ਯਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਰਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮृਗ੍ਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਪਾਥਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਦ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਫੋਟੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਦ੍ਭਵਂ ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਘੁਨਾਯਕੇ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਹ ਚਮਕ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਘੁਨਾਯਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰਯੂਤੀਰਮਂਡਪੇ । ਸਾਯੁਜ੍ਯਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਂ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਜਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਸਾਯੁਜ੍ਯ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵਿ ਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਵੀਣਾਨਾਦੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤਾਗ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੀਆਂ ਤੇ ਵੀਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਸਾਹਮਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮੁਨਯੋऽਪ੍ਯੇਤਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥੋਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਦ੍ਰਾਮਵਪੁषੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਸੰਤ ਜਗਤ ਦੇ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮুনি ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਮੂਲ ਮুনি ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਨਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਜਗਾਦ ਚ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਤਸਿਆਨਨ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਵਾਚ। ਕਥਾਂ ਸਂਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਕੀਰ੍ਤਿਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਵਾਤਸਿਆਨਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਣੀਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯ ਆਰਣ੍ਯਕੋ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਵੇਦਧਰਃ ਪਰਃ । ਰਘੁਨਾਥਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਰਣਯਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮুনি ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸਵਾਨ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਃ ਕੇਨ ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ । ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਰਮਾਨਾਥ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ? ਰਮਾਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਫਣੀਸ਼ਵਰ?
ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਧਰਾਧਰਵਪੁਰ੍ਧਾਰੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਕਥੋਦਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸਾਧੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਰਘੁਨਾਥਗੁਣਾਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਲੋਲੁਪਤਾਂ ਦਧਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਤਤੋ ਨਿਰਗਮਦ੍ਵਾਹਃ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਵृਤਃ । ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਮਨੋਜ੍ਞੇ ਤੁ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤੇ
ਫਿਰ, ਘੋੜਾ ਬਹੁਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕੰਢੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਨੀ ਜਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਚਰਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਵਾਹਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਂਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂਤਸ੍ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਸੂਸ, ਜਿੱਥੇ ਘੋੜਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਵਾਜੀ ਗਤੋऽਥ ਰੇਵਾਯਾ ਹ੍ਰਦੇऽਗਾਧਜਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਭਾਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਵਂ ਪਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਪੂਜਿਤਾਂਗਕਃ
ਘੋੜਾ ਰੇਵਾ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਤਤੋ ਜਲੇ ਮਮਜ੍ਜਾਸੌ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਹਯੋ ਵਰਃ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮੇਵੋਚੇ ਕਥਂ ਹਯਸਮਾਗਮਃ । ਕੋऽਤ੍ਰ ਗਂਤਾ ਜਲੇ ਵਾਹਮਾਨੇਤੁਂ ਤਂ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ? ਕੌਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ?'
ਇਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵੀਰਸ਼ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਰਘੋਃ ਪਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮਨਸ੍ਕਾਨ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੇਘਗਂਭੀਰਵਾਚਾ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਤਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਖਿਲੈਰਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਘਸ਼ੋ ਜਲੇ । ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਜਲੇ ਕਿਂ ਵਿਨਿਮਗ੍ਨੋऽਸੌ ਹृਤੋ ਵਾ ਕੇਨ ਮਾਨਿਨਾ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਥਂ ਯੂਯਂ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
'ਕੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ?'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਘੁਵਰਸ੍ਯ ਹਿ । ਕਥਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਨਾ ਊਚੁਃ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਜ੍ਜਲੇ । ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਤਤੋ ਨਾਯਾਦ੍ਧਯਸ੍ਤਵ ਮਨੋਹਰਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੀ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਮੁੜ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵੇਮਂ ਵਾਹਮਾਨਯ ਵੇਗਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਜਨਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਲਸਂਤਰਣੋਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਘੂ ਵੰਸ਼ੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਮਂਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਂ ਸ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕਥਂ ਵਾਹਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾ ਜਲੇऽਨ੍ਵੇषਯਿਤੁਂ ਹਯਮ੍ । ਕੋ ਵਾ ਨਯਿष੍ਯਤੇ ਵਾਹਂ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ
ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਭੇਜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣਗਾ, ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ? ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਸਮਯੇ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ਨਿਵ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਮਞ੍ਛਕ੍ਤਿਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਪਾਤਾਲਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਲਮਧ੍ਯਾਦਿਹ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਹਨੂਮਤੋऽਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਦਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਮਰਥ ਹੈ।