ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ੂਰਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਹ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸਾਯਕੇਨਾਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਿਰਃ । ਪ੍ਰਧਾਵਤੋ ਰਣੇ ਵੀਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਪਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਥਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਦਦੁਰ੍ਵਾਜਿਨਮਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਚ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵੀਣਾਨਿਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਖਨਾਦਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਣਾਂ ਜਯਨਾਦਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੀਣਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਾਜਿਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹृਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਧਿਰੈਃ ਸਿਕ੍ਤਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਯੋਧਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ੍ਤਥਾ । ਰਣੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮਹਾਨृਪਮ੍
ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਦੁਰ੍ਜਯੇ । ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਾਪੁਰ੍ਮੁਨੇਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਦੈਤ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਨਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਮਲਾ ਜਾਤਾ ਰਵਿਸ੍ਤੁ ਵਿਮਲੋऽਭਵਤ੍ । ਵਾਤਾ ਵਵੁਃ ਸੁਗਂਧੋਦ ਸਿਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਨਦੀਆਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਨਮੀ ਭਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੀਰਾ ਰਥਸ੍ਥਾ ਵਿਮਲਾਂਗਕਾਃ । ਰਾਜਾਨਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਕਸਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਚਮਕਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵੀਰਾ ਊਚੁਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਾਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਾਜੀ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਗਂਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਯਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੁਂਚਤ੍ਵਿਮਂ ਵਾਹਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਮਯਸ੍ਯ ਵਿਲਂਬੋ ਮਾ ਭਵਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਾਲਕ, ਇਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯੈਤਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਹਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਮੇਂ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮਾਸ਼ਾਂ ਬਭ੍ਰਾਮਾਥ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਰਥਪਤ੍ਤਿਹਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਉਹ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਮੇਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਤ੍ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਪ੍ਰਦਾਹਕਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਤਸਿਆਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੇਵਾਤੀਰਮਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵृਂਦਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਨੀਲਰਤ੍ਨਸਮੂਹਸ੍ਯ ਰਸਃ ਕਿਂ ਤੁ ਪਯੋ ਮਿषਾਤ੍
ਉਹ ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਸਦੇ ਸਨ; ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਦਾ ਰਸ ਦੂਧ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮਞ੍ਛੂਰਸੇਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਹਯਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਮਗਾਮਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਂ ਜੀਰ੍ਣਂ ਪਲਾਸ਼ਪਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰੇਵਾਯਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲੈਃ ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਾਪਹਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਯਕੋਵਿਦਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤਵ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਕਥਯ ਕਸ੍ਯਾਯਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਵਿਚਾਰਚਤੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਦੈਤਨ੍ਮਮ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੰਤਰੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਮਤਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਵਿਸ਼ਦ ਸ੍ਮੇਰਯਾ ਵਾਚਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਸੌਹृਦਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਹਸਮੁਖ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਧੂਤਪਾਪਾ ਵਯਂ ਖਲੁ । ਭਵਿष੍ਯਾਮੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਤਮਾਪृਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਰਘੁਨਾਥਪਦਾਂਭੋਜਮਕਰਂਦਾਤਿ ਲੋਲੁਪਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਕਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਰਘੁਨਾਥਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਨਾਮ ਤੋਂ ਆਰਣਯਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਜਗਾਮ ਤਮਥੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਪੁष੍ਕਲੋ ਵੀਰਃ ਸੁਮਤਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਸੁਬਾਹੁਃ ਸੁਮਦਸ੍ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪੁਸ਼ਕਲੋ ਵਿਰ, ਸੁਮਤੀ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੁਬਾਹੂ, ਅਤੇ ਸੁਮਦ ਵੀ,
ਏਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਪਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਮਾਰਣ੍ਯਕਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਰਣਯਕ, ਦੁਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਵਿਨਯਾਨਤਕਂਧਰੈਃ
ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਫਲਮੂਲਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਂਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾਃ । ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਤਾਨਘਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।