ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਖੋਚਿਤੇ
ਉਸ ਜੋਗਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਗਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਹਯਨਿਰ੍ਗਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ ਥਰ ਹੋ ਗਏ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਹਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਮਹਤ੍ । ਵਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚ ਤਾਭ੍ਯੋ ਵੈ ਤੇऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਂ ਗਤਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤੇ ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਨਿਨਦਤ੍ਸੁਮृਦਂਗੇषੁ ਵੀਣਾਨਾਦੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਾਹਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ ਪੁਰਂ ਦੇਵਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੋਲਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਾਟਿਕ ਕੁਡ੍ਯਾਨਾਂ ਰਚਨਾਭਿਰ੍ਗृਹਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਹਸਂਤਿ ਵਿਂਧ੍ਯਂ ਵਿਮਲਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਨਾਗਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਥੇ ਨਾਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।