ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਮਿष੍ਟਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ਦਦੌ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
—ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਚਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਨृਕੇਸਰੀ
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ—
ਵਿਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪਵਪੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
—ਉੱਥੇ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਬੁਭੁਜੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰਾਤਂਕਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਡਰ-ਫਿਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਕੇਸਰਿਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਬਹੁਤ ਯੱਗ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—
ਕਾਲੇ ਹਰਿਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਚਰਿਤਂ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਜੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਦਾ ਚਰਨ-ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਨृਸਿਂਹਂ ਵੈਭਵਂ ਹਰੇਃ । ਸ਼ੇषਾਂ ਚ ਵੈਭਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਏ ਦੇਵੀ! ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸੁਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਹਿਂਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਨृਸਿਂਹਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋਨਾਮਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ' ਨਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਦਿਤਿਰ੍ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਾਮਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੋਰਸ੍ਕਂ ਪੂਰ੍ਣੇਂਦੁਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਤਿਖਰ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੋਹਣਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹਰੀ।
ਵਟੁਵੇषਧਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਂਗਗੋਚਰਮ੍ । ਮੇਖਲਾਜਿਨਦਣ੍ਡਾਦਿ ਚਿਹ੍ਨੈਰਂਕਿਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਯੋਗ, ਮੇਖਲਾ, ਅਜੀਨ, ਦੰਡ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਵਾਮਨ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ, ਓ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ!
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਮੂਚੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਬਲੇਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਲੀ ਦਾ ਯੱਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਕਾਲੋऽਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਲੋਕਂ ਤਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੰਗ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰਾਜਗਾਮ ਬਲਿਂ ਹਰਿਃ । ਯਾਗਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਸੀਨਮृषਿਭਿਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮष੍ਟਭਿਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਹਰੀ, ਬਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੱਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ । ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿਹਾਸ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਆਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਕੁਸੁਮਾਸਨੇ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਆਗਤੋऽਸਿ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੌਰਨ ਦੇਵਾਂਗਾ— ਦੱਸ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ । ਵਾਮਨ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸੁਣੋ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਹਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਮ । ਮਮ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਪਦਾਂ ਨਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਾਨਾਂ ਭੂਮਿਦਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮਹੀਂ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਕਿਂਚਨਾਯ ਵੈ
ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਸ ਭਵੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਨ ਭੂਮਿਦਾਨਸਦृਸ਼ਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣੌ ਨਿਧਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਰਿਪਦੀਂ ਮਮ । ਏਤਦਲ੍ਪਾਂ ਮਹੀਂ ਦਾਤੁਂ ਮਾ ਵਿਸ਼ਂਕ ਮਹੀਪਤੇ । ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤਨ੍ਨਾਮ ਭੂਪ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦੇ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਇਹ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਮਹੀਪ੍ਰਦਾਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇਨੇ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ— ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ। ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਉਸ਼ਨਾ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਮਹੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਦੇ।'