ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਗਰ੍ਜਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਤਕਕੁਂਜਰਾਃ । ਪਲਾਯਂਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਨਲਿਪ੍ਸਯਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਲੁਕਣ ਲਈ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਕਥਂ ਹਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਦਦਰ੍ਸ਼ਨ । ਰਾਮ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਾਮ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤੀਰਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਮੁਖਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਵਿਦਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਭਿਯਃ ਪੁਂਸਾਂ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਸੁਪਾਪਿਨਾਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਦਤੇ ਵਾਚਾ ਰਾਮਨਾਮਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਨਾਮ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦਾ, ਪਾਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਧੁਨਾ ਮਮ ਸਂਸृਤਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਲਭਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਭੂਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸੰਸਾਰਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਸ ਮੁਨਿਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਜਨਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਵਾਕ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਹੈ।'
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ । ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਤਸਯਾਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ।
ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਗੋਚਰਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹਰ੍षਮਾਪਨ੍ਨੋ ਜਗਾਦ ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਂਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਾਦृਸ਼ਃ ਕੋ ਨ ਭੂਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਕੋਪਿ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਦ੍ਰਾਮਭਦ੍ਰੋ ਮਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਰਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮृਗ੍ਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਤ੍ਪਾਦਯੋਃ ਪਾਥਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਦ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਫੋਟੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਦ੍ਭਵਂ ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਘੁਨਾਯਕੇ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਹ ਚਮਕ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਘੁਨਾਯਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰਯੂਤੀਰਮਂਡਪੇ । ਸਾਯੁਜ੍ਯਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਂ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਜਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਸਾਯੁਜ੍ਯ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵਿ ਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਵੀਣਾਨਾਦੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤਾਗ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੀਆਂ ਤੇ ਵੀਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ; ਸਾਹਮਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮੁਨਯੋऽਪ੍ਯੇਤਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥੋਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਦ੍ਰਾਮਵਪੁषੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਸੰਤ ਜਗਤ ਦੇ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮুনি ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਮੂਲ ਮুনি ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਨਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਜਗਾਦ ਚ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਤਸਿਆਨਨ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਉਵਾਚ। ਕਥਾਂ ਸਂਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਕੀਰ੍ਤਿਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਵਾਤਸਿਆਨਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਣੀਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯ ਆਰਣ੍ਯਕੋ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਵੇਦਧਰਃ ਪਰਃ । ਰਘੁਨਾਥਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਰਣਯਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮুনি ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸਵਾਨ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਯਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਃ ਕੇਨ ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ । ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਰਮਾਨਾਥ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ? ਰਮਾਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ, ਫਣੀਸ਼ਵਰ?
ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਮੇ ਤਥ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਧਰਾਧਰਵਪੁਰ੍ਧਾਰੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਕਥੋਦਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸਾਧੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਰਘੁਨਾਥਗੁਣਾਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਲੋਲੁਪਤਾਂ ਦਧਤ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਤਤੋ ਨਿਰਗਮਦ੍ਵਾਹਃ ਸੈਨਿਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਵृਤਃ । ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਮਨੋਜ੍ਞੇ ਤੁ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤੇ
ਫਿਰ, ਘੋੜਾ ਬਹੁਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕੰਢੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਨੀ ਜਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੇਨਾਚਰਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਵਾਹਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਂਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂਤਸ੍ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਸੂਸ, ਜਿੱਥੇ ਘੋੜਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਵਾਜੀ ਗਤੋऽਥ ਰੇਵਾਯਾ ਹ੍ਰਦੇऽਗਾਧਜਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਭਾਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਵਂ ਪਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਪੂਜਿਤਾਂਗਕਃ
ਘੋੜਾ ਰੇਵਾ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਤਤੋ ਜਲੇ ਮਮਜ੍ਜਾਸੌ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਹਯੋ ਵਰਃ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਥੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮੇਵੋਚੇ ਕਥਂ ਹਯਸਮਾਗਮਃ । ਕੋऽਤ੍ਰ ਗਂਤਾ ਜਲੇ ਵਾਹਮਾਨੇਤੁਂ ਤਂ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਘੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ? ਕੌਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ?'
ਇਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵੀਰਸ਼ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਰਘੋਃ ਪਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਮਨਸ੍ਕਾਨ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੇਘਗਂਭੀਰਵਾਚਾ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਤਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਖਿਲੈਰਦ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਘਸ਼ੋ ਜਲੇ । ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ? ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'