ਜਲੇ ਕਿਂ ਵਿਨਿਮਗ੍ਨੋऽਸੌ ਹृਤੋ ਵਾ ਕੇਨ ਮਾਨਿਨਾ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਥਂ ਯੂਯਂ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
'ਕੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਘੁਵਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਕਥਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਨਾ ਊਚੁਃ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਜ੍ਜਲੇ । ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਤਤੋ ਨਾਯਾਦ੍ਧਯਸ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਮੁੜ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵੇਮਂ ਵਾਹਮਾਨਯ ਵੇਗਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਜਨਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਲਸਂਤਰਣੋਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਘੂ ਵੰਸ਼ੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਮਂਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਂ ਸ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕਥਂ ਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾ ਜਲੇऽਨ੍ਵੇषਯਿਤੁਂ ਹਯਮ੍ । ਕੋ ਵਾ ਨਯਿष੍ਯਤੇ ਵਾਹਂ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ
ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਭੇਜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣਗਾ, ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ? ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਸਮਯੇ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ਨਿਵ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਮਞ੍ਛਕ੍ਤਿਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਪਾਤਾਲਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਲਮਧ੍ਯਾਦਿਹ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਨੂਮਤੋऽਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਹਯਮਾਨਯਤ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਾਹਮੇਧੋ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਜਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਤੋਯਾਂਤਰ੍ਹਨੁਮਤ੍ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਯਾਵਜ੍ਜਲਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸੌ ਤਾਵਤ੍ਪੁਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਅਨੇਕੋਦ੍ਯਾਨਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਮਮੇਯਂ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅਜੀਬ ਮਹਿਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਣਿਕ੍ਯਰਚਿਤੇ ਸ੍ਤਂਭੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯੇ ਹਯਮ੍ । ਬਦ੍ਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਹਾਰਿ ਰੂਪਧਾਰਿਣ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਸੇਵਂਤੇ ਸੁਂਦਰੀਮੇਕਾਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸੁਖਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਵੋਚਨ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਤੇऽਲ੍ਪਵਰ੍ष੍ਮਵਯਸੋ ਮਾਂਸਪੁष੍ਟਕਲੇਵਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: ਇਹ ਜਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੋਟੇ ਪਰ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹਾਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ । ਏਤੇषਾਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਖਾਣਾ ਬਣਨਗੇ; ਇਹਨਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਚਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੇਵਕੀਨਾਂ ਵਰਾਂਗਨਾ । ਜਹਾਸ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਨਂ ਨਰ੍ਤਯਂਤੀ ਭ੍ਰੁਵਾਨਘਾ
ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੱਸੀ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਚਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਭ੍ਰੂਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਨਾਹਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ੋਭਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਨਿ ਦਧਤਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਆ ਗਏ, ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਮਿਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ?'
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਕਿਰੀਟਮਣਿਵਿਦ੍ਯੋਤਦ੍ਯੋਤਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਾਸ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾ ਤਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਭਾਮਿਨੀ । ਕੇ ਯੂਯਮਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਚਾਪਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੌੰਦਰਯ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ?"
ਮਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਮਗਮ੍ਯਂ ਮੋਹਨਂ ਮਹਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵੋऽਯਂ ਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਕਥਂ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਝਲਿਆ ਗਿਆ? ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਨਾਚਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਤਭੀਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮੋਹਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਵੈ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾਮਣੇਃ । ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਯਂ ਪ੍ਰਣਮਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।
ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਹਯਮੇਧਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੁਃ । ਪ੍ਰਮੁਂਚ ਵਾਹਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਥਂ ਬਦ੍ਧੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਰਾਮਭਦਰ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ । ਨਯਿष੍ਯਾਮੋ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਰੋਧਕਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਜੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਵਿਵਰਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਸਂਤੀ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਮਯਾਨੀਤਮਿਮਂ ਵਾਹਂ ਨ ਕੋਮੋਚਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਵਰ੍षਾਯੁਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਰੁਚ੍ਛਿਖੈਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੈਂ ਲਿਆ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।