ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਾਜੀ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਂਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੁਂਚਤ੍ਵਿਮਂ ਵਾਹਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਮਯਸ੍ਯ ਵਿਲਂਬੋ ਮਾ ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਾਲਕ, ਇਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯੈਤਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਹਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਮੇਂ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮਾਸ਼ਾਂ ਬਭ੍ਰਾਮਾਥ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਰਥਪਤ੍ਤਿਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਉਹ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਮੇਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਪ੍ਰਦਾਹਕਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਤਸਿਆਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੇਵਾਤੀਰਮਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਨੀਲਰਤ੍ਨਸਮੂਹਸ੍ਯ ਰਸਃ ਕਿਂ ਤੁ ਪਯੋ ਮਿषਾਤ੍
ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਸਦੇ ਸਨ; ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਦਾ ਰਸ ਦੂਧ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮਞ੍ਛੂਰਸੇਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਹਯਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਮਗਾਮਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਂ ਜੀਰ੍ਣਂ ਪਲਾਸ਼ਪਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰੇਵਾਯਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਾਪਹਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਯਕੋਵਿਦਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤਵ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕਥਯ ਕਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਵਿਚਾਰਚਤੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਦੈਤਨ੍ਮਮ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੰਤਰੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਵਿਸ਼ਦ ਸ੍ਮੇਰਯਾ ਵਾਚਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਸੌਹृਦਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਹਸਮੁਖ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧੂਤਪਾਪਾ ਵਯਂ ਖਲੁ । ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਭੋਜਮਕਰਂਦਾਤਿ ਲੋਲੁਪਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਕਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰਘੁਨਾਥਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਨਾਮ ਤੋਂ ਆਰਣਯਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਜਗਾਮ ਤਮਥੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਪੁष੍ਕਲੋ ਵੀਰਃ ਸੁਮਤਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸੁਮਦਸ੍ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪੁਸ਼ਕਲੋ ਵਿਰ, ਸੁਮਤੀ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੁਬਾਹੂ, ਅਤੇ ਸੁਮਦ ਵੀ,
ਏਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਪਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਮਾਰਣ੍ਯਕਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਰਣਯਕ, ਦੁਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਵਿਨਯਾਨਤਕਂਧਰੈਃ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਫਲਮੂਲਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਂਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾਃ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਸ੍ਯ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਡਵ । ਸੁਮਤਿਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਰਘੁਵਂਸ਼ਨृਪਸ੍ਯਾਯਮਸ਼੍ਵੋ ਵੈ ਪਾਲ੍ਯਤੇऽਖਿਲੈਃ । ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸਂਭृਤਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਹ ਘੋੜਾ ਸਾਰੇ ਰਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਰ ਯਾਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਪੂਰੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਂਤਕਾਂਤ੍ਯਾਖਿਲਂ ਘੋਰਂ ਤਮੋਨਿਰ੍ਵਾਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਰਣ੍ਯਕ ਉਵਾਚ। ਕਿਂ ਯਾਗੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸਂਭृਤੈਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦੈਰ੍ਨੂਨਂ ਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਣੁਪਦਦਾਤृਭਿਃ
ਆਰਣਯਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੋਰ-ਹੋਰ ਯਾਗਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਲਾਭ ਦੇਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ।
ਮੂਢੋ ਲੋਕੋ ਹਰਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੋਤ੍ਯਨ੍ਯਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਰਘੁਵੀਰਂ ਰਮਾਨਾਥਂ ਸ੍ਥਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਘੁ ਦਾ ਵਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਥਿਰ ਸੁਖ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੈਃ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਹਰਤੇ ਪਾਪਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਤਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਮੂਢੋ ਯਾਗਯੋਗਵ੍ਰਤਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਯਾਗ, ਯੋਗ, ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮੂਢਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਾਮਤਿਵਂਚਿਤਮ੍ । ਸੁਲਭਂ ਰਾਮਭਜਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮਾਚਰੇਤ੍
ਵਾਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ! ਉਹ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰਾਮ ਦੀ ਆਸਾਨ ਭਗਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਸਕਾਮੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਕਾਮਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਅਪਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾਖਿਲਾਘਹਮ੍
ਚਾਹ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਯੋਗੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਹਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ਸਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਸੁਵਿਚਾਰਯਨ੍ । ਅਗਮਂ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਿ ਨ ਮੇऽਦਿਸ਼ਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ; ਬਹੁਤ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦੈਕਂ ਹਿ ਮਹਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵੈ ਲੋਮਸ਼ਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੋਮਸ਼ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ।