ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਾਮਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕਂ ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਤਿਖਰ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੋਹਣਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹਰੀ।
ਵਟੁਵੇषਧਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਂਗਗੋਚਰਮ੍ । ਮੇਖਲਾਜਿਨਦਣ੍ਡਾਦਿ ਚਿਹ੍ਨੈਰਂਕਿਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਮੇਖਲਾ, ਅਜੀਨ, ਦੰਡ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਵਾਮਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ, ਓ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ!
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਮੂਚੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਬਲੇਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਲੀ ਦਾ ਯੱਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕਾਲੋऽਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਲੋਕਂ ਤਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਗਾਮ ਬਲਿਂ ਹਰਿਃ । ਯਾਗਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸੀਨਮृषਿਭਿਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮष੍ਟਭਿਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹਰੀ, ਬਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿਹਾਸ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਕੁਸੁਮਾਸਨੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਆਗਤੋऽਸਿ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੇਵਾਂਗਾ— ਦੱਸ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸੁਣੋ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਹਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਮ । ਮਮ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਪਦਾਂ ਨਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਂ ਭੂਮਿਦਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹੀਂ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਕਿਂਚਨਾਯ ਵੈ
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਨ ਭੂਮਿਦਾਨਸਦृਸ਼ਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣੌ ਨਿਧਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਰਿਪਦੀਂ ਮਮ । ਏਤਦਲ੍ਪਾਂ ਮਹੀਂ ਦਾਤੁਂ ਮਾ ਵਿਸ਼ਂਕ ਮਹੀਪਤੇ । ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤਨ੍ਨਾਮ ਭੂਪ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਇਹ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਮਹੀਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇਨੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ। ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਉਸ਼ਨਾ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਦੇ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏष ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰੇਸ਼ੋऽਥ ਦੇਵੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਨृਪ । ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਹਾਗਤਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜੇ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਨ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧੈਰ੍ਯ੍ਯਤਃ । ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਗਤੋ ਯਦਿ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਯਮੇਵਾਦ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਪਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭੂਮਿਂ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪਰਿਣੀਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਸੁ
ਉਸਨੇ ਚਾਹੀਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਦਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਬਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਯਥੇष੍ਟਾ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਮੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਵਿष੍ਣੂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਸਮੀਪਤਃ
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਲੈ ਲੈ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਾਪਯਾਮਿ ਪਦੇਨਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਰ੍ਵਰੂਪਂ ਤਦ੍ਵਿਹਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
"ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਾਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੌਨਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਸਸਮੁਦ੍ਰ ਮਹੀਧਰਾਮ੍
ਤਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਈ।