ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਹਯਮਾਨਯਤ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਾਹਮੇਧੋ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਜਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੋਯਾਂਤਰ੍ਹਨੁਮਤ੍ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਯਾਵਜ੍ਜਲਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸੌ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਅਨੇਕੋਦ੍ਯਾਨਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਮਮੇਯਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅਜੀਬ ਮਹਿਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਣਿਕ੍ਯਰਚਿਤੇ ਸ੍ਤਂਭੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯੇ ਹਯਮ੍ । ਬਦ੍ਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਾਰਿ ਰੂਪਧਾਰਿਣ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਸੇਵਂਤੇ ਸੁਂਦਰੀਮੇਕਾਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸੁਖਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਵੋਚਨ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਤੇऽਲ੍ਪਵਰ੍ष੍ਮਵਯਸੋ ਮਾਂਸਪੁष੍ਟਕਲੇਵਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: ਇਹ ਜਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੋਟੇ ਪਰ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹਾਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ । ਏਤੇषਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਖਾਣਾ ਬਣਨਗੇ; ਇਹਨਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੇਵਕੀਨਾਂ ਵਰਾਂਗਨਾ । ਜਹਾਸ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਨਂ ਨਰ੍ਤਯਂਤੀ ਭ੍ਰੁਵਾਨਘਾ
ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸੀ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਚਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਭ੍ਰੂਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਨਾਹਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਨਿ ਦਧਤਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਆ ਗਏ, ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ?'
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਕਿਰੀਟਮਣਿਵਿਦ੍ਯੋਤਦ੍ਯੋਤਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਾਸ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਭਾਮਿਨੀ । ਕੇ ਯੂਯਮਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਚਾਪਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੌੰਦਰਯ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਗਮ੍ਯਂ ਮੋਹਨਂ ਮਹਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਕਥਂ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਝਲਿਆ ਗਿਆ? ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਨਾਚਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਭੀਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮੋਹਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾਮਣੇਃ । ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਯਂ ਪ੍ਰਣਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।
ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਹਯਮੇਧਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੁਃ । ਪ੍ਰਮੁਂਚ ਵਾਹਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਬਦ੍ਧੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਰਾਮਭਦਰ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਨਯਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਕਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਜੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਵਿਵਰਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਂਤੀ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਮਯਾਨੀਤਮਿਮਂ ਵਾਹਂ ਨ ਕੋਮੋਚਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਵਰ੍षਾਯੁਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਰੁਚ੍ਛਿਖੈਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੈਂ ਲਿਆ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਰਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਾਬ੍ਜਸੈਵਕੀ ਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣੀ । ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਾਹਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗੀ।
ਮਹਾਨ ਵਿਨਯੋ ਜਾਤੋ ਮਮ ਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੁਵਾਜਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਦ੍ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਚ੍ਛਰਣ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਮੈਨੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ, ਵੱਡਾ ਨਿਮਰਤਾ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਣ।
ਯੂਯਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਹਯਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ । ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਇਹ ਘੋੜਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾ ਮੇਮੀਵਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਖਿਲਾਂ ਯੂਯਂ ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵੋ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਿ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਤਥਾਪਿ ਯਾਚੇ ਵਰਮੇਕਮੁਤ੍ਤਮਂ । ਵਿਧੇਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਮਨਸਃ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਭਵੇ ਭਵੇ ਨੋ ਰਘੁਨਾਯਕਃ ਪਤਿ -। ਰ੍ਵਯਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਾਸ਼੍ਚ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਕਿ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਏਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯ ਤਦਾਂਗਨਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗੁਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਦੇਹਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤਦ੍ਰਘੋਃ ਪਤੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹੋ।
ਅਥਾਪਿ ਵਰਮੇਕਂ ਵੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤਹੇਲਨਾ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦृਤਂ ਮੇ ਭਵੇਦ੍ਵਚਃ
ਹੁਣ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਰੇ ਵੀਰਮਣਿਰ੍ਭੂਪੋ ਮਹਾਵੀਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਭਵਦ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਵੇਗਾ।