ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸੇਵਕੋऽਹਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਃ । ਜਾਨੀਹਿ ਰਾਮਦਾਸਸ੍ਯ ਰੇਣੁਕਲ੍ਪਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਮਝ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਃ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਹਨੂਮਂਤਂ ਰਾਮਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਉਭੌ ਪ੍ਰੇਮਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਵੁਭਾਵਪਿ ਸੁਧਾਪ੍ਲੁਤੌ । ਸ੍ਥਗਿਤੌ ਚਿਤ੍ਰਲਿਖਿਤਾਵਿਵ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਦੋਹਾਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਰੁਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਕਥਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਭੋਜਪ੍ਰੀਤਿਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸੌ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਵਿਵਿਧਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਧ੍ਯਾਨਨਿਰ੍ਭृਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਯਂ ਦਸ਼ਰਥਕੁਲਹੀਰਾਂਕੁਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਰਾਮਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਮਤ੍ਯਸੌ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਵਣੋ ਯੇਨ ਨਿਹਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਃ । ਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਤਪੋਧਨਾਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏष ਪੁष੍ਕਲਨਾਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਤ੍ਯੁਦ੍ਭਟਸੇਵਿਤਃ । ਯੇਨਾਧੁਨਾ ਮਹਾਵੀਰਾ ਜਿਤਾਃ ਸਮਰਮਂਡਲੇ
ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਜਾਨੀਹ੍ਯੇਨਂ ਬਹੁਗੁਣਂ ਰਾਮਾਮਾਤ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਂ ਰਘੁਪਤੇਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਘੁਪਤੀ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸੁਬਾਹੁਰਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਵੈਰਿਵਂਸ਼ਦਵਾਨਲਃ । ਰਾਮਪਾਦਾਬ੍ਜਰੋਲਂਬੋ ਨਮਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਸੁਬਾਹੁ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਵਰਗਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਮਦੋऽਪ੍ਯੇष ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਯਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਧੁਨਾਸੌ ਸਂਸਾਰਵਾਰ੍ਧਿਨਿਸ੍ਤਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਸੁਮਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਦੱਤਾ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਨਯਮਸ਼੍ਵਂ ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੇਵਕਾਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਣਮਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸਮਾਦਰਾਤ੍ । ਚਕਾਰਾਰਣ੍ਯਕ ऋषਿਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਫਲਕਾਦਿਨਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਣ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੇਵਾਯਾਂ ਤੇ ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ।
ਨਰਯਾਨਮਥਾਰੋਪ੍ਯ ਸੇਵਕੈਃ ਸਹਿਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਰਾਮਕृਤਾਲਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਆਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਦੂਰਾਨ੍ਨਗਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਨृਪੋषਿਤਾਮ੍ । ਪਦਾਤਿਰਭਵਦ੍ਵੇਗਾਦ੍ਰਘੁਨਾਥਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਸਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਜਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ । ਮਨੋਰਥਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਰੂਢੋ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਸੁਹਣੀ ਆਯੋਧਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਸਰਯੂਤੀਰੇ ਮਂਡਪਸ਼ੋਭਿਤੇ । ਰਾਮਂ ਦੂਰ੍ਵਾਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਂਜਕਾਂਤਿਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮृਗਸ਼ृਂਗਂ ਕਟੌ ਰਮ੍ਯਂ ਧਾਰਯਂਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ऋषਿਵृਂਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਸਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਵृਤਂ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਸਿੰਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ—
ਭਰਤੇਨ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਨੂਜੇਨ ਪਰੀਵृਤਮ੍ । ਦਦਤਂ ਦੀਨਸਂਧੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾਨਿ ਤਮ੍
ਉਹ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਰਣ੍ਯਕਾਖ੍ਯੋऽਸੌ ਕृਤਾਰ੍ਥ ਇਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ । ਮਲ੍ਲੋਚਨੇ ਪਦ੍ਮਦਲਸਮਾਨੇ ਰਾਮਲੋਕਕੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਣਯਕ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤृਤ੍ਵਂ ਬਹੁਸਾਰ੍ਥਕਮ੍ । ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯੋਧ੍ਯਾਪੁਰੀਮਿਮਾਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਾਇਨੇਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਵਚਨਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਹृष੍ਟੋ । ਰਾਮਾਂਘ੍ਰਿਦਰ੍ਸ਼ਨਸੁਹਰ੍षਿਤ ਗਾਤ੍ਰਸ਼ੋਭੀ । ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪਮਗਮ੍ਯਮਨ੍ਯੈ-। ਰ੍ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰਪਿ ਵਿਚਾਰਪਰੈਃ ਸੁਦੂਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਬੋਲਦਾ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ—ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਣਾਵਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰੌ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚੋ ਰਮ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਰਾਮਮਵੇਕ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਕਹਾਂਗਾ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਵਾਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਧਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੀ, ਵਾਢਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਵਾਨ ਲਈ ਉਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸੁਚਿਰਂ ਨਤਵਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਪਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਕृਤਮਦ੍ਯਤਨੋਰ੍ਮਮ
ਮਹਾਨ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਨ੍ਮੌਲਿਮਣਿਨੀਰਾਜਿਤਾਂਘ੍ਰਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਮਨ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟਾਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਤਂ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਾਡਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭੁਜਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਮਾਲਿਲਿਂਗ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਵਾਢਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਤਨਯਸ੍ਤਂ ਵਾ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਮਣਿਮਯਾਸਨੇ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਪਦੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਂ ਜਲੇਨਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ, ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ।
ਪਾਦਾਵਨੇਜਨੋਦਂ ਤੁ ਮਸ੍ਤਕੇऽਧਾਦ੍ਧਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਿਤੋऽਦ੍ਯ ਸਗਣਃ ਸਕੁਟੁਂਬ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'